ქიმია ორისთვის ( თავი 1)

„საერთო გადაკვეთის წერტილი „- ირონიულად ჩავიცინე და ცხელი სითხე ოდნავ მოვსვი. ჩვენ ასეთი არ გაგვაჩნია მამა, არ გაგვაჩნია რა ვერ გაიგე ამდენი წელიწადია. დედას მხოლოდ საკუთარი გადაკვეთის და გადმოკვეთის წერტილი აქვს. ამ წერტილებში ჩვენ არ ვართ, ვეღარ

არჩევანი (ფინალი)

გამწარებული იყო და საშინლად ბრაზობდა, რომ ასეთი მნიშვნელოვანი რამ დაუმალა არადა, რამდენჯერ უთხრა სიმართლე ეთქვა, კარგი, ადრე არ შეეძლო, მაგრამ ახლა, ხომ ისევ შეხვდნენ უნდა ეთქვა სიმართლე, რადგან სრული უფლება ჰქონდა სცოდნოდა, შვილის არსებობის

ადამიანი ქცეული მხეცად..

დრო არ დაინდობს არაფერს, აღარც სიყვარულს აღარ დაინდობს....!

სამყაროებს შორის (+18)

მერიემი არის გოგონა, რომელმაც თავისი მშობლები დაკარგა და ამის გამო მას კოშმარები ესიზმრება. მას ჰყავს მხოლოდ ბებო, მაგრამ წარმოდგენაც არ აქვს, რომ მისი ცხოვრება მალე რადიკალურად შეიცვლება და საიდუმლოებსაც ფარდა აეხდება

არჩევანი (15)

-ვერ ჩამომართმევს სასამართლო ბავშვი სანამ სრულწლოვანი არ გახდება, დედასთან იზრდება. – მაშინ ისიც უნდა იცოდე, შენ დაარღვიე კანონი, როდესაც ამდენი წელი მიმალავდი და მერეც არ მითხარი, შემიძლია ამ კუხით გიჩივლო.

ამბობენ

ამბობენ გამოიდარებს სიტყვას ჩაგიქსოვს ხელადა მაგრამ გრძნობას რა დააოკებს! მითხარ თუ შეძლებ მდუმარემ.

წარსულის კვალდაკვალ (თავი პირველი)

ამჯერად თავად წამოდგა ბურდული და ნახევრად შეხსნილი თეთრი საროჩკა რომლის შიგნითაც თეთრი მაისური ეცვა, ქარმა ჰაერში აუფრიალა. მანძილი კიდევ უფრო შემცირდა მათ შორის და ჰაერში უმისამართოდ გასტყორცნილი ქიმია ყველაფერს წვავდა.

შანსი მომეცი თავი 2

-კარგად ხარ? – წამში დაფარა მანძილი კიტამ. მომიახლოვდა, თუ არა, ვიგრძენი მისი ხელები მხრებზე. -გადი. გაიწიე, გთხოვ. – ხელი ვკარი უხეშად და მოვიშორე. ვერ ვიტანდი, როცა ვინმე მეხებოდა. -ბოდიში. ზედმეტი ვილაპარაკე. – დამაჩერდა ზემოდან. – გამაყუჩებელი

ჩვენ გადავარჩენთ ერთმანეთს თავი 7

მათი ხელების სხეულიდან მოცილებას ეცადა. – ლევანს უთხარ... – სიტყვის თქმა არ დაამთავრებინეს ისე ააფარეს ცხვირზე ნაჭრის ნაგლეჯი, აიტაცა ერთმა ხელში და ძალით ჩატენა მანქანაში. -რას აკეთებთ?! გაუშვით, ნაბიჭვრებო!

რა სურთ კაცებს?!

ჩემი ისტორია დაიწყო ძალიან ცუდად და გაგრძელდა ასევე ცუდად. 17 წლის ასაკში წვეულმა პირველმა სიყვარულმა იმხელა დაღი დაადო ამ გავლილ წლებს, რომ უკვე მჯერა-ესაა ჩემი ბედისწერა.