ფსიქიკურობის შეშლილი მარში (5)

დღეს ჩემი დაბადების დღეა... 31 წლის გავხდი,რომ ვთქვა რომ მიხარია და ქვეყანაში,რაც კი მთებია გადავდგამ თქო მოვიტყუებ. თან სასტიკად მოვიტყუები... არ მიყვარს აღნიშვნა, ძალიან პრეტენზიული ვარ მაგ მხრივ, მეზიზღება როცა მიწყობენ უაზრო სიურპრიზებს

მებაღე (ნაწილი 28)

დადა საშინელმა თავის ტკივილმა გამოაღვიძა... ბარბაცით ჩავიდა სასადილო ოთახში სადაც საუზმე ეგულებოდა, თუმცა უკვე სადილი დახვდა. ჯერ კიდევ ბურანში იყო ცალი თვალით საათს გახედა. ზეკი ირონიულად მიესალმა:

მინდა გახსოვდე

როგორ მინდა შენი სახე წუთით ჩუმად დამანახა, რომ გავიგო სიყვარული ჩემშე ისევ ძლიერ ჩარჩა?

სიკვდილი

მოვკვდები მაშინ თქვენ დამაფასებთ თქვენ არ იდარდოთ ბოლოს ამას გთხოვთ დედი მეც მტკივა შენ არ იტირო მამი ილოცე ჩემთვის ყოველთვის

მწვანე თვალები

წყნეთი. ვგიჟდები აქაურობაზე. ხის ძალიან ლამაზი, ორსართულიანი სახლი, ბუხარი და სასიამოვნო გარემო. მიყვარს ეს სახლი, ყოველთვის როცა აქ მოვდივარ მეგობრებთან ერთად ის დღე არის სიგიჟე. დღესაც სიგიჟის დროა. იმ დღეს ბავშვებთნ ერთდ ვერ ავედი, აკადემიაში

სიყვარული როგორც ძალა ყველანაირი წინააღმდეგობისა

დგება ალბათ ისეთი დღე ადამიანის ცხოვრებაში, როცა უნდა რომ რაღაცა შეცვალოს უკეთესობისკენ მაგრამ უშლის ხელს საკუთარი შეხედულებები, სიამაყე, ბევრი პრობლემა და რწმენა იმისა რომ ვერაფერს ვერ შეცვლის და ჯობია გაეცალოს ამ ქვეყნიერ ყოველდღიურ პრობლემებს და

თბილისელები #8

ბაზარი არაა რა მანდ მართლა იყო კი,იყო. რომ დაგენახათ ? ამ ორი,უკანასკნელის თვალები ? დამიჯერეთ რა დამიჯერეთ,თქვენც გატოკდებოდით.

ჯილი (საცდელი თავი)

-ყველაფერი რიგზა?-იკითხა დედაჩემმა როცა დაინახა როგორ დავეცი დივანზე და ამოვიოხრე -ჰო დედა ყველაფერი გადასარევადაა საიკსი დამნაშავედ სცნეს და ახლა სიკვდილით დასჯიან მე მკვლელი ვარ,-დედას შეშფოთებული თვალები ჰქონდა -რას ამბობ შვილო?

მთვარე და ატმები

_მუსიკის ხმა გესმის? _არა. _არა?! კარგად დააკვირდი, ბლუზს უკრავს მგონი ვიღაც. _ბლუზს? გიყვარს ბლუზი? დღეს ხომ მაგას აღარავინ უსმენს.

სამი სიტყვა

ისე დაგკარგე, ვერ გითხარი მე სამი სიტყვა, ახლოს რომ მყავდი მე ვიყავი მუნჯი სრულიად, "მე შენ მიყვარხარ" ამისი თქმა, იცი? რთულია, როდესაც გულში დამალული სიყვარულია...