გრძნობა

მზე ჩადიოდა.სიკვდილის ანგელოზი საფლავის ქვაზე ჩამომჯდარიყო და უკვანასკნელი სისხლიანი ცრემლით ეგებებოდა ახალ ღამეს, სავსე მთვარეს... ყორანმა ფრთა ფრთას შემოჰკრა და ცაში აიჭრა,მზის უკანასკნელი სხივი გადაკვეთა და უკიდეგანო წყვდიადს შეეგება,რომელსაც

..როგორც მეტსახელად გულქვა..

ახლა ღამეა და შორს ხარ, ახლა ფიქრებს გიშლის ქარი, თურმე ადრე იყო მოსვლა, ჯერ არ შობილიყო ქალი..

ბოდიშს ვუხდი ბოლო სიყვარულს

ამ ლექსს მივუძღვნი მხოლოდ იმ გოგოს რომელიც ვერა და ვერ წავშალე ეს იმედი კი კვდება სულ ბოლოს მე ეს ფურცელი ვერ გადავშალე

„ გახდი ჩემი სვანი“ (2)

მთელი ემოციებით სავსემ ავირბინე სახლში და ეს სატანჯველი ქუსლები მოვაშორე ჩემს ფეხებს. უნებურად მეღიმებოდა ჩემს სასაცილო დაუდევრობაზე . ახლა მხოლოდ წყლის რელაქსაცია მჭირდებოდა, თანაც შხაპისას ფიქრი ხომ ყველაზე მეტად მიყვარდა.

Серйозний -8

მთვარე დანათოდა ჩაბნელებულ ქუჩას, რომელსაც გზის განათებები მცირე სინათლეს სძენდნენ. იმ ქუჩაზე იდგა ის ორი სხეული და ერთმანეთით ივსებოდნენ. დუმილს მხოლოდ მათი გულის ცემა არღვევდა, რომელიც არანორმალურად ფეთქვდა.

გიჟების სამყაროში(თავი 7)

ალბათ გაინტერესებთ ვინ არის დათო..... 3 წლის წინ ჩვენს კლასში გადმოვიდა ერთი ბიჭი.მან შემოსვლისთანავე მიიპყრო შორენას ყურადღება ”3 წლის წინ” 15 სექტემბერია,კლასში ვზივართ ვლაპარაკობთ,ვიცინით.ამ დროს ჩვენი დამრიგებელი

მეზობელი,ქმარი და საყვარელი(23)

შუაღამე იყო კარზე რომ დაუკაკუნეს, ნახევრად მძინარემ გააღო და მაშინვე სუნთქვა შეეკრა იმიტომ რომ ტუჩებზე ეძგერა ერთი ქალბატონი. სახლში შესვა, კარი მიხურა და მერე ფაქტობრივად ძალადობის მსხვერპლი გახდა. საძინებლისკენ მიჰყავა მუცელზე შესმული ნახევრად შიშვ

წარმოდგენა დედამთილზე

წარმოდგენა დედამთილზე მქონდა მეტად მდარე,მეგონა რომ უეჭველად იქნებოდა მწარე,კამათის დროს ჩვენს ოთახზე ყურს მოადებს ღამედა ნერვებს ისე მომიშლის მათქმევინოს რამე.დედამთილი ასეთია,დედამთილი ისეთი,გთხოვთ ამას ნუ დაიჯერებთ სულ ყოფილა მითები,

სექსუალური განათლება

-- მაგარი ქალია რა... -- ქალი არაა გოგო უფროა -- ნუ ხო რაც არის რა... მაგარ "ვიდზე" კი დგას და --გევასა?? -- თორე შენ არა რა... -- "იასნია" მე არც უარვყოფ.. თან რა ფეხები აქვს...

მარიონეტი (პირველი თავი)

დეკემბრის შუა რიცხვები იდგა თბილისში, როცა მძიმე სამუშაო დღის შემდეგ, დაღლილი, ასე ოცდაათ წლამდე ქალი ოფისში დაბრუნდა. მართალია მუშაობა ეზარებოდა, მაგრამ როგორც მდივანმა შეატყობინა, სამუშაო მაგიდაზე მორიგი, ახალი საქმე ელოდა. ავტომობილი