ყველაფერი "გუშინად" დარჩა (ნაწილი I)

-არ მენდობი? -გიკვირს? ხუთი წუთის გაცნობილ ბიჭს უნდა ვენდო? მითუმეტეს შენნაირს. -ხელებ "გადაჯვარედინებული" ჩამოუდგა მოტოზე შემომჯდარ ბიჭს. -ჩემნაირს როგორს? -ძალიან კარგად ხვდები რასაც ვგულისხმობ.

საუკუნო სიყვარული.თავი 4.

-თუ ჩემი შვილი შენს ბინძურ საქმეებს შეეწირა,დაიმახსოვრე ჩემი ხელით გამოგასალმებ სიცოცხლეს.მათემ უკან მიბრუნდა და დაინახა მადლენი რომელსაც თვალებში უზარმაზარი ზიზღით უცქერდა გურამს.

დაინახე ის...

ოდესმე მიტოვებულ სულზე გსმენიათ რამე? აი ისეთზე, ირგვლივ უამრავი ადამიანი, რომ ჰყავს და მაინც მიტოვებულად, რომ გრძნობს თავს? განა მას ასე უნდა რა, უბრალოდ ასეა, მიტოვებულია და მორჩა...უსარგებლო"სავით"

მომენატრე

მარტოობას მე როდესაც შევეგუე თითქოს, ოჰ, ზუსტად მაშინ გამოჩნდი, აი სწორედ იმ დროს. მხოლოდ შენთვის გადავივლი ყველა მთას და მინდორს, ერთხელ მაინც კვლავ შეგხვდები სიკვდილმაც რომ მიხმოს. ნანატრ, ნანატრ ამ დღეებში მე გამოვყოფ სიტკბოს.

განსხვავებული (თავი 1) (საცდელი)

ვიცი რომ ლანა მაიკს ღალატობს მაგრამ მე არაფერს ვამბობ ჯანდაბა რატომმმ ?! იმიტომ რომ არმიცნობს არმიცნობს მაიკი მე , და რატომ არ მიცნობს ?! რადგან მე არვარ მისნაირი პოპულარული .

ნოემბრის ნაყინი (ნაწილი I)

რა იყო ეს? დაქალის მნიშვნელოვან საღამოს უცხო ადამიანისთვის მოვწყდი? მაგრამ ხომ გავბედნიერდი? ეგოისტობაში ჩამეთვალა. ალბათ მთელი ხალხი ჩემზე ლაპარაკობს. რა სირცხვილია! სახლში რომ შევედი,

რეალობის სისასტიკე (5 თავი)

-რუსები რომ იყვნენ?_შიში ისმოდა მარიამის ხმაში -ვიმედოვნოთ რომ ჩვენები არიან, თუარადა ამაზე უარეს სიტუაციაში მაინც ვეღარ ჩავვარდებით ხელი მოატარა მათ ირგვლივ გეგიმ და გოგოს თავის დაქნევაზე ხმის მხარეს გაემართა.

წარსულის კვალდაკვალ თავი 29

მალე მოვალ დამელოდე..მობრუნდა მეტრეველი და გასასვლელისკენ წავიდა..-ვერ დაგვპირდები ამას მეტრეველო,ვერ დაგელოდები. კიბეზე აირბინა და ხმას მიჰყვა, ნელა მიდიოდა,თან ეძახდა დაშავებულს. ბოლოს იმ ოთახს მიადგა

გრძნობები (სრულად)

კარში იდგა, მხოლოდ შარვალი ეცვა...საოცრად ესთეტია, იცის რა უნდა გამოაჩინოს და როგორ, ტატუირებებიც კი ისე აქვს განლაგებული წელსზემოთ სხეულზე, დანახვისთანავე ჩემი აზროვნების უნარი დაბლოკა :) შევაბიჯე და იქვე გავჩერდი, კარი დინჯად დახურა, მერე კი

cry baby (სრულად, ნაწილი 1)

მზეზე არხეინად ვწევართ მე და ლილე, სკოლის ეზოში მწვანე ბალახზე წამოკოტრიალებულები და მზეს ვუყურებთ. მართალია, თვალს გვჭრის, მაგრამ მაინც ლამაზია. როცა დიდი ხნით უყურებ, მერე ნამდვილად არჩევ მის კონტურებსა და სიმრგვალეს, იმასაც, თუ როგორი ყვითელი და