იღბლიანი შეცდომა (თავი მეთოთხმეტე)

თბილისამდე ხმა არ ამომიღია.განსხვავებული კადრები ცვლიდნენ ერთმანეთს. თათიასთან გატარებულმა სამმა წელმა და მასთან დაშორების შემდეგ განვლილმა დრომ თვალწინ ჩამიარა. თითქოს, მისი

სურვილი რომელიც მკლავს! (7თავი)

ტირილით გავეკიდე და ეზოში დავეწიე.-მშიშარა ხარ-ბოლო ხმაზე ვუყვირე ,გაჩერდა.-რა?-გაბრაზებული შემობრუნდა.-რაც გიაგე, გამბედაობა არ გყოფნის იბრძოლო. -რისთვის ვიბრძოლო?-სწრაფი ნაბიჯით წამოიწია.

გიჟური დღეები (თავი 12)

დილით სიცხემ გამაღვიძა. თვალები გავახილე, მაგრამ დიდი ვერაფერი დავინახე. მხოლოდ ვიღაცის ყელი. ღმერთო ეს სანდროა! ნეტავ სძინავს? იმედია ძინავს. ღმერთო გთხოვ ეძინოს რა!-წამწამებს ნუ აფახულებ,

ცხოვრების დრამა

ეს ცხოვრება არაფერს არ წარმოადგენს ჩემთვის და ძალიან მნიშვნელოვანს მე სიკვდილი მეტყვის! ოჰ სიკვდილო, შენ მხსნელი ხარ" - ჩემს ფიქრებს სულ ერთვის. აღარ მინდა სიყვარული, მე მსურს ხილვა ღმერთის! სამყაროსგან შორს გაქცევა და დამალვა მინდა, მარტოობა,

დემონის პატარა ანგელოზი [14]

-ზედმეტი მაგრამ ეფექტური. სახლში ხომ არ შემოგეჭრებოდი შენს სათამაშო ბიჭთან ერთად,- ლილეს სისხლი გაეყინა ძარღვებში და სუნთქვა დაუმძიმდა. თავს დარცხვენილად გრძნობდა მამის წინ, რომელმაც ის თავისდაუნებურად დედამის მიამსგავსა.

*სისხლიანი პაემანი* (თავი 24)

- დამშვიდდი,ნიკაპი მოაქცია თავის ხელში და თვალებში ჩახედა. - მშობლებში შეიძლება არ გაგიმართლა,მაგრამ ჩემი სახით ძმა გყავს,რომელიც ყველას თავს-პირს გაუერთიანებს,თუ ვინმე გააბრაზებს ჩემს გოგოს!

გა-სიყვარულე-ბა

ერკე: -მოგესალმები პრინცესა, რა ამბები ყოფილა ამ მხარეში, არც ვიცოდი! გუშინ თქვენკენ პატარა ბავშვები გამოვუშვი, რომლებიც დედის სითბოს ეძებდნენ და როგორც შევიტყვე უპოვნიათ. აბა რატომ დამიძახეთ, რა ხდება თქვენთან? ანამიკა: -მოგესალმები, მადლობელი ვარ

უნებლიე შეცდომა (4 თავი)

-ოოო, მაშინ ერთი ბოთლი ცოტაა_კარადიდან მეორე გამოუღო და დაჩიც მოვიდა. ნაზად აკოცა ლილიას, ღიმილით ჩამოართვა გოგი და ბავშვიც ტირილამდე კოცნა. რამდენიმე წუთში კაცები სამზარეულოში განმარტოვდნენ და დაჩი წარბ აწეული ათვალიერებდა კაცს ერთიანად რომ გადაკრა

მანძილი შენამდე (თავი 1)

თუ გინახავთ თქვენი თავი, როგორ უყურებთ მას, ვინც გიყვართ?თუ გინახავთ შორიდან?მე მინახავს.ერთი კადრია, ორი წამი გრძელდება სულ: ვუყურებ, ვიცინი. გვერდიგვერდ ვდგავართ, შევყურებ და ვუცინი.

იქ,სადაც იხვევა ლენტები

ცა იღვრებოდა ცრემლებად და თეთრი ფერიც ქრებოდა ვიდექი მის წინ ეულად წვიმა კი ცრემლად შრებოდა.