ცეცხლთან თამაში ნაწილი5

— თუ ასეა, მითხარი, რატომ რეაგირებ ჩემს შეხებაზე ასე? იმიტომ, რომ საკუთარი გრძნობების გეშინია. არ გინდა აღიარო, რომ შენც ისევე გიზიდავ, როგორც მე. რამდენიც არ უნდა გაურბოდე, მაინც ჩემკენ მოიწევ. — ასე დარწმუნებული რატომ ხარ? — იმიტომ, რომ ეს ასეა...

სუსხიანი

უყოყმანოდ დავჯდები ფანჯარასთან, კუთხეში, იქ, სადაც არავინ მომაქცევს ყურადღებას, იქ, სადაც მეკუთვნის და ცხელი შოკოლადით გავარვარებულ ფინჯანს შემოვხვევ გაყინულ თითებს. კიდევ ერთხელ შევეცდები ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში დავარწმუნო საკუთარი თავი

წითელი სახლის ლანდები (თავი VIII)

თარაში ხელზე შეახებდა ხელს და კასი აედევნებოდა ამ შეხებას როგორც ბავშვი, თითქოს უნდოდა გამოერკვია, იყო თუ არა ამაში რამე ნამდვილი. თარაში ყოველთვის ნამდვილი იყო მასთან. მისი შეხებები ღამიდან ღამამდე უფრო ნაზდებდა, ვეღარ იყო მასთან უხეში,

ცეცხლთან თამაში ნაწილი 4

— ეს ხომ ოთხმოცდათიანების ჰიტია? — გაოცებულმა ვკითხე, რადგან ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ეს სიფრიფანა გოგო უსმენდა როკენროლს და თან ამ სიმღერას. — ხო, რა იყო? — მითხრა მან.

ათენა

ათენა ყოველთვის ფიქრობდა, რომ უბრალო მკურნალი იყო... სანამ ერთმა ღამემ ყველაფერი არ შეცვალა. მისი ძალის გამოღვიძებასთან ერთად იღვიძებს ათასწლეულების წინ დალუქული საიდუმლოც. სამეფოები მასზე ნადირობენ, უძველესი ორდენი მის სიკვდილს ითხოვს, ხოლო ბნელი

ბედნიერების ახალი სურნელი (სრულად)

ღამის ტრასა შავი, უსასრულო ლენტივით იშლებოდა ძველი, ხმაურიანი მანქანის საქარე მინის მიღმა. თათას თითები, დახვეწილი, გრძელი და ფერმკრთალი, საჭეს ისე მაგრად ჩაფრენოდა, რომ სახსრები გათეთრებოდა. ეს მანქანა მისი სტილი არ იყო.

ანარეკლი

“…ცივა.. ჩემს სულში თბილა.. ლამფის შუქი სულ უფრო სუსტად ბჟუტავს.. მეძინება..”

წითელი სახლის ლანდები (თავი VII)

-რა ჯანდაბად ჩაუხტი შუაში, რატომ ხარ ეგეთი დესტრუქციული, ამოიღე ხმა, - ღრიალებდა ის, - სიკვდილი მოგდომებია და ჩემს მხრებზე გინდა, შენი სიცოცხლე რომ ეკიდოს?! -გეყოფა, თარაშ! - ბასას არ ესმოდა, ასე რა აცოფებდა. სიცოცხლის ბოლომდე მადლიერი იქნებოდა,

კამელიები ( სრულად )

სად დავუშვი შეცდომა, სად გაირღვა ჩემს მიერ აშენებული კედლები რომ ამ მკვლელმა გრძნობებმა შეძლო შემოღწევა და მაშინ, როცა ვამტკიცებდი რომ ყველაზე ძლიერი ვიყავი, თურმე ყველაზე სუსტი ვყოფილვარ? ყველა მხრიდან ვცდილობდი ნაკუწებად ქცეული საკუთარი გრძნობები

განწირული პაიკი - თავი 7-8

ის ერთი ციდა პირსახოცი, რომელიც დიდად ვერაფერს ფარავდა, დანებდა და მოშორდა ლილის ტანს. იდგა გიორგი, უყურებდა ქანდაკებასავით გამოძერწილ სხეულს და ისეთი გრძნობა ეუფლებოდა, რომ საერთოდ პირველად ხედავდა ქალს.