გამოღვიძება ღრმა ძილის წინ

წაიქცევი,დაეცემი და ბოლოს მაინც ადგები,რადგან ტკივილი აუცილებლად დაგაყენებს ფეხზე,არ მოგცემს საშუალებას მიწის სურნელი შეიგრძნო და მასზე იხოხო.სანამ ამას გააკეთებ იქამდე გრძელი ცხოვრების გზა გაქვს გასავლელი,ახლიდან სასწავლი სუნთქვა,სიარული და

ზოი III.7

შიგნით შეიპარა, მოლბერტები და მათზე განთავსებული ტილოები ძირს წამოყარა, ნახატებზე ზედ იხტუნავა, დახია, ჩარჩოებს აახია გადაჭიმული ტილოები. ბოლოს შურისძიების დამაგვირგვინებელი აკორდიც გაჟღერდა. შარდვის ხმა იყო. კოლექციის კულმინაციურ ნახატზე შედგა მია

შეცდომა 18 თავი

სიცივისგან მგრძნობელობა დაკარგულმა და აკანკალებულმა მარიამმა მანქანიდან გადასვლა ვეღარ შეძლო, ამიტომ ლევანმა ხელში აიყვანა მისავათებული ცოლი და საძინებელში წაიყვანა

ალბიონის ნისლი

შრიალის ხმა..იოდის სუნი..მკრთალი განათება..ნაზი შეხება..უჰაერობა, მოახლოებული ტკივილი, ოქროს შუალედი - იქ, სადღაც ზღვარზე. ერთი მოძრაობა, თვალებს ახელ - ხედავ, ამქვეყნიურ საოცრებას. ლამაზი და სველი, წაბლისფერი კულულებით.

შეცდომა 17 თავი

სოფოს მცდელობა ამაო გამოდგა, ვერანაირად ვერ შეძლო მარიამთან დაახლოება და რაც უფრო მეტად ცდოლობდა მასთან ურთიერთობის დალაგებას მით მეტად არიდებდა თავს

ფიქრი

რამდენჯერ წავშალე ნაწერი უკვე სათქმელიც ალბათ არაფერია იისფერ თოვლსაც დაველოდები შენთუკი მოხვალ? ... არამგონია

მე გიტოვებ ჩემი ცხოვრების ათვლის წერტილად 14-დასასრული

საწოლში ვერ ისვენებს, თან ეშინია თავისი მოუსვენრობით ბავშვი არ გააღვიძოს, როდის გათენდება??? ღამე ასე არასდროს გაწელილა, ფიქრების მობილიზებას ვერ ახერხებს, ერთ კონკრეტულ საკითხზე ვერ ფიქრობს, აზრი ყოველთვის უწყდება...

ცამდე

რამდენი მშვენიერი ქალი ნატრობს ჩემს ცოლობას, ჩემს დანახვაზე რამდენი შესძახებს აღტაცებით: ო, ბედისწერავ, შემახვედრე ქმრად ეს კაცი, რომელიც გონიერი და ენაწყლიანია, რომლის ფეხის ხმა გულს მიჩქარებს და საუბარი თავბრუს მახვევს, რომელსაც უძვირფასესი სამოსი

სწორი არჩევანი (15-თავი)

ახლაც მიკვირს როგორ მოვასწარი საწოლიდან წამოხტომა და სააბაზანოში შევარდნა, გაყინულ იატაკზე ვზივარ საშინელი თავის ტკივილით და სპაზმებისგან გამოწვეული ყელის ტკივილით, ძალა გამოცლილი თითები ნელა მიმაქვს ღილაკთან და წყლის

***

ამ ზამთარს თოვლი ალბათ არ მოვა, მხოლოდ ტალახი და რუხი დილა... სუსტი მზე ივლის სახურავებზე, ეს ლოლოები რომ აატირა.