სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 2

​ეს სიტყვები პირდაპირ ბრალდებაზე ბევრად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა. ნიკამ ხელები შეუშვა, თითქოს პარალიზებულიაო, და ნელა წამოდგა ფეხზე. მან გააცნობიერა, რომ ანა კი არ სჯიდა, არამედ რეალობა, რომლის შეცვლაც არცერთს შეეძლო. ნიკას სახეზე საშინელი უმწეობა

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 1)

სტადიონი გუგუნებდა, ტრიბუნებზე შეკრებილი ათასობით გულშემატკივარი ფეხზე იდგა და ერთხმად სკანდირებდა: - ნი-კო! ნი-კო! ნი-კო! - მატჩის ბოლო წუთები იწურებოდა, ანგარიში 1 : 1 იყო, როცა ბურთი ნახევარდაცვის ხაზიდან ნიკოლას ხელაძემ მიიღო. ერთი მეტოქე

ჩემი თვალით დანახული სვანეთი

სვანეთი არ არის უბრალოდ გეოგრაფიული წერტილი რუკაზე ან მხარე, რომელსაც უბრალოდ სტუმრობ; სვანეთი შენივე სულის გამოძახილია. ეს არის სამყარო, რომელიც შენში უნდა შემოუშვა — ნელ-ნელა, სუნთქვის შეკვრამდე და თვალების აცრემლებამდე. აქ, მთების ამ უსასრულო

ნუ მეძახი (სრულად)

საწოლზე ვწევარ.ღია აივანიდან ლურჯად მოკამკაზე ზღვა ჩანს,ოქროსფერი ლანდები სიკაშკაშით ეკვრის თითოეულ ტალღას და ყურთა სმენას ქვებზე მიხეთქებული წყალი მირღვევს სასიამოვნოდ.ღია ნუშიფერი ფარდა ლამაზად,ნაზად მოძრაობს ქარის მიმართულებით და სხეულზე

წითელი სახლის ლანდები (თავი IV)

-უკან დაიხიე, თარაშ, - ნაბიჯი წინ გადადგა კასიანამ, - შენ არაფერს იზამ, სანამ თვითონ არ მენდომება. მისი სახელი იცოდა. რეტი დაესხა თარაშს. იმაზე თამამი იყო, ვიდრე წარმოდგენა შეიძლებოდა. ნელა, აუჩქარებლად გადადგა ნაბიჯი უკან. გოგონას სხეულს მოშორდა და

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 1

ანა ვეღარ ხვდებოდა რამდენი ხანი იჯდა იმ მყარ, ცივ სკამზე.შესაძლოა ათი წუთი იყო.შესაძლოა ათი საათი. საავადმყოფოს დერეფანში დროს მნიშვნელობა დაეკარგა.კედელზე დაკიდებული საათი განუწყვეტლივ წიკწიკებდა, მაგრამ მისთვის ის ხმაც შორიდან მოდიოდა, თითქოს

გატეხილი გულები ( თავი 8)

ძველით ახალი წლისთვის ბათუმში ვიყავით ჩასული ოჯახთან ასაღნიშნად მინდოდა რომ დენიც იქ ყოფილიყო მაგრამ რადგან მისი ოჯახი თბილისში იყო თვითონაც დარჩა. ერთი სული მქონდა მეც როდის ჩავიდოდი თბილისში ძალიან მომენატრა დენიც და ჩვენი სახლიც ერთი კვირით

ჩვენს შორის ოთხი წელი ( სრულად )

ბიჭი, რომელიც ბავშვობიდან ყველა პრობლემაში ეხვეოდა, ყველა ჩხუბში მონაწილეობდა და მაინც მთელი უბნის საყვარელი შვილი იყო. ბიჭი, რომელსაც მუდამ ირონიული ღიმილი ჰქონდა და ყოველთვის როცა ნინას უყურებდა, თითქოს მის ყველა საიდუმლოს იცნობდა.

წითელი სახლის ლანდები (თავი III)

კასი გრაციოზულად დაბზრიალდა და დაბალი კიბეები სწრაფად ჩაირბინა. -სულ გადაირია, ხომ? - შვილს თვალი გააყოლა ლენამ. -შეეშვი, - სახე დაუსერიოზულდა კაცს, - ფრთებს რატომ აჭრი? სახე აერია ლენას, თავი ჩახარა და თითები ყავის ჭიქას ისე შემოაჭდო, ცოტაც და

გატეხილი გულები (თავი 7)

აბა გაიღვიძეთ და მილაგებაში დაგვეხმარეთ შევძახეთ ბიჭებს -ცოტა ხანიც რაა -რა ცოტა ხანი ორია უკვე საათი, არ გამოთვრალიყავით და გაღვიძებაც არ გაგიჭირდებოდათ