აბლაბუდა (მეთხუთმეტე თავი)

მახსოვს მიუხედავად ნოემბრის თვისა, ნაადრევად დაზამთრდა თბილისში. ცხელ ყავას მეუღლესთან ერთად სამზარეულოში მივირთმევდი და ფანჯრიდან ვუმზერდი გარეთ მოფარფატე მსხვილ ფანტელებს. - წელს ცივი ზამთარი გველოდება. - იმ წუთას ადუღებული ჩაიდნიდან ქაფქაფა

ვირთხების დროება

ეხლა ვირთხების დადგა დროება ეხლა ყვავ-ყორნებს აქვთ ჟრიამული და აქ ჩანს ქვეყნის ამაოება ლომს აუკრძალეს აქ სიარული

6 : 24

ალბათ მალე მეც მიმასვენებ ცივ სამარესთან, ვინ იცის, იქნებ მასთან ,ვინც 7ის 24 წუთზე მოკვდა. იქნებ პატარა ბავშვია, რომელიც ცხოვრებამ გაწირა, ან დედა, რომელიც ასევე ცხოვრებამ გაწირა. ან ხანშიშესული კაცი ან ქალი, რომელიც ასევე ცხოვრებამ გაწირა.

ხის სახლი |სრულად|

არაფერი ისეთი. მთელი დღეა გილოცავს მეტს არაფერს გაწერენ, ან მიყვარხარ ეკეე, მომენატრებიი… ამათ შენ კიარა შენი კუტუ მოენატრებათ. -ისევ აკისკისდა, მერე კი აკივლდა წელზე ხელების მოხვევა და ფეხებში მიწის გამოცლა რომ იგძნო. -საბაა! -კისერზე მოეხვია და

მთებშია თავისუფლება! (14,15) ტკივილი

მთელი გზა თვალი ვერ მოვხუჭე,ვცდილობდი გზა დამემახსოვრებინა აქეთ–იქით ვიყურებოდი და ამ ზღაპრული ადგილის დამახსოვრებას ვცდილობდი,მეგონა,რომ მშვენიერი სიზმრიდან რეალურ ცხოვრებაში დიდი უროს ჩარტყმით დამაბრუნეს,გზას ოდნავ თვალს თუ მოვაშორებდი ნერსეს

სისხლის ორდენი თავი.6 MALLEUS MALEFICARUM

ელააა _ ისევ მიხმობდა, წითელი ბაგეები ჩემს სახელს ამოთქვამდნენ და ეშმაკურად მიღიმოდნენ. შავი, ანთებული თვალები მტაცებელს მიუგავდა, რომელიც ტკბებოდა თავისი მსხვერპლის უსუსურობით და ნადირობის დასასრულს, მისი შიშითა და ემოციურობით იკვებებოდა. _ შენ რა

დაჭრილი გულები ( ნაწილი პირველი )

გულში დასადგურებული სიმშვიდით, ბედნიერებით დამუხტული ენერგიით, ცხოვრებაში ყველაზე ლამაზ დილა გაუთენდა თამარს. ისე კარგად ეძინა საყვარელი მამაკაცის მკლავებში რომ ახალი დილის დაწყებაც ვერ გაიგო. დრო საკმაოდ გასულიყო. უცხო გარემოში გაღვიძებამ ცოტა არ

განქორწინებულის დღიური (თავი 2)

ქართველ მამაკაცთა უმრავლესობას ხომ მხოლოდ ორი რამ უნდა : ან უბრალოდ სექსი, ან უბრალოდ ცოლის მოყვანა, რათა ამ უკანასკნელით მშობლებისა და გარშემომყოფთა კმაყოფილება მოიპოვოს. დღეს ძალიან ცოტა ცხოვრობს საკუთარი ცხოვრებისთვის.

სასიკვდილოდ ლამაზი. #2

საღამო მშვენივრად მიდიოდა, ყველა თავის სტიქიაში იყო. მუსიკას ყვებოდნენ და მშვენიერ დროს ატარებდნენ, მხოლო თათია და დენისი ისხდნენ მაგიდასთან, ერთმანეთის მოპირდაპირედ, მზერით ეფერებოდნენ. იმდენად დიდი იყო მათ შორის ვნების ცეცხლი რომ მთელ დარბაზს

და'ხუჭავს თვალებს (სრულად)

ხვდებოდა/გრძნობდა რომ ეს საუბრები თავად უფრო ედებოდა მალამოდ გულზე ვიდრე მის პაციენტს... უხილავი ძალა უბიძგებდა სულ მასთან ყოფნა/საუბრისაკენ, უნდოდა მის წინ მჯდარიყო თუნდაც ყოფილიყო უხეში, თუნდაც არაფერი ეთქვა, მარტას გული