დიდი დასასრულის, პატარა დასაწყისი (თავი 2)

თუ მკითხავთ ყველაზე რთული პროფესია რომელიაო, რაც არ უნდა მიკერძოებელად ჩამთვალოთ, გეტყვით- ექიმითქო. იყო ექიმი, ეს ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობაა.

ნაბიჯებს შორის (სრულად) 18+

რეპეტიცია გვაქვს. რამდენიმე დღეში გალა კონცერტზე ვცეკვავთ. ყველა დღე მნიშვნელოვანია. ყველა წუთი. ყველაფერს მნიშვნელობა აქვს. ვარჯიშს, კვებას, ძილს... შეცდომის უფლება არ გვაქვს... მთელი ჯგუფი ადგილზეა მხოლოდ ის იგვიანებს. დაძაბული ველოდები, როდის

არანორმალურები (სრულად)

„სახლში დამხვდი!“.მოკლე ტექსტურმა შეტყობინებამ გულ-მუცელი ერთიანად აუწვა.თვეების განმავლობაში არანაირი კონტაქტი არ ჰქონია და არც ცდილობდა,ინიციატივა გამოეჩინა.არ ელოდა მისგან ამ ნაბიჯს. სამსახურიდან საშინლად დაღლილი მივიდა სახლში და თავს უფლება არ

ოიზისი( XXV, დასასრული)

-გამიმეორე. მარიტა მის უკან , აივნის კარში არეკლილ საკუთარ თავს უყურებს და ისე ეუბნება. -აღარ მიყვარხარ. -არა! შემომხედე- მარიტა მისკენ არ იხედება- ბლუმ შემომხედე.

შემთხვევითი შეხვედრა (თავი მეშვიდე და თავი მერევე)

ტელეფონი მაგიდაზე დადო. ხმა აღარ ესმოდა, მაგრამ სიტყვები მაინც ჩაესმოდა - „სახლში ვართ“. ეს სიტყვები, ნელა და მტკივნეულად ხვდებოდა გულში. ფანჯრიდან ღამე მოჩანდა - ბნელ, უძრავ ჰაერში საავადმყოფოს შუქები ირეკლებოდა, ისევე როგორც მისი ფიქრები. ნელა

სულის აჩრდილი

რეალობა იმაზე მძიმე აღმოჩნდა,ვიდრე ფიქრობდნენ. თვალებში წნევა აწვებოდა, სუნთქვაც გაუძნელდა. იცოდა მამიდა "უმიზეზოდ" არ წასულა ამიერიდან,თუმცა სიმართლის გააზრება უდიდეს ტკივის ანიჭებდა. კონცენტრირების დაქვეითება და დევიანის "გაქრობაც" ექვივალენტური

ევა //სრულად//

მაშინ,როდესაც არ ველოდი განთიადის ამობრწყინებას სულში ქარიშხალივით შემოიჭრა კაცი,სახელად უტა დადვანი და ჩემი,ევა ლაშხის გული შუაზე გააპო.კაცი,რომელსაც არ სჯერა სიყვარულის,მაგრამ აქვს ის ხედვა,რომელიც მე წლებია არ მქონია,კაცი,რომელიც სილამაზეს

მშვიდი დუღილი (სრულად)

-დუღილის სეზონზე გადავიხადოთ ქორწილი.-ეღიმება ვაჩეს და საფეთქელზე კოცნის ქალს. -რისი დუღილის?-ნიკოს ეცინება და ელიზაბეტს კოცნის ხელზე. -ღვინის, იდიოტო.-თორნიკე ვეღარ ითმენს და ოდნავ ურტყავს მხარზე მეგობარს.

შემოდგომა

მოუსვენარი ბავშვი ვიყავი, საკმაოდ რთული. მეგობრები არ მყავდა, ყოველთვის საკუთარ თავთან მარტო ვიყავი და ვერავინ ვერ ხვდებოდა, როგორ მიჭირდა. ეკლესიასთან ახლოს ვცხოვრობდი, ხშირად მესმოდა წირვა-ლოცვის ხმა, როგორც წესი ეს ხმა სიმშვიდის მომტანი უნდა

ვინმე სხვა (დასასრული)

სამზარეულოში საუზმეს ვიმზადებ, რა დროსაც კარზე კაკუნის ხმა გაისმა. ნეტავ ვის გავახსენდინახლა?!... რა დროს სტუმრობას ამ დილა ადრიან... გავდივარ შემოსასვლელში, ვუახლოვდები კარს და იმერციით ვაღებ. გული საოცრად მიცემა. თვალები მიბრწყინავს, რადგან ჩემს