#21 [ თავი III ]

- ქალბატონო, რა გქვიათ? - ჯილდა. - გაოცებული იყო. - ქალბატონო ჯილდა, თქვენ ბავშვობაში გცემდნენ? - სახეზე ფითრისფერი დამედო. - ა-არა. რატომ მეკითხები? - უფასო მუშახელი ყოფილხართ საკუთარ ოჯახში? - ნილს მხარზე ხელი დავადე, რომ გაჩუმებულიყო, მაგრამ

შიში პატივისცემა და სიყვარული {ნაწილი 2/15}

ბავშვი გამოართვა და მოწვეტით აკოცა თომას, რომელმაც უხერხულად გაიცინა, ბავშვთან ერთად მიიხუტა გოგონას სხეული, საფეთქელზე აკოცა და ნიცამაც მოგვიანებით გაიაზრა ახვლედიანის მზერა და როგორ მალევე გაეცალა მათ.. -მაპატიე, არ..

ცხოვრება ფოკუსით და ფოკუსის გარეშე

ჩვენ,ადამიანებს ასე ოსტატურად გამოგვდის ტყუილები განსაკუთრებულად კი ილუზიების შექმნა და რა სამწუხაროა ასე ღრმად,რომ ვართ ჩაძირული.არ გვინდა ის ვიყოთ რაც/ვინც ვართ,საკუთარი თავისგან ყოველთვის მეტს მოვითხოვთ იმაზე მეტს რისი მიცემაც არ შეგვიძლია.

იძულებითი ქორწინება (ნაწილი 2) თავი 21

სამდრო და ნათია დიდხანს უყურებდნენ ერთმანეთს ამღვრეულ თვალებში, უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა ოთახში, ყველა დაიძაბა მათი არეული სახეების შემხედვარე

ორი თვე (თავი 2)

სამხედრო ქურთუკს ვხედავ. გონება მებინდება და ვერ ვახერხებ რამეზე კონცეტრირებას, ვერც ფიქრს, უბრალოდ გაშტერებული თვალებით ვდგავარ და ირგვლივ წვიმის მიუხედავად სიჩუმეა, ალბათ სმენა დამეხშო...

ბუზარასებრნის სახარება-ი

ჩემი სამყარო თავბრუდამხვევ ატრაქციონს გავს, სადაც არც ღვედებით ვართ მიმაგრებულები და არც მისაყრდნობები გვაქვს, რომ თავი რამენაირად შევიმაგროთ.

რაე (თავი 10)

"შუაღამით, როცა მთვარე ზუსტად ჰორიზონტზე იდგა და ცალი მხარე ოდნავ ჩამოთლოდა, ყვითელი კორპუსის სახურავზე ორი მამაკაცი ისხდა. ფეხები კორპუსის კიდეზე გადაეგდოთ და უცნაურ, დაძაბულ მყუდროებას ქმნიდნენ."

განშორება და შეყრა 2

-გიღალატა? - მაშინვე მიმიხვდა გულის წუხილს. -მიღალატა - აღმომხდა და ყველა ბგერამ ერთდროულად შემოჰკრა განგაშის ზარი. -არ ყოფილა შენი ღირსი.

მისის მაიერსის მკვლელობა (ნაწილი 1)

ამბობენ ყველა ადამიანს შეუძლია ადვილად დაადგეს სისწორისა და სიმართლის გზასო,რაღაც მხრივ სიმართლის წვეთი ურევია ამ სიტყვებში თუმცა მე მაინც ვთვლი რომ ყველას როდი შეუხლია ამის გაკეთება. ზოგ ადამიანს დაბადებიდან მოსდევს ამის ნიჭი,ზოგი მერე იძენს და

დაბრუნდა

კაცი საწოლს მიუახლოვდა, დაიხარა და ბიჭს შუბლზე აკოცა. მერე კი სავარძელში მოკალათდა.მის გაღვიძებას ელოდა.მივხვდი მამამისი იყო. საშინელმა, ამოუცნობმა, შეგრძნებამ მოიცვა ჩემი შიგნეულობა. შური? ბოღმა? არა.