ერთხელ დაშვებული შეცდომა(4 თავი)

-სადიყავი აქამდე?-კინაღამ გული გამისკდა მისი ხმა რომ გავიგე. -მეგობართან -ხელი ავიქნიე და ოთახში შევედი .უკან მომყვა და წინ დამიდგა . -მისმინე არმინდოდა რაა .ვიცი ძაან მკაცრად მომიმივიდა .ხვალიდან სამსახურშიც იარე და შეხვდი შენ დაქალებსაც .მაგრამ

თბილისელი ლილეს მანჰეტენური ცხოვრება (თავი 7)

ლილე არაბული თბილისელი წარმატებული გოგონაა, რომელმაც დიდი ძალისხმევის მეშვეობით შეძლო მანჰეტენში ,ფორდჰემის უნივერსიტეტის გრანტის მოპოვება და სწავლის გაგრძელება .ამერიკაში ჩასვლის პირველი დღიდან ლილეს ცხოვრება რადიკალურად იცვლება .მას უწევს

გემი მზადაა ჰორიზონტისკენ...

ეს ნოველაა, მაგრამ კატეგორიაში ნოველა არაა, ამიტომ... -შენზეც იმოქმედა ჰორიზონტმა...-გაიცინა გოგონამ. -ასეთია ცხოვრება, ეს ჰორიზონტი...-ხაზი გაუსვა ბოლო სიტყვას. -ჰორიზონტი, ჰორიზონტი...-ხმადაბლა ჩაილაპარაკა, გოგონამ და იმ სილურჯეს ჩაუღრმავდა,

მორაგბე გოგონა თავი 5

დილას ცუდ ხასიათზე გავიღვიძე საათს დავხედე და წამოვფრინდი ღმერთო ჩემო ესღა მაკლდა პირველად გავიღვიძე ასე გვიან,თავი მისკდებოდა, ავდექი და ეზოში გავიხედე,ბიჭები ვარჯიშობდნენ მე კი ოთახში დავიწყე...

სიმართლის დრო 7 8 9 10 11 თავი

სამივე გავიდნენ გარეთ და ბექა სახლში წავიდა. მის მშობლებში ბოლო დროინდელმა დანახულმა ცვლილრბებმა, დიდი იმედი დაუსახა გულში, რომ გაუგებდნენ მშობლები ამ დიდ სიხარულსაც და ტკივილსაც. დღეს აღსარების ჩაბარების დღეა, სულის გაწმენდის დღე, რათა მჩატედ იყოს

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ#13 ,#14

დილით სანდროს, ლეას საწოლში გაეღვიძა. როდის ჩაეინა არ ახსოვს. ხელში ლექს ბავშობის ფოტო ქონდა ჩაბღაუჭებული. დაახლოვებით ექვსი შვიდი წლის იქნებოდა , თამარს ყავდა კალთაში ჩასმული და ატმის ტოტები ეკავა. ფოტო დაჭრილი იყო, სავარაიოდ ლეამ ჩამოაჭრა ნაწილი,

არ დამტოვო (თავი 1)

"ბუძილნიკმა" დარეკა. ალბად გათენდა. ვახელ ერთ თვალს და ისევ ვხუჭავ, ადგომა მეზარება. დედის ხმა მესმის: "ემილი ადექი გათენდა, ხალხმა ფული იშოვა შენ კიდე ისევ გძინავს!" -ვდგებიიი!-ნახევრად მძინარი ვპასუხობ და საბანს ვიშორებ. ფარდას ვწევ სახლში დილის

გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი9)

-მოკლედ თავიდან ძალიან კარგ ზასიათზე იყო.. -ეგ მეც დავინახე. მერე?-მოიცა მომაყოლე და გაიგებ, ჩვეულებრივ ჩავჯექით მანქანაში გავისეირნოთთქო და სალაპარაკოდ რომ დავჯექით და ვუთხარი ბოდიში საავადმყოფოში ვერ მოვედი არადა შენთან უნდა ვყოფილიყავითქო. რატომ

მებაღე (ნაწილი 2)

დადას გვიან ღამით უნებურად გამოეღვიძა. ოთახს თვალი მოავლო, მთვარის შუქი როდენის პატარა ბრინჯაოს სტატუას ,,მოაზროვნეს’’ ეფინებოდა და თვალის მომჭრელად ირეკლავდა. წამოდგა, შუქი აანთო, სტატუა მაგიდაზე ჩამოდგა და სახატავად მოეწყო. იმდენად ძლიერად გაიტაცა

ვინ ვარ?

მორიგი ღამე, და ისევ ყინვა. ისევ კითხვა საკუთარ თავთან, ვინ ვარ?