{ მხოლოდ დამთხვევაა } "3"

- კარგი მომიყევი შენზე რამე .. - რავიცი რა მოგიყვე , რაღაც პრობლემა გაჩნდა , წესიერად ვერც მე გავიგე და დავკარგე ყველაფერი რაც მშობლიური ქვეყნიდან ჩამოვიტანე. - ვეცადე ყველანაირად მოკლედ მეთქვა და გამომივიდა კდიეც. - მშობლიური ქვეყანა ახსენე?

-ჩემი სვანი ბიჭი!

წარბშეკრული ვუყურებ გრძელ ეზოს, ფანჯრიდან. ჯიუტად არ ვინძრევი ადგილიდან, არადა მცივა. ცოტახანში, ეზოს ჭიშკარი იღება და ჩემი გული, ორმაგად ცემს. ჩემ ბიჭს, ხელში ყვავილები უჭრავს, იღიმის და მობუზული მოაბიჯებს , ქვაფენილზე. "სად იშოვა ყვავილები."

ტკივილამდე მენატრები!!!!

არ ვიცი რატომ,მაგრამ ყოველთვის მეგონა,რომ ძლიერი ვიყავი და ცხოვრებაში ყველაფერს გავუძლებდი,მაგრამ ასე არ აღმოჩნდა.საკმარისი გახდა,რომ რაღაც შეცვლილიყო ჩემს ცხოვრებაში,რამაც ყველაფერი გაანადგურა და მეც ასე დავსუსტდი.დავკარგე ბრძოლის და ყველაფრის

სიკვდილის უსასრულობა

„ჩვენ“ ადამიანები ვიცავთ ყველასგან და ყველაფრისგან მათ, ვინც ჩვენთვის რაიმეს წარმოადგენს, მაგალითად საყვარელ ადამიანებს. მამაკაცები ცხოვრების ბრილიანტ მონაპოვრებს და შვილებს. ალბათ არაფერია შვილის ჩახუტებაზე, მის მოფერებაზე, კოცნაზე და რჩევის

ნოემბრის წვიმა XVII

- ანნა, წვიმს.. - ყველაფერს მოველოდი მისგან, ოღონდ ამას არა. ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ საუბარს ასე დაიწყებდა, გაკვირვებისაგან თვალები შუბლზე ამივიდა, მისმა სიტყვებმა შემაკრთეს, თვალებში ვუყურებდი და სიკეთის მეტს ვერაფერს ვხედავდი.

თუ კი დაბრუნება გიწერია.... (თავი 1)

ჩემს გადაწყვეტილრბაში დარწმუნებულმა, კიდევ ერთხელ გადავავლე თვალი ჩემს ჩალაგებულ ბარგს და საწოლზე წამოვწექი.. ძილი არა და არ მომეკარა.. ასე ვიცი, როდესაც რაღაც მნიშვნელოვანისთვის ვემზადები ყოველთვის მოუსვენრად ვარ.. უკვე რამდენი ხანია წასვლას

ოხ, ეს სიყვარული

ჰო მართლა, კესო ჩხეიძე 16 წლის მაღალი სუსტი მწვანე თვალებით კურნოსა ცხვირით დადიდი წითელი ტუჩებით. ლილე ჩხეიძე კესოსდაა ისიც 16 წლისაა მაღალი ცისფერი თვალებით არცისე კარგი ცხვირით დაპატარა საყვარელი ტუჩებით.მათი მშობლები (მაკა და გია)

დაბრუნება!{თავი1}

დილით საწოლიდან წამოიზლაზნა,ძალიან არ უნდოდა სკოლაში წასვლა,მაგრამ როგორ გააცდენდა პირველი დღე იყო,ეს რომ გაეგოთ მის მშობლებს გადმოუხტებოდნენ ამერიკიდან... მარიამ ამაშუკელი,15წლის გოგონა,ქერა თმებით და მწვანე თვალებით..ჰყავდა ერთი

ჰეი ქაჯო ჩემი ხარ!!!(3)

სანდროც მალე შემოვიდა მაგრამ აშკარად სხვანაირი ღიმილიანი სახით მიყურებდა და ეს სახე და ღიმილი უკვე ნერვებს მიშლიდა. 23:00 იყო ბიჭები კი უკვე კარგად იყვნენ დამთვრალნი.აღარ შემეძლო იქ დარჩენა ვეღარ ვძლებდი იქ ძალიან მომინდა რომ ზღვის ნაპირზე ჩუმად

ვერ ვხვდები როგორ შემიყვარდი(8)(თვით უჟმურებავ)

-მეე? არაფერი, ეგ კითხვა მე უნდა დამესვა თქვენთვის.-საიდან დაასკვენი რომ რამე მჭირს?-წყნარად ლაპარაკობდა.-არვიცი უბრალოდ მომეჩვენა რომ... -მართალი ხარ მოგეჩვენა...ახლა კი წადი.-მითხრა ცივად, მას შევხედე კვლავ მე მიმზერდა. შევხედე არაფრისთქმელი