სიყვარული წამებაა, უსიყვარულობა – სიკვდილი! (თავი 4)

გადიოდა წამები, წუთები, დღეები, თვეები, ყველაფერი ისევ ისე იყო, როგორც მაშინ ნუცას დაკარგვისას.. თითქოს შევეგუე იმას, რომ ჩემთან აღარასოდეს იქნებოდა, მაგრამ არ დამვიწყებია, ის გარდამავალი თუ გარდაუვალი წუთები რაც მასთან ერთად გავატარე.. მისი დანახვა

შემიყვარე თუ გაბედავ (11)

.არა რა ზღვამ რო დაღლა იცის,ძალიან.სახლში მივედი.იმ დღემ ჩვეულებრივად ჩაიარა.ჩემი გადამრჩენი აღარ მინახავს.მე რათქმაუნდა ჩემს ვარჯიშს არ ვუმტყუნებდი მითუმეტეს ზღვაზე ვიყავი და აქ,დილას სირბილს მართლაც არაფერი ჯობია.სანაპიროზე გავედი,დილის 7საათი

სანამ ვცოცხლობ იმედი მაქვს (1)

იმედი, იმედი მანამ ცოცხლობს ადამიანში სანამ ის მარტოობით გაჟღენთილ ჰაერს სუნთავს. ჩემს მარტოობის ოთახში კი უკვე მერამდენე დღე თენდება არვიცი მაგრამ ვიცი რომ დიდიხანია მარტო ვარ, ყველასგან შორს, იმიტომ არა რომ მე ასე ვისურვე, არც ღმერთს უსურვებია ასე

მეზობელი (სრულიად)

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს ოთახში ფარდა იყო ჩამოფარებული, მაინც ვხედავდი ბიჭის ლამაზი სახის ნაკვთებს. მოკლედ შეჭრილ თმას და ლამაზ აღნაგობას. უცებ გავწითლდი, როდესაც მივხვდი, რომ მეზობელმა მაისური გაიხადა და ისე დადიოდა ოთახში.

ასეც ხდება 2

მოხუცების დაბოღმილ სახეზე ძალიან ხალისობდა ნინი , თუმცა არ ესიამოვნა გათხოვება , რომ უხსენა ლელამ . რანაირად უნდა ეფიქრა ოჯახის შექმნაზე, როცა არასდროს არავინ ყვარებიაა, მართალია სკოლაში რამდენიმე ბიჭს მოსწონდა, თუმცა მაშინ ყურადღებას არ აქცევდა

ბავშვებსაც უყვარდებათ

-პირველი ვარ,ვისაც ამას უყვები?-თაფლისფერ თვალებში შევხედე და ვიგრძენი როგორ კანკალებდა. -კი,პირველი-გადამეხვია და უფრო ატირდა... -შენზე რომ დავწერო შეიძლება?

"მე შენთან მოვალ"(სრულად)

დაასაფლავეს იმ დღის შემდეგ 2 თვე გავიდა.. ახლაც გაუნძრევლად იდგა ნიკუშა მათ საფლავზე და ეფერებოდა წყვილის ღიმილიან სურათს.. საფლავის ქვიდან კი მისი საყვარელი ქალი უმზერდა.. უმზერდა იმედიანი ღიმილით.. იმედით იმისა რომ ისინი სხვაგან სხვა ცხოვრებაში

მოგონებების ზღვაში "9 თავი"

პატარებმა მალევე მიირთვეს და ძილი მოერიათ. ნინიამაც გულზე კომფორტულად მიიკრო პატარები და პირველად დაფიქრდა ანგელოზების სახელებზე. გაახსენდა ერთხელ დემესთან ერთად ბავშვთა სახლს რომ ეწვია, მაშინ დემეს სულ ბუზღუნით ჩააცვა

განსაკუთრებული

მე ემილი ბლექი ვარ 17 წლის , დედაჩემი ფრანგია ხოლო მამაჩემი ინგლისელი , დედისგან ქერა თმები ხოლო მამისგან ცისფერი თვალები . დედაჩე მი ძალიან მხიარული ადამიანია , მაგრამ ამოდროულად შეუძია იყოს მკაცრი , მამაჩემი კიდევ წყნარი ადამიანი რომელიც 24 საათის

7 რიცხვში 7 საათზე 7 ვარდი (მე-6 თავი)

დილიდანვე დაეტყო ჩემ ხასიათს გუშინდელი ღამე. გაბრწყინებული თვალებით ვუყურებდი გარემოს. პოზიტიურ განწყობას სხვებსაც ვუზიარებდი. საუზმეს მივირთმევდი, როდესაც ტელეფონის ნაცნობი მელოდია გაისმა. ეკრანი უცნობ ნომერს აჩვენებდა.