მაგრამ...

დღეს ეს ფიქრები შენსკენ მოქრიან,ჩემი ფიქრები და ოცნებები.მაგრამ ვაი, რომ დღეს სხვისი გქვია,მე დამრჩა მხოლოდ მოგონებები!ახლა ეს ღამეც უსასრულოა,და ყველაფემა დაკარგა ძალა,შენ არასოდეს არ მაფასებდი,არ აღმიქვამდი ოცნების ქალად!შენ ვიცი ახლა არც

ერთხელ პარიზში ( თავი V )

ღამით სასეირნოდ დავაპირეთ წასვლა , ნატაშკას დასაძახებლად ავედი და შინ არ დამხვდა ... მე და ტომასი წავედით , ღამით ისეთი ლამაზია ეიფელი განათებული , შიგნით შევედით კაფეში , ყველაფერი ისეთი ძვირი იყო , ერთ ფინჯან ყავაში 50 ფრანკი გადაიხადა, სულ 500

მანდატური (3)

ასე მთელი ღამე დებილივით ვფიქრობდი ნიკაზე. როდესაც ავდექი ჯინსები და კედები ჩავიცვი. ყავას ვსვამდი როდესაც მობილურე სმს მომივიდა. სვა ვინ უნდა ყოფილიყო თუ არა ნიკა? „ჩამოდი შენს სახლთან ვარ და დღეს მე წაგიყვან სკოლაშიო“...... მე ჩავირბინე კიბეები და

სანამ ვცოცხლობ იმედი მაქვს (2)

ბოლომდე მართალი იქნება ჩემთან ბავშვივით მართალი წყლიანი თვალებით შემომხედავს და შეიძლება მითრას რომ ჩემს გარეშე უფრო ბედნიერი იყო. ამაზე არ მიფიქრია არასდროს მას შემდეგ რაც სახლიდან წამოვედი, ჰო ავდექი და წამოვედი ზუსტად ვიცოდი სად მივდიოდი რატომ,

აგვისტოს მოგონებები

7 წლის წინ ამ დღეს მე საკუთარი სახლიდან გავიქეცი და საკუტარ სამშობლოში დევნილად ვიქეცი. არა მხოლოდ მე,ჩემთან ერთად ასობით და ათასობით ჩემი თანაქალაქელი და თანამემამულე ამ დღეში აღმოჩდნენ.ჩვენი ქალაქი დაიბომბა,მე საკუთარი თვალით ვნახე პირველი ბომბის

ქალბატონი ანა (1 თავი)

კაკუნით გაიარა მარმარილოს იატაკზე და ძლიერად შეაღო კაბინეტის კარი.მისთვის განკუთვნილ თეთრ ტყავის სავარძელში მოთავსდა და პირდაპირ საქმეს შეუდგა. -ქალბატონო ანა ! -რა მოხდა მარიამ ? (მდივანი) -თქვენი დღის გრაფიკი შევადგინე-კარგია.ბევრი საქმეა დღეს ?

პატარა მაწანწალები.

თბილისში ლამაზი დილა თენდება, ლამაზი დილა თენდება ჩვენთვის, ხოლო პატარა მაწანწალებისთვის, რომლებიც უსახლკაროდ, უპატრონოდ არიან მიგდებულნი, ყოველი დილა ერთმანეთს ჰგავს, ერთნაირად მოსაბეზრებელი და არაფრის მომცემია. საშინელი ომის გამო ისინი სხვადასხვა

-გინდა წავიდე?ოცნება უფასოა ლამაზო(სრულად)

პირველად ლილე რომ დავინახე.. ვფიქრობდი ამდენი ხანია აქ ვსწავლობ და როგორ გამომრჩა ესეთი ლამაზი გოგომეთქი.. მეორედ რომ ვნახე.. მეორე დღეს.. გავუღიმე და თავის დაკვრით მივესალმე.. როგორ დაიბნა შევატყვე.. არ ელოდა.. რაღაც ძალიან ბავშვური და ლაღი გოგო

გენერალი (ნაწილის მეექვსე )

1 თვე გავიდა მას შემდეგ და კვლავ დამნაშავედ მიიჩნევს თავს , ერთი თვეა არ უძინია წესიერად , ათენებს და აღამებს საავადმყოფოში , მედ პერსონალი მხიარულობს უხელფასოდ მუშაობს ჩვენთანო, მართლაც ყოველ დღე იქ არის და ხან ვის ეხმარება ოპერაციაზე ხან ვის .ვერ

დაუსრულებელი სიყვარული...(სრულად)

როცა იღიმი,მე ვხვდები თუ როგორ ვწყდები გალაკტიკას და ვცდები უსასრულოდ სასრულ ყველა ჰორიზონტს.როცა გიყურებ უსაზღვრო ,თაფლისფერ თვალებში ,ჩემში სისხლი მეტად სწრაფი ცირკულაციით იწყებს მოძრაობას და ეს პროცესი სუნთქვის შეკვრამდე გრძელდება.როცა გეხები შენ