მე მინდა

მე მინდა გულით ნაჩუქარი თეთრი ვარდები მთაში ახსნილი სიყვარული სვანი ვაჟკაცი

მენატრები!

სიყვარულშია დიადი შვება და სიხარულსაც ავნებს იმწამსვე შენზე თუ არ ვიფიქრე, დღე გადაიცმევს შავებს.

თითები (თავი 1)

-მომისმინე,დახმარება მჭირდება.თუ გინდა ყავა გადამასხი,თუ გინდა სიგარეტით ამომწვი.ისეთი საშინელი დავალება მაქვს უფროსისგან,რომ ყველაფერზე თანახმა ვარ. -ისევ თავისუფლებაზე უნდა გაწეწო ხალხი?

FILTHY 3 (+18!)

-ჰანი ლუკი გირეკავს. -გამომძახა ზეინმა სამზარეულოდან რომელიც ყავას ამზადებდა. -ჯანდაბა დღეს ხომ შაბათია. -დავიჩურჩულე გაბრაზებულმა და ზანტად წამოვდექი საწოლიდან. ნელნელა მივჩანჩალდი ტელეფონამდე, გზაში ზეინს საჯდომზე წამოვარტყი ხელი, რაზეც გაეცინა და

უხამსი წინადადება თავი I

ზამთრის საღამო იყო. ცივი და სუსხიანი. ქუჩებში, როგორც ყოველთვის წელიწადის ამ დროს სჩვევია, სიმარტოვე და სიცივე დანავარდობდა. უსიცოცხლო და ცხვირაწითლებული სახეები მოიჩქაროდნენ სამსახურებიდან, უნივერსიტეტებიდან, სკოლებიდან სახლებში. ზოგიც ნელა

ჯაშუში მაღალ ქუსლებზე ( ნაწილი მეათე )

ირგვლივ გამეფებული სიწყნარით ტკბებოდა. გრძნობდა რომ მისი სულიერი სიმშვიდე დიდხანს ვერ გასტანდა. მაშინვე დამთავრდებოდა როგორც კი თბილიში შევიდოდნენ და იქაურ ჰაერს ჩაისუნთქავდა. მაგრამ, აქაც ვერ შეძლებდა გაჩერებას, იცოდა ის საზიზღარი კაცი ყველგან

ღამე პარტნიორთან [2]

-კარგი, ახლა გლოვას არანაირი აზრი არ აქვს. მიდი, დაურეკე და უთხარი რომ მანქანას გაუკეთებ. _ტელეფონი მიაწოდა და თვალები დაუბრიალა. მაგიდაზე დაგდებული სავიზიტო ბარათი აიღო და ნომერი აკრიფა. რამდენიმე ზარის შემდეგ როგორც იქნა უპასუხა.

მაწანწალას დღიურები, თავი 1

ყველაზე მეტად, აეროპორტების სურნელი მიყვარს. თვითმფრინავის საკვებიც მიყვარს. ჩემს გვერდით მჯდომი, თუნდაც შეუხედავი მგზავრიც კი მიყვარს... მანამდე კი ის წამი მიყვარს, მოგზაურობისთვის საკმარის თანხას რომ შევაკოწიწებ და ავიაბილეთს რომ ხელში

ფითილი #1

ლოყები ჩავარდნილია, ოდნავ წამოზრდილი წვერი გაფიქრებინებს, რომ სავსე სახე აქვს, თუმცა ოდნავ თვალის შევლება და მიხვდები რომ ჩონჩხის თავზე გადაკრული ტყავია, უხორცო და უფორმო. ტუჩები უფრო სქელი უჩანს სახის ფონზე, ვიდრე სინამდვილეში აქვს. თვალის უპეები

ის, ვინც არავის ჰგავს (მეორე ნაწილი სრულად)

ზოგჯერ ვგრძნობდი, რაღაცის მოყოლა უნდოდა, თუნდაც წარსულში მომხდარი სასიყვარულო თავგადასავლის, მაგრამ ახსენდებოდა, რომ მე მისი მეგობარი თითქმის აღარ მერქვა და თავს იკავებდა. არადა, მესაიდუმლე ყოველთვის ვიქნებოდი.