უშენოდ(5)

-არც იფიქრო! შენ არ იცნობ დაჩის, სამაგიეროდ მე ვიცნობ კარგად და დარწმუნებული ვარ არაფერს გააკეთებს ისეთს რაც გაბრაზებას გამოიწვევს! -აჰა დალიე და მოისვენე მანდ ! რომ მოვლენ მოგიყვება - სალომე ასეთი სერიოზული არასდროს მინახავს,

ყველაფერი არაფრისთვის

- მოდიი რაა - არაა დამეწიეე ეს გვანცაა ჩემი ბავშვობის მეგობარი და თანაკლასელი ,, ის თავის მშობლიურიი კუთხიდან მამის დაღუპვით მინიჭებულ ტკივილს გამოექცა და აქ ჩემს ახლობლად ბათუმის პატარა უბანში დასახლდა ..

იდეალური ქალი+(მამაკაცი)(სრულად)

-არავითარ შემთხვევაში-თეფშები აიღო და ნიჟარაში ჩაუძახა,-არ გსმენია?კაცი ვიცი მე სამზარეულოში-გაეცინა და რეცხვას შეუდგა -არ გამიგია,ეგ მე პირიქით ვიცოდი

გიჟი გოგო შარშია(2)

დილით ოთახში მზის სხივები შემოიპარნენ და შიგ სახეში მომანათეს. აუ ნეტა ვინ გამიწია ფარდები, ვერ ვიტან როცა მძინავს და ოთახში სინათლე შემოდის. სხვა გზა არ მქონდა ვერ დავიძინებდი და ავდექი.

საკუთრება.[9]

ფრთხილად მოაჯდა კატო ბუციფალს და ჯერ ნელა,ხოლო შემდეგ სწრაფად გააჭენა,ყურადღება არ მიუქცევია ლუკას ძახილს,ბავშვობის წლებს იხსენებდა და მთლიანად იკარგებოდა მოგონებებში,ახსენდებოდა დედ-მამასთან გატარებული დღეები,ახსენდებოდა ჯანმრთელი გურამი და

წვიმაც მოსაბეზრებელია {4}

მართლა საყვარლები ვიქნებოდი მაშინ, მაგრამ არა ეხლა. ბევრი თბილი დიალოგი სასაცილო გაბუტვები და ერთი სერიოზული ჩხუბი ეხლა რომ ვიხსენებ მაგრად მეცინება. ბოლო დღეიყო და ზღვაზე არ გადავედი. საბა და ლევანი გავუშვი ჩამეძინა და ტელეფონის ხმაც ვერ გავიგე.

შენი სიყვარულის ფობია მემართება (21)

დაღლილობისგან იმდენად ვიყავი გათიშული გერმანია სულ დამავიწყდა და ტელოფის ხმამაღალი ზარი, რომ არა უეჭველი დამეძინებოდა. - ბიჭო რას შვრები? ( გიუშა ) - რას ვშვრები კიარა შენ, რომ არა გერმანიაში წასვლა კიდევ დიდი დროით

ჭავჭავაძის ასულო ჩემი ხარ!(9)

-9- -და როდის ჩამოდის?(მე) -ხვალ საღამოს და ზეგ ალბათ გავყვები ბინის მოსაძებნად!კაია მოგენატრები რამოდენიმე დღით არმეცლება და!(ალექსანდრე) -ხო რავიცი!კარგი ემ წავედი ეხლა მეცადინეობა მაქვს ხვალ გამოცდები უნდა ჩავაბარო!(მე)ალექსანდრეს დავემშვიდობე

არც კონკია, არც პრინცი -8,9-

''წამში განრისხებული მამა ფეხზე დგება, ჩემ წინ ჩნდება და ხელს მთელი ძალით მარტყამს სახეში. ინერციით გვერდით ვვარდები და კომოდის კიდეს ვეჯახები. ლოყა საშინლად მეწვის. ცრემლები მახრჩობს, მაგრამ დანებებას არ ვაპირებ. -ესაა შენი ძალა, მამა? სილა

დრო განა კურნავს? - უბრალოდ გვაჩვევს!

გიო: გთხოვ ნუ იქნები უკან მხედველი, რა მოხდა თუკი გადაგიარეს. არაფერია შეუძლებელი, დრო მართლა კურნავს ჩვენში იარებს. პოეტესა: დრო განა კურნავს? - უბრალოდ გვაჩვევს, გვაჩვევს ცხოვრების უკუღმართ წესებს. ხვალ თუ დარია ნუ გაიხარებ, რადგან დღეს მაინც