ცხოვრება გრძელდება_10_

-დიახ სრულიად. არ ვიცი რას ვგრძნობდი ამ მომენტში სიხარულს, სითბოს, გაოცებას თუ უბრალოდ სილამაზეს ვხედავდი. მთელი ნიუიორკი ჩემს წინ გაიშალა, თითქოს არც არაფერი ვიცოდი და არც არაფერს მოველოდი ამ წამს, უბრალოდ ვუყურრებდი ჩემს წინ გაშეშებულ ბრწყინვალე

უბრალოდ თქვი, მიყვარხარ მაქსიმე ! (2)

-გვიანია ჩემ ბიჭო გვიანი .. თქვა სიცილით მარიამმა და თავის ძმას გახედა რომელიც სამზარეულოდან მოდიოდა გაბადრული სახით... ცარიელი.. - ბიჭო აბა ყავა? -კითხადა ინტერესით მიაშტერდა.. -ფუუ.. ჯანდაბა.. დამავიწყდა, სოფიომ დამირეკა და ლაპარაკში გავერთე -თქვა

მორჩილება 31

ზურა სახლში შევიდა სავარძელზე ჩამოჯდა.მარიამიც მის გვერდით დაჯდა.ხმას არცერთი არ იღებდა.შემდეგ ზურას მომენტი ჩაუვარდა ხელში და თავის ცოლზე ელაპარაკა. -გავიგე,ნათია იყო შენთან და მაპატიე თუ რამე სისულელე გითხრა -არა,სისულელები არ უთქვამს ცოტა ხანს

უცხო ( თავი 10 )

- აქ რა გინდა?! - ცივად ვეკითხები, მისი ნახვისგან მონიჭებულ სიხარულს ვაიგნორებ. ფეხებს გაყინულ იატაკზე ვალაგებ, ჟრუანტელი მივლის. - აქ, რა მინდაააააა გოგოოო?! ამის დშ, შენ რატომ წამოხვედი უთქმელად?! როდიდან იქცევი ასე?! იმის ღირსიც არ ვიყავი, რომ

ძველი პიანინო - 39

მოხუცი ხშირად აკვირდებოდა ბიჭს, რომელსაც მოწყენილობა თანდათან უქრებოდა, თუმცა მხიარული სულაც არ ხდებოდა, უფრო მეტად იხვევდა გულში ბოღმას, ზოგჯერ კი ისეთი საშიშ და ცივი მზერა ჰქონდა, მოხუცსაც კი აკრთობდა მისი გამოხედვა... რამდენჯერ შიშით უფიქრია,

,,მიყვარხარ,, ნაზი გულს რომ ამინთებ.

ცხოვრება სამყაროს ფოქრებით ავსებს მე შენზე ფიქრით სიყვარულს ვავსებ და შენ ლამაზო ვარდივით სავსევ მოგიგავს სახე ვარდის ნაზ ლალებს

ბედნიერების რეცეპტი (მეჩვიდმეტე თავი)

ქალაქის პროკურორს გვერდით ეჯდა ყოფილი ეჭვმიტანილი. ავტომობილს თავად ფარნავაზი მართავდა. ისევ ვერ ბედავდა თორნიკე ზედმეტი კითხვების დასმას. არც პროკურორი იწუხებდა თავს ახსნა - განმარტებით. ალბათ, გულის სირღმეში მაინც სჯეროდა ქართველიშვილს, რომ მისი

sorry,but i love u (თავი 1)

დაახლოებით დილის შვიდის საათი იქნებოდა ბაბის ტელეფონი რეკვით რომ სკდებოდა.გოგობამ თბილი საწოლიდან ხელი გადმოყო და ტელეფონის ეკრანს თითი გადაუსვა,ყურთან მიიტანა და ყურმილის იქით ხმას დაელოდა -ბაბი გღვიძავს? გაისმა გიორგის ხმა და ბაბის გაახსენდა რომ

ტანგო...(ჩვეული ზმანება...)

ირგვლივ სითეთრეა და თითქოს მეც ამ სითეთრის ნაწილი ვარ... ვერ ვხვდები რა ხდება... ვგრძნობ რომ ნელ-ნელა სულში სანატრელი სიმშვიდე იბუდებს... ჩემს ყურთასმენას წვდება მელოდიის ხმა, რომელიც ნელ-ნელა უფრო მკვეთრად ისმის... ეს ტანგოა... სხეულში სიმსუბუქეს

გიჟი ექიმი მატარებელში (8 თავი)

დახვდა. გადაწყვიტა ბოლო ნომერზე გადაერეკა, ასეც მოიქცა და დაელოდა როდის აიღებდნენ ყურმილს. -გამარჯობა, იცით თქვენი ზარი იყო შემოსული-თქვა როგორც მას შეეფერებოდა ისე -ნუცა ახალაიას ვესაუბრები?-გაისმა უცნობი ხმა -დიახ-თქვა ეჭვნარევი ხმით