ქართვლის სენი

აი,ციცაბო კლდეს რომ შეეჭიდები შიშველი ხელებით სუსხიან ზამთარში და დალაშქვრას რომ მოისურვებ, აღმართს რომ მიუყვები ჭიუხვებში, სურვილი, რომ წინ გიბიძგებს, გახელებს, მწვერვალის ხელშეხების ზმანება რომ ძალას გმატებს, უკან დახევის სირცხვილს რომ გიასკეცებს,

ღამის სამიზნე [4]

ბიჭებთან ერთად მთელი დღე გაიხანგრძლივა. საერთოდ ვერ ამჩნევდა უტას, უცვლელ დაბღვერილ მზერას და მის სიცივეს. ერთადერთი რაზეც ხალისობდა, ბიჭები რომ აშაყირებდნენ მიმიკების გამო ის იყო. მერე ისიც თვალების ბრიალით გამოხედავდა და სიცილისგან გაწითლებულს

იყავი ჩემი საყვარელი [თავი 12]

აჩქარებული ნაბიჯებით შევიდა საავადმყოფოს მიმღებში, ნინიას გერლიანის მხარზე თავდადებულს თვალები დახუჭული ჰქონდა და შეძლებისდაგვარად ღრმად სუნთქავდა. რამდენჯერმე იგრძნო რომ ტკივილი გაუყუჩდა, მაგრამ ზუსტად ერთ წუთში იგივე მეორდებოდა. შიშისთვის დროც კი

შემოდგომის იმ საღამოს

შემოდგომის იმ საღამოს, როცა ფანჯრის რაფაზე ჩამოსული წვიმის წვეთი წიგნზე თვალს უნდა გაწყვეტინებდეს შემოდგომის იმ საღამოს, როცა ყავის ჭიქიდან ამოსული ორთქლი ცხვირზე დაკოსებული სათვალის მინებს უნდა ბურავდეს იმ საღამოს, როცა ყურსასმენებიდან მშვიდი

უსარგებლო ბლა ბლა ბლა

ერთი ჩვეულებრივი გოგონას ჩვეულებრივი სიტყვები ჩვეულებრივი სიტყვები ჩვეულებრივ სიტუაციაში ჩვეულებრივი გრძნობები ჩვეულებრივ რეალობაში

სიცოცხლის ფასად მაინც აგისრულებ ოცნებას

-გამარჯობა ნიტა! -გაგიმარჯოთ.. გიცნობთ? -ასე თუ ისე მიცნობ! -არა არ გიცნობთ კარგი მახსოვრობა მაქვს.. და რომ გიცნობდეთ არც დამავიწყდებოდით,

მეტი ვიდრე სიყვარული ( ნაწილი მე-2-ე )

წერილები და ჩანაწერები ოსკარი ეს ისტორია გახლავთ ისტორიის სახელწოდებით ( მეტი ვიდრე სიყვარული ) - ის გაგრძელება ოღონდ არა აწმყოთი ან მომავლით, არამედ

ბაბნიკს მხოლოდ ქაჯი თუ მოარჯულებს (2)

-შენ უნამუსო, ასე როგორ მომექეცი. სინდისი არ გაგაჩნია? გოგოს თვალები შუბლზე აუვიდა. ბიჭი გიჟივით შემობრუნდა აშკარად გაკვირვებული ჩანდა. მაშინვე ამოვიცანი მისი თვალები. ღმერთო რატომ დღეს უკვე მეორედ ვუწყობ ამ ბიჭს ისტერიკას. სიმართლე ვთქვა მესიამოვნა

გოგონა ფრთებით

იქ იდგა როგორც ყოველთვის ბეჭებში ოდნავ მოხრილი, შუა და საჩვენებელ თითებს შორის გარჭობილი სიგარეტით ჯიხურზე გაკრულ „მოწევა აკრძალულია“ აბრასთან.

დიდი ტკივილი და ნამდვილი სიყვარული

დღე, რომელიც არ დამავიწყდება! ბავშვები ეზოში ვთამაშობდით, როდესაც გვანცა, ლია დეიდამ სახლში აიყვანა. შემდეგ მარიც წაიყვანეს და მეც მათ კვალს გამაყოლეს. ჩემი ველოსიპედი ეზოშია... ჩემი ბურთი, გვანცას სათამაშო... ,,დე რა ხდება?" ,, დე გვანცასთან