სიმშვიდემდე შეშლილი(21)

-ნუ დამცინი...დიახაც ძნელია იმიტომ რომ არაამქვეყნიურია ! -საყვარლად ბრიცავს ტუჩებს და კიბეზე ნაბიჯების ხმა რომ ესმის ქვემოთ იხედება. მალე ამოდის დაშნიანი კალათი მოაქვს უზარმაზარი. დადიანს ბავში მოჰყავს და ხედს უყურებს მერე მე მიღიმის „ჩემი ღიმილით“

მეყვარები მუდამ

მე შემიყვარდი დიდი ხნის წინათ ამ სიყვარულზე ბედმა დამცინა მე დაგივიწყე? ეს არა თქვათქო მე შენს სიყვარულს ყოველთვის მზად ვჰყოფ

მკვლელობა შავი იებით (ნაწილი 18)

ერიკმა ხელში აიყვანა და კიბეებს ჩუმად ჩაუყვა.გარეთ მინდორში გავიდა და ტყესთან ახლოს მინდორთან გაჩერდა. ქალი მინდორზე დასვა და მის გვერდით წამოწვა. ემამ ადგომა დააპირა მაგრამ ხელი ჩასჯიდა და არ გაუშვა მისი ხელი კაცმა. -ხელს არ გაგიშვებ ემა თქვა და

სინათლის სხივი წყვდიადში

ხუთშაბათი სამი საათი, ყველანი სასაფლაოზე შევიკრიბეთ, შავებში ჩაცმული ჩემთვის უცხო ადამიანები, მამას კოლეგები, მეგობრები და პარტნიორები, ყველა დაღვრემილი სახით დასცქეროდა რობერტის კუბოს, გარდა ერთისა, შუახნის მამაკაცი ენტონი გრინი მის სახეზე რაღაც

ჭირვეული 6

-ერთი ეს მითხარი რით დაგიმსახურე რომ სხვადროს ეს შეცდოლა არ დავუშვა,-ნიკი ბუზღუნით უკრავდა ვალერიას კაბის ელვას და თან სარკეში მის მიმიკას აკვირდებოდა-მადლობელი უნდა იყო ყველას კი არ ჰყავს ასეთი ლამაზი სასჯელი,-გოგონამ ქერა თმა მხრებზე გაისწორა -ჰო

საშინელი წესები გასართობად

- ვაუ გაიღვიძე ძვირფასო ცოლო? - რაააა?არა!არა და კიდევ ერთხელ არაა!ეს მე არ გამიკეთებიააა!შეშინებული წამოვდექი.თვალები გავახილე და ჩემთვის სრულიად უცნობი ადამიანი დავინახე.წაბლისფერთმიანი,მწვანე თვალება,მაღალი,უცნაურად მომღიმარი ბიჭი

მიდიან შორს!

ერთ მშვენიერ დღეს მე და ჩემი მეგობრები უნივერსიტეტიდან გამოსვლისთანავე, ბაღში დავჯექით, ჩვენთანერთად ბენიც წამოვიდა, მე რათქმაუნდა ბენის წა,პსვლა ძალიან მახარებდა, რადგან ის ძალიან მომწონს....ბენი ძალიან მხიარულია, ზოგჯერ ზედმეტიც მოსდის, თუმცა ეგ

The perks of being a reader

იყო მკითხველი- ეს თავისთავად სასწაულია, მკითველი- ეს სწორედ ისაა ვისაც შეგიძლია ისედაც ვიწრო საძილე ტომარაში შეყვარებულებს შორის იწვე და სულაც არ იყო ზედმეტი, მეტიც, ზედმეტი კი არა აუცილებელიც ხარ, რადგან წიგნის ავოტორმა ასე ინება. მკითველად

უჟმური და დარტყმული ( თავი მეხუთე )

ამიტომაც ჩემთან ერთად მოდიხარ - მითხრა გაკრეჭილმა. მოიცა ამას სიცილიც შეუძლია ? ღმერთო , რას მოვესწარი. - მასწავლებელთან მაგვიანდება - გამოსავალი მოვძებნე და გახარებულმა შევბრუნდი უკან. , მაგრამ ვინ გაცალა ? ხელი დამიჭირა და მისკენ შემატრიალა. -

სანამ სიცოცხლე დაიწყება

სახლის კარი მიაჯახუნა,უკან მოიტოვა თავისი რისხვით გაოცებული დედა,აქამდე არასდროს მოქცეულა ასე,არასდროს აუწევია ხმა დედას წინაშე,ახლა კი გაბედა,ამდენი წლის ნაგროვები დარდი ერთინად ამოხეთქა,იხსნა მისი სული ამ მძიმე ტვირთისგან, ქალს ფეხი არ მოუცვლია,