ფორთოხლისფერი შენ

,,ერთხელ მითხარი ადიდებული მდინარე ხარ რომელსაც აღარავინ ყავსო იმის მერე დიდი დრო გავიდა იმდენად დიდი რომ აღარც კი მახსოვს მაშინ რა ვიგრძენი მარტო შენი თვალები მახოსვს თაფლისფერი ღრმა გაყინული მზერა ჩვენ სხვებს არ ვგავდით მარტო ჩვენ შეგვეძლო

ალექსანდრე (4 თავი )

ისევ მისი კოშმარი რომელიც უკვე დიდი ხანია არ ასვენებს.ისევ ის თვალები,ისევ ცეცხლი და რაღაც ხმა რომელიც მას ეძახის და რაღაცას ეუბნება.შორიდან ისმის ხმა და თითქოს ეს ალექსანდრეა,ეს მისი ხმაა.ლეა წინ მიიწევს უნდა მისწვდეს ან მისი ხმა გაიგოს უკეთ.

წამოდი ჯონათან, უფალთან ავფრინდეთ ...

წამოდი ავფრინდეთ, სიყვარულს გასწავლი, რაც დამრჩა დამთბარი ჩემს სულში დაგიკრეფ. ხომ იცი, რომ ცაში საზღვარი არ არის, მეც შენთან წამოვალ – მარტო ვერ გაგიშვებ.

მიყვარხარ სერიოზულო ქალბატონო(1)

-მია აქედან გაიქეცი გაიქეცი და აღარ დაბრუნდე გესმის? -კალგი. პატარა გოგოს რაც შეეძლო სწრაფად გარბოდა ამ დროს ბიძამ დაოჭირა და წაიყვანა. სახლი კი ნაფლეთებად იქცა.

არაამქვეყნიური არსება

საშინელებაა.. თითქოს ყველაფერი მაქვს რაც ჩვეულებრივ მოზარდს უნდა ჰქონდეს... მყავს მშობლები,და,ნათესავები,მეზობლები,ძაღლები... მგონი ამ სიას რაღაც აკლია,ხო?

როგორც მაშინ

-მომნატრებიხარ! -… -გავიღიმე,თან თვალები დამისველდა,მინდოდა ჩავხუტებოდი,მეთქვა მეც მომენატრე და დღემდე მიყვარხარ- მეთქი,მაგრამ...ავდექი და წამოვედი...ისე , როგორც მან გააკეთა. ასე უბრალოდ,ავდექი და წამოვედი...

ჩემი დის წარსულმა სიყვარული მაპოვნინა თავი 2

ვხედავ ტელეფონზე რეკავენ, ნომერს დავხედე და გამიკვირდა, ისინი არასოდეს მაძლევდნენ ნიასთან ურთიერთობის უფლებას. ბოლოს და ბოლოს ვუპასუხე, ახალი ამბავი მაცნობეს და დასაფლავებაზე დამპატიჟეს ვიგრძენი, რომ გული ამომგლიჯეს და ნაფლეთებად აქციეს, ჩემი ნია,

შოკოლადის ბრალია! (თავი 2)

-კარგი...მაშინ მითხარი რა გიყვარს? -ყველაზე მეტად? -ჰო ყველაზე მეტად -შოკოლადი-ვუთხარი მე და მის მწვანე თვალებს გავუსწორე მზერა -მართლა?-მკითხა მან -დიახ!-და მეტი დამაჯერებლობისთვის თავიც დავუქნიე

მინდა მიყვარდე 22 თავი

მალე დავასრულებ ჩემო კარგებო და დაგასვყველაფერმა კარგად ჩაიარა,ლილიანაც და ტყუპებიც თავს გადასარევად გრძნობდნენ.ბევრი ვიხალისეთ სამშობიაროში ჯერ ჩემს ჩაცმულობაზე მერე ერისთავი წაიქცა და სანამ არ გამოგვყარეს ჩვენით ვერ მივხვდით წამოსვლას.ვუყურებდი

საიდუმლო [15]

სამზარეულოში მართლაც დაუხვდნენ ნაცნობი სახეები, რომლებიც მდიდრულ სუფრას მისხდომოდნენ და გემრიელად მიირთმევდნენ საკვებს, რომელიც უგემრიელეს არომატს უშვებდა მთელ სახლში. – ოჰ, გაიღვიძა ვაჟბატონმა! – შეამჩნია დედამ და ბღვერით შეხედა შემოსასვლელ კარში