მაპატიე (თავი 4)

გაოგნებული ვიყავი, თავში ათასი კითხვა მიტრიალებდა. ვინ იყო ის? ან საიდან იცოდა რომ გვირილები მიყვარს? ეს ახლო მეგობრების გარდა არავინ იცის. ვითომ ნიკა? არაა... ნიკა არ იქნება, ასეთი რაღაც არასდროს გაუკეთებია. ჩემი რომელიმე თაყვანისმცემელი? მაინც

ღამის ზმანება (1 ნაწილი)

სიბნელე... შიში... ვიღაც მამაკაცი ჩემგან ზურგით იდგა... ხელში რაღაც ეჭირა, მაგრამ რა არ ვიცი... მოტრიალდა... სახე ვერ გავარჩიე... მხოლოდ შრამი დავინახე მარცხენა მხარეს, მკერდზე. საკმაოდ თვალშისაცემი იყო... -დამშვიდდი... - მითხრა ბოხი ხმით და ჩემკენ

ბედისწერა

ამბობენ,ადამიანი როცა იბადება,მისი მომავალი უკვე დაწერილიაო.ვინ იცის,იქნებ მართალიცაა,მაგრამ უფლის ნებას წინ ვერავინ აღუდგება. მე შევხვდი ბედისწერას,ის დაღლილი,ნელი ნაბიჯებით მიიწევდა ქუჩის ბოლოსკენ,იქ სამშობიარო სახლია,ორიოდე წუთის წინ იქ

სკოლა ბავშვების წესებით (22)

მეორე დილით დიდი ხვეწნის მერე ელენე სასტუმროში გამოწერეს. გიამ ექიმს ეხვეწა ახალი წელი მოდის და არ გვინდა საავადმყოფო დაგვებედოსო. ექიმმა მკაცრად გააფრთხილა ფეხზე გავლის უფლება არ მისცეთო. გახარებულმა ნინიმ და მარიმ ტანსაცმელი მოუტანსეს და ჩაცმაშიც

ჩვენ ყველას გვჭირდება ერთი გაქცევა !!! (1)

ყურსასმენები გაიკეთა და უმალ გაისმა ნაცნობი მუსიკის ჰანგები 'ნუ უსმენ ხალხს, რომ თითქოს ჩქარა გადის დრო'......... იავარდით მოფენილი ცხოვრება არც არასდროს ჰქონია, არც უნატრია..

,,მარადისობასთან ყველაზე ახლოს’’

,,მეგობრებად დარჩენა? ჩამქრალ გრძნობათა გაცივებულ ლავაზე პატარა ბოსტნის გაშენება? ასე ხდება მხოლოდ პატარა ინტრიგების შემდეგ და მაშინაც საკმაოდ ყალბი გამოდის...... სიყვარულს ჩირქს არ სცხებენ მეგობრობით,დასასრული არის დასასრული!’’

შავი თვალები (7)

ნიკუშა ჟღენტი, მე და ვახშამი ორ კაცზე ვარდის ფურცლები სურნელოვანი სანთლები წვიმის სურნელი მთვარე და უცბად ვიღაცის კივილი... -ააა ბარბარე გილოცავ გილოცავ ჩემო საყვარელო -რა ხდება მარიამ რა გაკივლებს

ამ თვალით უწვდენელ ჰორიზონტამდე...{46}-{49}

-აი,მეც მოვედიი-კატოს და ნიკუშას მიუახლოვდა ელი. -ჩვენ კიდევ დილიდან აქ ვართ.-"დაგესლა" კატომ. -ელი ნახე ეს playlistია-Ipad გაუწოდა ნიკამ.-რომელიც არ მოგეწონება წაშალე. -ელიზაბეტ,ერთი წუთით-დაუძახა ირაკლიმ.-როგორი ტორტი გინდა?

აღარ ვართ ჩვენ...

ნისლით მოცულ ხავერდის ცაში სიყვარულით მთვრალი მთვარე დაბარბაცებს. აღარ ვართ ჩვენ, არის მხოლოდ ის და ვარ მხოლოდ მე... კვლავ გაწვიმდა და შეემატა ჩემს სახეზე თვალთაგან ჩამონადენ ცრემლებს წვიმის წვეთებიც. ისეთი შემართებით მეცემა, რომ უფალმა ერთ დროს

მხოლოდ შენ!

მტკივნეულია როცა 9 წლის მანძილზე ერთი ადამიანი გიყვარს,მას კი... არა!ამას მხოლოდ ის გაიგებს ვისაც გამოუცდია.. ძნელია სხვისი ტკივილის გაგება, თუ შენც იმავეს არ გრძნობ. თუმცა მე, ყოველთვის ვგრძნობდი სხვის ტკივილს. ზოგჯერ ჩემსაზე მეტადაც კი განვიცდიდი,