სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 3

​პარიზის ერთ-ერთი კლინიკის კაბინეტში საშინელი, სტერილური სისუფთავე და სიჩუმე იდგა. ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდიოდა, მაგრამ ანასთვის სამყარო თეთრ-ნაცრისფერ ფერებში გაყინულიყო. იჯდა ხის სავარძელში, ხელები მუხლებზე დაეწყო და მშვიდად უყურებდა მის წინ

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი IX)

— ეს პაემანზე დაპატიჟებაა, მათე? — თაიამ წარბი აწია და ეცადა, ხმაში აღელვება დაემალა, თუმცა ღიმილი მაინც შეეპარა ბაგეებზე. — ჩათვალე, რომ კი, — უთხრა ბიჭმა და თვალებში ისეთი პირდაპირი, თბილი მზერით ჩახედა, რომ თაიამ წამით სუნთქვაც კი შეიკავა. —

ცხადი სიზმრები (სრულად)

იმ ღამესაც ის საშინელი სიზმარი მესიზმრა. გავრბოდი და უკან არავინ მომდევდა. გავრბოდი და სიცარიელე არ სრულდებოდა. გავრბოდი და მიზანს ნაბიჯითაც ვერ ვუახლოვდებოდი...

ჩემი პირადი მცველი 17

ალექსანდრე უყურებდა გოგოს თვალებში და ხვდებოდა საით მიჰყავდა საუბარი.პასუხი თავად გასცა ნიცამ თავის დასმულ კითხვას. _ არა,არ მიეცი შანსი…_ ნიცა გაჩუმდა._ არ მგონია ჩემი გაგება გაგიჭირდეს._ ნიშნის მოგებით უპასუხა. რამდენიმე წამი ჩუმად იყვნენ.

სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 2

​ეს სიტყვები პირდაპირ ბრალდებაზე ბევრად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა. ნიკამ ხელები შეუშვა, თითქოს პარალიზებულიაო, და ნელა წამოდგა ფეხზე. მან გააცნობიერა, რომ ანა კი არ სჯიდა, არამედ რეალობა, რომლის შეცვლაც არცერთს შეეძლო. ნიკას სახეზე საშინელი უმწეობა

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 1)

სტადიონი გუგუნებდა, ტრიბუნებზე შეკრებილი ათასობით გულშემატკივარი ფეხზე იდგა და ერთხმად სკანდირებდა: - ნი-კო! ნი-კო! ნი-კო! - მატჩის ბოლო წუთები იწურებოდა, ანგარიში 1 : 1 იყო, როცა ბურთი ნახევარდაცვის ხაზიდან ნიკოლას ხელაძემ მიიღო. ერთი მეტოქე

ჩემი თვალით დანახული სვანეთი

სვანეთი არ არის უბრალოდ გეოგრაფიული წერტილი რუკაზე ან მხარე, რომელსაც უბრალოდ სტუმრობ; სვანეთი შენივე სულის გამოძახილია. ეს არის სამყარო, რომელიც შენში უნდა შემოუშვა — ნელ-ნელა, სუნთქვის შეკვრამდე და თვალების აცრემლებამდე. აქ, მთების ამ უსასრულო

ნუ მეძახი (სრულად)

საწოლზე ვწევარ.ღია აივანიდან ლურჯად მოკამკაზე ზღვა ჩანს,ოქროსფერი ლანდები სიკაშკაშით ეკვრის თითოეულ ტალღას და ყურთა სმენას ქვებზე მიხეთქებული წყალი მირღვევს სასიამოვნოდ.ღია ნუშიფერი ფარდა ლამაზად,ნაზად მოძრაობს ქარის მიმართულებით და სხეულზე

წითელი სახლის ლანდები (თავი IV)

-უკან დაიხიე, თარაშ, - ნაბიჯი წინ გადადგა კასიანამ, - შენ არაფერს იზამ, სანამ თვითონ არ მენდომება. მისი სახელი იცოდა. რეტი დაესხა თარაშს. იმაზე თამამი იყო, ვიდრე წარმოდგენა შეიძლებოდა. ნელა, აუჩქარებლად გადადგა ნაბიჯი უკან. გოგონას სხეულს მოშორდა და

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 1

ანა ვეღარ ხვდებოდა რამდენი ხანი იჯდა იმ მყარ, ცივ სკამზე.შესაძლოა ათი წუთი იყო.შესაძლოა ათი საათი. საავადმყოფოს დერეფანში დროს მნიშვნელობა დაეკარგა.კედელზე დაკიდებული საათი განუწყვეტლივ წიკწიკებდა, მაგრამ მისთვის ის ხმაც შორიდან მოდიოდა, თითქოს