მწერლის რუტინა

დილა იწყება არეული სახით,ამღვერეული ემიციებით, ჩამოგლეჯილი იმედებით და გაცვეთილი გეგმებით, ეს ქაოსი ირგვლივ ყველაფერს ფარავს..ირგვლივ ტრიალებს და ყველაფერს ითრევს.ყველაფერს მართმევს რაც კი ძვირფასი გამაჩნია..საბოლოდ კი

ერთ დღეს

ერთ დღეს, როდესაც კვლავ გადაიდო იმ მცხუნვარე მზის გამონათება. ძლიერმა წვიმამ არ გადაიღო, დავიწყე საგზლის გამოლაგება. ერთ დღეს, როდესაც იმ ცისარტყელამ მე გამოსვლაზე უარი მითხრა. ტყვია ვესროლე და სინათლემ მან ვეღარ გამანდო ვერცერთი სიტყვა.

იისფერი სიყვარული (დასასრული)

რაც არ უნდა მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში ვერაფერი გადაგწონის, რამდენი ცუდიც არ უნდა მოხდეს მაინც ის ერთი კარგი დამამახსოვრდება, რომ გაგიცანი და შემიყვარდი. შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ მიყვარხარ, შენი თავი მართლა ღმერთმა გამომიგზავნა

უკანასკნელი ვარსკვლავი (სრულად)

ფანჯრიდან ახალად გადამხტარს აბაზანიდან გამოსულ ხალათიან დემეს შევასკდი ტელეფონი ხელიდან გამივარდა ფეხი სველ იატაკზე გამიცურდა და მის ფეხებთან დავეცი. - შენი დედაც ნებიერიძე

რის გარეშეც ყველაფერი აზრს კარგავს

ორ კვირაში უკვე სამყაროს ვხედავდი შენს თვალებში, სადაც დატოტვილ ხეთა მსგავსად მოსჩანდა ჩვენი მომავალი.. მომავალი, რომლის წაკითხვასაც დიდ ხანს ვცდილობდი, ვცდილობდი და დღითიდღე საკუთარ თავში უცნობ მხარეებს ვპოულობდი.

შემდეგ...(3)

-წავიდეთ,წავიდეთ.-უთხრა დემნამ სწრაფად. მაკომ მომკიდა ხელი, მანქანაში ჩაჯდა და მეც თან მიმიყოლა. აი ვის ელაპარაკებოდა იმ საღამოს, ხო მახსოვს რომ უთხრა ბაჩის აკოცე ჩემს მაგივრადო...იქნებ ბაჩი მისი შვილია..?და ლილე ცოლი...

როგორ მოვარჯულოთ ტირანი (თავი 2)

თავს მინას ვადებ და მორბენალ ხეთა რიგრს თვალს ვერ ვწყვეტ,მინდა მალე მივიდე დანიშნულების ადგილადე,დრო გავიყვანო როგორმე მაგრამ მანქანაში ერთ ადგილას მჯდარმა რამით დრო გაიყვანო ცოტა არ იყოს და რთულია.

ალა

-ის ლოთი კაცი ძალადობს ცოლზე.შიგნით ბავშვიცაა და ისიც საფრთხეშია.თვალწინ წარმომიდგა ცისფერთვალება გოგონა,რომელიც შეშფოთებული,ნაღვლიანი თვალებით გაჰყურებდა ქუჩას და ხალხს.-ოჰ...არა.პოლიცია გამოიძახეთ,სასწრაფოდ.

ქრისტეფორეს სამფლობელოში {7 თავი}

გრძელი,თლილი თითების სხეულზე შეხება. სასიამოვნო იმპულსები. სხეულში გამჯდარი ვნება.

სად ვარ!?

ქარს მოაქვს, ქარს მოაქვს სისუსტე და უძლურება, რომელიც თითქოს კანზე მეხება და ჩემში ისადგურებს, ბრძოლას აზრი ეკარგება, სისუსტე მეფდება და მიპყრობს, უაზრო ფიქრებით მამძიმებს, უაზრო აზრიანი ფიქრებით, ხანდახან თეთრ კედლებს სიმშვიდე მოაქვთ,