ფრენის ილუზია ( 8 )

- სრულიად შიშველს და მთლიანად ღონემიხდილს მის მკერდზე მედო თავი და გარს ჯერ კიდევ სიამოვნების საბურველი მეხვია, ჯეისონი გრძელი თლილი თითებით მეფერებოდა თმაზე და მართალია მის სახეს ვერ ვხედავდი მაგრამ ვგრძნობდი როგორ იღიმოდა...

სიძულვილიდან სიყვარულამდე (თავი 3)

სიტყვებით შესაძლოა იმაზე მეტად ატკინო ადამიანს ვიდრე ქცევებით.

ჩვენი ისტორიის ეპილოგი რომელიც პროლოგამდე ადრე დაიწყო (სრულად)

ბევრს მის ოჯახზე არც ადრე ლაპარაკობდა და არც შემდეგ. უბრალოდ ის იყო ჩემი უცნაური გმირი რომელიც არსაიდან გამოჩნდა და საკუთარ თავზე მეტად შემიყვარა. და მეც ასე ვირწმუნე მონათესავე სულების არსებობის.

ცხოვრება

სამყარო , იმედები , ყოველი ახალი ადამიანი ახალი იმდია , სიყვარული , მეგობრობა, დრო . დრო რომელიც არაფრის კეთებაში გადის სამსახური რომელიც იდეალურია ჩემთვის და ყოველი ახალი დღე ყველაფერი, კარგის და იმედიანის მომტანია გრაფიკი რომელოც გფიტავს მაგრამ

ფრენის ილუზია ( 7 )

- მოდიოდა და რაც უფრო გვიახლოვდებოდა მით უფრო მეკვროდა სუნთქვა, მოდიოდა და თან გარს შემოხვეული, დამთრგუნველი, დამანგრეველი ენერგია მოჰქონდა...

ტრაგიკული ტრაგედი (4 თავი)

- გუშინ წინ ჩემი ნატა გახდა 17 წლის. - რა უნდა მეთქვა უბრალოდ გავჩერდი, და უნებურად ხელი მის ტალღოვან თმაში შევაცურე - სამი წლის წინ ნატამ ვიღაც ბიჭი გაიცნო, არ მომწონდა ის ბიჭი, თავიდანვე,რამდენიმე თვის შემდეგ ნატა

სიყვარული გრძნობების გარეშე (llნაწილი) 22 თავი

თორნიკეს გაეღიმა და კარტოფილის თლა მშვიდად განაგრძო -ვერასდროს წარმოვიდგენდი რომ ოდესმე შენს მომზადებულ საჭმელს გავსინჯავდი-სიცილით უთხრა მარიანამ

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მეთორმეტე თავი)

მე აქ სიყვარულის არსის შესაცნობად ან მისი გამოვლინებების საპოვნელად არ მოვსულვარ. იმის გამოსწორება მინდა, რაც ავრიე. უფრო სწორად, იმის დასრულება მინდა, რაც დავიწყე და ბოლომდე ვერ მივიყვანე. რომ მერე ორივემ მშვიდად გავაგრძელოთ ცხოვრება;

ტრაგიკული ტრაგედია (3 თავი)

თვალები რომ გავახილე, ვერ გავარკვიე სად ვიყავი, ირგვლივს მოვიხედე, რამიშვილი იყო, ირაკლის მანქანაში ვიჯექი, სადღაც ჰქონდა მანქანა გაჩერებული და ეწეოდა. - შენ რა სულ გაუბერე გოგო? - ყვირილი რომ დაიწყო, წარბები შევჭმუხნე

ტრაგიკული ტრაგედია (2 თავი)

ირასთან გადავწყვიტე წასვლა, უკვე ღამე იყო თუმცა არაუშავს. ჩვეულებრივად ჩავიცვი, და წავედი. სასაფლაოზე ვიყავი, ქვებზე ადამიანების ფოტოსურათებდი და დაბადება-გარდაცვალების წლები იყო გამოსახული.აი ირასთანაც მივედი, ფოტოზეც იღიმის, გამეღიმა