ბედის ირონია 10 თავი

-ადვოკატს ველაპარაკე გუშინ- სხვა თემაზე გადავიდა უეცრად გეგა -რა გითხრა?- დაინტერესდა მარიამი -მითხრა რომ... -!? -უფლება მაქვს 24 საათიანი შეხვედრა მოვითხოვო შენთან! -24 საათიანი?!- აღელდა მარიამი. -იმედია მოხვალ?!- საპასუხოდ მხოლოდ ეს უთხრა

იასამნის ხესთან (ნაწილი 5)

გოგოებს უკვე მოესწროთ ღვინით დათრობა დამიანეც მათთან ერთად იჯდა და სადღეგრძელოებში ჭიქას უწევდა. პატიოსნადაც სვავდა თან როგორც უფროს შეშვენის რჩევა დარიგებებსაც აძლევდა. - ზაფხულზე კარატეზე შეგიყვანთ ორივეს. დამიანეს ხმას გოგოების სასაცილოდ

მანათობელი გრძნობა - თავი 4

გამოფენამდე კიდევ დღენახევარი რჩებოდა. უკვე ვეღარ ვითმენდი. იმდენად მინდოდა საზოგადოებას ჩემი შემოქმედება ენახა, ადგილს ვეღარ ვპოულობდი. ეს ჩემი რიგით მეორე გამოფენა იყო. პირველისგან განსხვავებით, მეორეს შედარებით უფრო დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა

“მე დაგელოდები” — ნაწილი 1

ორი წლიანი დუმილის შემდეგ მოულოდნელი ზარი ანას ცხოვრებას თავიდან ურევს. შეხვედრამდე ერთი საათი რჩება, მაგრამ გზა სიმართლემდე ტრაგიკულად წყდება. ახლა ვაჩეს მხოლოდ ლოდინი და იმედი რჩება. ისტორია სიყვარულზე, დაგვიანებულ სიტყვებსა და მეორე შანსზეა.

ნათელიბნელში ნაწილი 11-12-13

— მე არაფერს ვმალავ, — თქვა მან მტკიცედ, თუმცა ხმა ოდნავ გაებზარა. — უბრალოდ, ზოგიერთი რამ მხოლოდ საკუთარი თავისთვისაა განკუთვნილი. კაცმა ტუჩის კუთხეში ისევ იმ უცნაურმა, ნახევრად ირონიულმა და ნახევრად აღფრთოვანებულმა ღიმილმა გადაურბინა. მან ნელა

მანათობელი გრძნობა - თავი 3

მეორე დილით ადრე გამეღვიძა. თავი საშინლად მტკიოდა. ტელეფონს დავხედე, ოცდაჩვიდმეტი გამოტოვებული ზარი თამოსგან, ცამეტი გიორგისგან და ერთი ესემესი უსახელო ნომრისგან, რომელიც მაშინვე ვიცანი.

მებაღე - თავი 22

...მილენა დიდხანს აღარ დაფიქრებულა. საძინებელში შევიდა, გარდერობი გახსნა და რამდენიმე შერჩეული ტანსაცმელი ამოიღო - ყველაფერი სადა, მაგრამ ელეგანტური. პატარა ჩემოდანში ჩააწყო, სწრაფად, ზედმეტი ფიქრის გარეშე. სარკესთან გაჩერდა. საკუთარ თავს შეხედა.

მანათობელი გრძნობა - თავი 2

ქორწილის დღე მალევე მოვიდა. შაბათს საღამოს პირდაპირ ქორწილში ვაპირებდით წასვლას. ჯვრისწერა და ტრადიციული ქორწილი თავისი ბიძიებით, მამიდებითა და პატარა ბავშვებით წინა კვირას ჰქონდათ, ამიტომ ის საღამო უბრალოდ ახალგაზრდული შეკრებასავით გამოდიოდა,

მანათობელი გრძნობა - თავი 1

იმ დღეს ჩვეულებრივზე ბევრად ადრე გამეღვიძა. არაფერი განსაკუთრებული, ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო. ჩემი თავისუფალი გრაფიკის გამო სამსახურში წასასვლელი არ ვიყავი და მეც მზიანი დღე რომ დავინახე, გადავწყვიტე, აუცილებლად ქალაქში უნდა გავსულიყავი.

თოვლისფერი 🤍

მაინც, როგორ აუყევი, ჩემს გარეშე უშბის კიდეს, მარტო როგორ გამომიშვი, როგორ არ გამომეკიდე... /ეკა კვიციანი/