სათქმელი კვლავაც, საუკუნოდ გომომელია.

ერთი ვარ,მხოლოდ ოცნებით და...არ მაქვს საზღვარი ჩარჩოებს მიღმა ცარიელი სურვილებია... რვეული ერთი...ერთი დამაქვს მუდამ კალამიც და ერთ მთლიან ლექსს შენ დაგიწერ "აღელვებ'იანს" ... მოლბერტის მიღმა, სუსხიანი არის,ზამთარი...

მარცხენა მხარეს..

ნეტავ იცოდე ახლა როგორ ვარ! შემომეყარა გულზე დარდები ნეტავ იცოდე თუ როგორ მიჭირს ვატარო მხრებით ჩემი ცოდვები

შეწირულნი (თავი 3)

აბდულაჰ- იყო ჩემი პირველი რეაქცია მაიას სიკვდილზე. - აბდულააააჰ- მთელი ძალით ამოხეთქა შიშმა. მთელს სხეულს მოედო და გონება გათიშა. ნელ-ნელა დაიწყო ჩემში რაღაც მწარემ და მტკინვეულმა გაღვიძება. ჯერ ფეთქავდა, მერე თითქოს საცეცები ამოუშვაო გულსა და

გლობალიზაციის ნაცრისფერი გემო

როდესაც ქუჩაში გავდივარ და ჩემს გარშემო სიცარიელეს ვგრძნობ, სული მეხუთება... არა სიცხისგან, არამედ "ფერმკრთალი" (სულმკვდარი) ადამიანების ხუთმეტრიანი დისტანციით, რომელსაც ზოგი "ხამი" მისი უხამსი თვალებით წამში აქრობს, ზოგი სამათხოვროდ გამოგდებული

ჯიუტი გოგო (დუბლი 12)

მან კოცნა გააგრძელა ტუჩებიდან ყელში გადავიდა, შემდეგ წელზე შემისვა და მკერდამდეც ჩავიდა თან კბენა დამიწყი რაზეც ხმა ამივიღე და რომ მტკიოდა ზურგს ვფხაჭნიდი ის კი უფრო ძლიერად მკბენდა, მთელ სხეულში სასიამოვნო ჟრუანტელი მივლიდა მისი შეხება კი ჩემთვის

ძველი პიანინო - 64

ფიქრი ტელეფონის ზარმა გააწყვეტინა. ფიფო ზანტად დასწვდა მობილურს... „ხანუმა“ დეიდა ურეკავდა... დეიდა არა, მაგრამ ბებიად უფრო შეეფერებოდა. ძველი ყაიდის დარბაისელი ქალი, ჯერ კიდევ მამამისს და მის ნათლიას უკითხავდა ლექციებს. საკმაოდ გამჭრიახი ჭკუის

შენამდე (1თავი)

-მაპატიეთ-წკმუტუნებს ისევ იგივე ხმა,რაზეც უფრო მეტად ვინტერესდები. -სახელი შემახსენეთ-ისევ მივმართავ თუ არა, მეორე რიგში მჯდომი გოგონა ნელა,თითქოს შეშინებული დგება და მერხთან ცალ ფეხს ეყრდნობა. მეორე ფეხით სკამის ფეხს ეთამაშება და ზემოდან

მხოლოდ ერთი ღამე (სრულად)

-შენ მე საავადმყოფოში პრაქტიკებზე ხშირად სამშობიაროდ დაგყავარ და ცოტა ხანს რო შეასვენო შენი 20 წლის ცოლი არ გინდა? -საერთოდ ადამიანს რაც კარგი გამოდის იმის კეთება არასდროს უნდა შეწყვიტოს ჩემო მარიამ - თვალი ჩაუკრა და მაინც უმატა სიჩქარეს რადგან

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო dasasruli

ცხოვრებისეული სირთულე-წინააღმდეგობები ამძაფრებს და აათასკეცებს.სიყვარული მტკივნეული დღეებითაც არის სავსე,მაგრამ ძლიერი სიყვარულისთვის ძლიერ ტკივილსაც უნდა გავუძლოთ,რადგან სიყვარული ტკივილის გარეშე არაფერია,ტკივილი კი სიყვარულის გარეშე აუტანელია.ჩვენ

ომერტა / თავი მეორე

ალექსანდრიას საქციელით გაბრაზებული იყო მამამისი. არანაირად არ ეხამუშებოდა, სხვა კლანის წევრებისთვის მისი შვილის გაცნობა. თან მხოლოდ ერთადერთი ეს გოგონა ჰყავდა და მთელი არსებით მას უფრთხილდებოდა. დონ ლუკას არ მოსწონდა როგორ უყურებდნენ