გაგიხსენებ,გპირდები (2)

ბაღში გვიანობამდე ვიყავით .სალოს მაინც არავინ ელოდა სახლში.მშობლები 2 წლის წინ დაეღუპა. ღმერთო, რომ წარმოვიდგენდი რომ მარტო იყო გული მეკუმშებოდა. მაგრამ მარტოობას არ ვაგრძნობინებდი. სულ მის გვერდით ვიყავი და ყველანაირად ვცდილობდი მისი გული

ფოტოებზე აღბეჭდილი ცხოვრება (4 ნაწილი )

ისევ უკან დაბრუნება და უფრო გაასმაგებული ბედნიერება.იმ საღამოსვე დავბრუნდით თბილისში,დიდად სურვილი არ მქონდა მაგრამ მეტი დროს არ გვქონდა,მე სამსახურში გავდიოდი და თორნიკე ისევ გადაღებებზე უნდა ყოფილიყო.სახლამდე მიმიყვანა და ჩემს დაპატიჟებაზე სხვა

არ დაგთმობ(4)

სხლში მალე მოვედით, ნინის აბაზანაში შევასწარი ცხელი შხაპი მივიღე და გავთბი..._აბაზანა თავისუფალია, შეგიძლიათ შებრძანდეთ..ვუთხარი ნინის და ტელეფონს გადავწვდი ხატიას დავურეკე ხვალის ამბები დავაზუსტე.. ნინის ტელეფონიც აწკრიალდა ირაკლი რეკავდა, არ

გადამარჩინე... (ნაწილი 3)

უსიტყვოდ, უემოციოდ მიყვებოდა "ქმარს" სახლში... უნდოდა, ეს გზა არასოდეს დასრულებლიყო... გული ერეოდა, იმაზე რომ ლადოსთან მარტო დარჩენა მოუწევდა... მაინც დასრულდა... მალე მივიდნენ სახლამდე... გასაკვირიც არ იყო... ლადო გიჟივით მიაქროლებდა მანქანას...

Hospital-ჰოსპიტალი (7)

თითქოს დაცარიელდა საავადმყოფო სანდროს გარეშე.მის პალატას როცა ჩავუვლიდი,ყოველთვის შევდიოდი,და როცა ცარიელი საწოლი მხვდებოდა გული მეკუმშებოდა.არვიცი უნდა გამხარებოდა თუ უნდა მტკენოდა სანდროს გაწერა.მე სიხარულიც და წყენაც ვიგრძენი.ის ჯანმრთელია და

ჩემი ხარ,მხოლოდ ჩემი(1თავი)

ისტორია არის ერთ მეოცნებე გოგოზე რომელსაც ძალიან დიდი სიყვარული ეწვევა.ის არის განსაკუთრებული მაგრამ ამას ვერავინ ვერ ამჩნევს.მხოლოდ ერთი ადამიანი მიხვდება თუ რას გრძნობს ის.

მიტოვებული

-მას თბილი ხელისგულები აქვს,მე კი გაყინული თითები..მას ჩემი ხელში აყვანა შეუძლია..მას თავისი პრინციპები აქვს...ის ჩემზე მაღალია და ზედა თაროდან წიგნის ჩამოღება შეუძლია ჩემთვის...უველაზე მთავარი კი მას პატიება შეუძლია..მე კი არა!... -ერთგული ხარ? -კი.

სიყვარულის ბრალია 6

სამზარეულოდან როდესაც გამოვედი ცოტა აწითლებული ვიყავი ლოყებზე და თან ცოტა გაკვირვებულიც.არ მეგონა თუ ასე ადრე იღვიძებდნენ ესენიც.ფიქრებში გართულმა დავინახე ქალბატონი როგორ ჩამოდიოდა კიბეებზე და მეც სასწრაფოდ ოთახში შევედი რომ არ დავენახე.

აკრძალული ხილი(27 ნაწილი)

ნელი ნაბიჯებით გავუყევი თეთრ კედლებს მანამ, სანამ სულ ბოლოში არ გავედი. ძირს დავჯექი, ხელები ფეხებზე შემოვიჭდე და თავი მუხლებს დავადე. ყოველი წამი საუკუნედ მეჩვენებოდა. გაუსაძლისი სიჩუმე ყურებს უფრო მტკენდა.

ჩემს ბედნიერებას ,,თორნიკე" ჰქვია !!!

მე ინა ვარ. სიმართლე რომ გითხრათ არაფრით გამორჩეული. მიყვარს სწავლა. მიუხედავად ჩემი ასაკისა ცხოვრებამ ბევრჯერ მკრა წიხლი შეიძლება ასაკიან ქალბატონებს გაეცინოთ რა დროს შენი ცხოვრებისეულ პრობლემებზე საუბარიაო მაგრამ მე არ ვფიქრობ ასე. 17 წლის ასაკში