სევდის ანარეკლი

გიცეკვიათ წვიმაში ვალსი? გიგრძვნიათ მარტოობა? იცით რა არის სევდის ანარეკლი? მოთხრობა აგებულია ამ კითხვებზე, რომლის მთავარი გმირი, ამადეო მოდილიანის ნახატს ჰგავს, უსიცოცხლო თვალებით...

ფუნქცია თუ ბედნიერება (თავი 4)

-აუ ნუ მეხუმრები. გაგაცნობ და ვსიო. რამდენიმე წუთში ქვემოთ იქნება, მე კიდევ არ ვიცი რა ჩავიცვა. წამოდი ამარჩევინე. ოცი ძლივსგასული წუთის შემდეგ ლიკას ძლივს ავარჩევინე ღია ფერის ჯინსი, თეთრი კეტები და ცისფერი მაისური,რომელიც ძალიან უხდებოდა მის

მე,შენ და ცუდი ბიჭები (3)

-რაო პატარავ დაგვიბრუნდი? -მესმის ნაცნობი ხმა. ესეც შენი სიახლე. ჯანდაბა მგონი მარცხენა ხელს ვეღარ ვგრძნობ. -ისე ხელს თუ გამიშვებ არ მეწყინება-ვეუბნები და სახეს ვმანჭავ. უფრო მაგრად მიჭერს,ნაგავი! -უი ჰო რაღაც უნდა გაჩვენო-გველურად მიღიმის მხიარულად

დღიური N08.08.08

ღამე უმთვარო, უკუნეთი. საზიზღარი ღამეა, რაღაც ცუდის მოლოდინით მიძგერს გული, რაღაც დეჟავიუს მსგავსია. კარგი რა გეყოს, გაჩერდი გულო, ნუ როშავ რაღაცებს, გგონია წინასწარმეტყველების ნიჭი გაქვს თუ რა გინდა?! სულ ასე არ ვიყავი?! ან ახლა რა ვნახე გასაოცარი

სვანური ვერდიქტი (16 თავი)

მჯერა რომ სიცოცხლში მხოლოდ ერთხელ შეიძლება იპოვო ადამიანი, რომელიც შენს ცხოვრება ძირფესვიანად შეცვლის, მას ეტყვი იმას რაც ჯერ არავისთვის არასდროს გითქვამს, ის კი გაითავისებს ყველაფერს და ისევ ენდომება, უფრო და უფრო მეტი გაიგოს, მას გაუზიარებ შენს

შევსებული არსებობა 1,2,3,4

პირველი სამუშაო დღე ყოველთვის ეზარებათ ადამიანებს, ზოგს მეტად, ზოგს ნაკლებად, მაგრამ სალომესთვის დილით თვალების გახელა წინა ღამის 4 საათიანი ძილის შემდეგ განსაკუთრებული სიმძაფრის კოშმარია. მიუხედავად ამისა ვალდებულია სამსახურში დროზე მივიდეს და წინა

უგუნური საქციელი...

მე მე_11 კლასში... ის სტუდენტი... მე თბილისში... ის ბათუმში... ბევრი აღნიშნავს, რომ ლამაზი ვარ და ბევრსაც მოვწონვარ, მაგრამ თავში რატომღაც ( საბედნიეროდ ) არ "ამვარდნია"... ისიც სიმპათიურია საკმაოდ, მაგრამ როგორც პიროვნება უფრო განსაკუთრებულს

წარსულის სიყვარული (ნაწილი 15)

მუცელზე თითების შეხებამ გამომაფხიზლა,, ბედნიერმა დავაშორე ტუჩები ერთმანეთს და კოცნის მოლოდილში გავიყურსე -დილა მშვიდობისა ფისო,,ცხვირით ყელში მომეფერა თუ არა ვიგრძენი როგორ დამიარა ჟრიანტე

მაკოცე!… დაირღვევა მისჯილი დუმილი

მაკოცე!… დაირღვევა მისჯილი დუმილი, მაკოცე, მომიკალი დიდი ხნის წყურვილი… მაკოცე, დავივიწყებ დაკარგულ საათებს, არ მინდა ეს გრძნობა ოდესმე დამთავრდეს… მაკოცე… შენს თვალებში ნაღველი ჩამდგარა, გაკოცებ!… მეც მოგირჩენ ტკივილებს პატარავ… ღამდება, მთვარის

წარსულის ლანდები თავი 13

კარების გაღების თანავე თვალში მოგვხვდებოდა პატარა, საყვარელი ბუჭუნა, ქერა კულულებით და ცისფერი თვალებით, ვერ იტყოდი რომ გიორგის გავდა, მაგრამ ერთი შეხევითაც ეტყობოდა რომ მისი შვილი იყო და ქალი რომელიც მისი ფიზიკური სილამაზის მიუხედავად დიდ ტკივილს