ადამიანებს ძალუძთ ტკივილს გადატანა სიყვარულის მეშვეობით (თავი მეხუთე)

2 სანატრელი კვირა ძალიან სწრაფად გავიდა, გოგონამ კარგად გაიცნო ვატოც და თითოეული მისი ოჯახის წევრი, ძალიან შეუყვარდა ისინი, ახლა კი მათი დატოვება უწევს და ამიტომ სწუხს. მოდი მოგიყვებით რა მოხდა ამ ორი კვირის განმავლობაში: ვატო და ანამარია იმ დღის

მამაკაცი მეტროდან (1 + 2 თავი) სრულად

დავყავდი. აღწერის ბოლოს მკვლელის ფოტო იყო. ფოტოზე კი ნაცნობი მკაცრი გამომეტყველება . მოწყვეტით დავვარდი იატაკზე. მხოლოდ დედაჩემის ტირილი და შემდეგ სასწრაფოს გამაბრუებელი სირენის ხმა წვდებოდა ჩემს ყურთასმენას. 15 წუთის დაგვიანებით მივედი ლექციაზე.

ჩემი ხარ(15დასასრული)

დილით მისმა შეხებამ და კოცნამ გმაღვიძა თვალები ნელ-ნელა გავახილე და ავხედე ღამის გახსენებაზე ჟრუანტელმა დამიარა მეც ხომ ისევე ვექცეოდი ახლა გიოს როგორც მე ნიკა მომექცა... -დილამშვიდობის ჩემო ლამაზო -ნიკა ეს ყველაფერი ყველაზე დიდი შეცდომა იყო -არა

კლინიკაში

-არა ვარ გიჟი!-ისმოდა გოგონას განწირული ხმა, – დედა, შენც არ გჯერა, უთხარი, რომ არა ვარ გიჟი!- მიუბრუნდა და მიაძახა ვიღაც თავჩაქინდრულ, ოდნავ პუტკუნა ქალს, სავარავუდოდ “დედას”. -როგორ ვიქნები გიჟი, შემამოწმეთ, რაც გინდათ მკითხეთ! როდის ჩაიძირა

ლევან ხაჩიშვილი (9)

მე თვითონ მიკვირდა როგორ გავბედე ამ ყველაფრის თქმა,მაგრამ ლევანმა ნეტა იცოდეს კიდევ რამდენი რამე მაქვს მისთვის სათქმელი,ჩემი თავის მიკვირდა როგორ მოვუყარე ამ სიტყვებს თავი და ასე როგორ ვილაპარაკე მაგრამ ნათქვამია რომ თუ გიყვარს ყველაფერს შეძლებო და

შიშის ნოტები! (ნაწილი მესამე)

ანდრონიკეს არცერთი წამით შეპარვია ეჭვი, რომ ნაინას ღიმილში რამე ნაძალადევი ან ყალბი იყო.. ისევ აუტანელი წვა და ტკივილი იგრძნო მუცელში და უბრალოდ მიხვდა, რომ ძალიან, ძალიან დიდ შარში გაყო თავი!_არ გითქვავს რა გიყვარს და ვიფიქრე , საღამოს მსუბუქად

მალბოროსთან წასაკითხი არაბანალური ისტორია(1)

უცნობმა ძალიან, შავი, უზომოდ შავი, არადამიანურად შავი, ღრმა თვალები გაუყარა ქეთოს, სხვათაშორის ასევე უღრმეს, მუქყავისფერ თვალებში.-იცოდე მართლა დაგიბრუნებ, ასე ჩუქება არ მჩვევია, მითუმეტეს სანთებელას, თუ ჩუქებაა ცოტა უფრო ღირებული რამის ღირს, ცოტა

Bad Boys. (თავი 23)

მინდა ერთი მნიშვნელოვანი რამის შესახებ გესაუბროთ, ეს არის სიყვარული... მართალია ამ სცენაზე სიყვარულზე საუბარი ცოტათი უცნაურიც კია, მაგრამ იმედია გამიგებთ, ერთი გოგო შემიყვარდა, რომელიც ამ დარბაზშია. მისი სიყვარული მარტო არასდროს მტოვებს. ყოველთვის

დრო უკან არ ბრუნდებაა

დრო უკან არ ბრუნდება! ძალიან დიდი ხნის წინ როდესაც 8 წლის ვიყავი სრულიად შემთხვევით, ჩემდა უნებურად დავინახე,.. ის ისეთი იყო დანახვისთანავე შემიყვარდა.. მან ჩემი ცხოვრება სრულიად შეცვალა ერთად ბედნიერები ვიყავით, მეგონა ჩვენზე

წარსულის ლანდები (სრულად)

საავადმყოფოს ნესტიან კედლებს თითოეული პაციენტის ტკივილი და ვარამი შეეთვისებინათ. აქ ყველაფერი ისეთი გულისგამაწვრილებელი და სევდიანი იყო, რომ შეუძლებელია, შენდა უნებურად, სიკვდილზე არ გეფიქრა. სიკვდილზე, რომელიც ოდესღაც აუცილებლად გეწვევა და სჯობს,