ქაღალდის ჭიქა (თავი ხუთი)

ნეტა რამდენის მოყოლა მოასწრო? ან რამდენს გაიხსენებ შენ? მაინც რატომ? რატომ იყრით თავს ერთად? რა უნდა გააკეთოთ და რას არ აკეთებთ? _ მანქანას მოუარა და საჭესთან დაჯდა._ მგონი დროა, ყველა დავუბრუნდეთ ათვლის წერტილს. გადადება აღარ შეიძლება.... თქვა და

სადგური N6 (თავი ოთხი)

_ცივი და ბნელი აისია!_ მინავლული ცეცხლის პირას ვისხედით. კვლავ ქარი ქროდა, თუმცა არც ისეთი ძლიერი, რომ ტყის იდუმალი სიღრმიდან იმ არსების დაჟინებული სათხოვარი მოეტანა ჩემამდ

03:12

სინათლით სავსე, ნათელი დღეა, სულში იების ქარიშხალია... არ მენატრები.... არ მენატრები... მე მხოლოდ შენთან მინდა ძალიან.....

გარღვეული საზღვრები (სრულად)

ინსტინქტურად ვცდილობ თვალების გახელას. ლოდივით მძიმე რაღაც მექაჩება ქუთუთოებზე და ისევ ძილისკენ მივყავარ. ძილი მიბრუნდება, ვითიშები. ხომ გაგიგიათ სიზმრები მხოლოდ 6 წამს გრძელდებაო. ჩემი სიზმარი ალბათ, 0,5 წამს გაგრძელდა.

კომენტარის გარეშე (თავი 10)

_თუ ეს სიყვარული არ არის, მაშინ არ ვიცი, რა ჯანდაბა შეიძლება იყოს. ...გოგონამ ახედა – არა გაბრაზებული, არა სასტიკი - უბრალოდ... დაღლილი სახით. _მჯერა, რომ გიყვარვარ,_გაიმეორა. მაგრამ სიყვარული ნდობის გარეშე უბრალოდ კიდევ ერთი გზაა ვინმეს

ვარსკვლავო

ახლა აღარც მთვარეა აღარც შენ ხარ არქტურუს

დე, მაპატიე…

ბოდიში, რომ დარდი გასწავლე და დღე ჩემზე ფიქრით იწყება და ღამე, როცა მშვიდად უნდა გეძინოს ჩემზე დარდში ათენებ, რადგან არ ვგავარ შენს სხვა შვილებს და ეს ცალკე ტკივილია შენთვის.

ტყუილებს მიღმა (ნაწილი 9)

-აი რატომ მიყვარს აქ ჩამოსვლა, სხვაგან არსად მინახავს ასეთი ცა. ხელს თვალი გააყოლა ვივიენმა და მიხვდა კაცი რატომაც იყო ასეთი აღტაცებული, მის თვალწინ მთელი გალაქტიკა ისე გადაშლილიყო, გეგონებოდა ხელით მიწვდებოდი ვარსკვლავებს

Haunting Adeline თავი 5

თაიგული ვტაცე ხელი, სახლში შევვარდი, კარი დავჯახუნე და ჩავკეტე. ვარდების შუაგულში, ფრთხილად ჩასმული, შავი ბარათია. ოქროსფერი კალმითაა დაწერილი.მკლავებ აკანკალებული ვიღებ ბარათს. ვხსნი. “პატარა თაგუნავ, მალე გნახავ.”

სარკევ სარკევ მითხარი (დასასრული თავი 5)

თუ რამე ნიკაზე აზრს შემაცვლევინებდა სწორედ ის მზრუნველობა იყო, რასაც არც ისე სერიოზულად დაშავებული ანასადმი იჩენდა. თავიდან კი ვუყურებდი ეჭვით, მაგრამ ბოლოს მეც ვაღიარე, რომ იყო მათ შორის რაღაც იმაზე მეტი, ვიდრე ოდესმე ჰქონდათ ვინმესთან