შორს ნაპოვნი ბედნიერება (I ნაწილი)

„ბოლო დროს ხშირად მეცრემლება თვალები, ბუნდოვანება შემომეჩვია, აღარაფერია ისეთი მკვეთრი და მკაფიო, როგორც ადრე. აზრები ერთმანეთში ამერია და ძალიან მიჭირს გონებაში მათი დალაგება.

შემოდგომა

რა შორია მოლოდინი ახლა, ღამეები სისხლს ბოლომდე მწოვენ, მიმატოვე, აღარასდროს მნახავ ასე ყველგან მივიწყებულ პოეტს, უამრავი ფიქრი მოდის ჩემში, და წვიმები თეთრად წვეთავს ციდან, ცას ვგრძნობ როგორც დამწყვდეული მხეცი, გაბმული ვარ, და გაქცევა მინდა...

სასრულეთი (თავი 10)

ჩანს დრო უძლურია შარიათის კანონების წინაშე, მათ შორის გლობალიზაციის პროცესიც, ქალთა ემანსიპაციაც და მსოფლიოში მიმდინარე ახალი გამოწვევებიც. ალბათ მეც იგივე მელის, რაც სორაიას და რატომ? რისთვის? რა შუაში ვარ? ყველაფერი დავუდის აკვიატების ბრალია,

სპორტის მასწავლებლები (თავი 4)

- რაოო? _ თვალები შუბლზე აუვიდა თორნიკეს - კაი ტო, ისედაც ჩანდა რომ ერთმანეთი მოგწონდათ მარა ასეთი სიჩქარე რასაჭირო იყო - აუ კაროჩე არვიცი რავქნა, არმინდა ტყუილად ჰქონდეს იმედები

ჩემი სასჯელი ხარ (12 თავი)

ანამ ამღვრეული თვალებით შეხედა ალექსანდრეს და წამში თვალი აარიდა მის გამომწვევ, დაჟინებულ მზერას, საშინელი სიცარიელის და ზიზღის გრძნობა დაეუფლა მისადმი, ალექსანდრე ძალიან

აღსარება ნაწილი2

ოთახის აკრი გაიკეტა და თიტქოს ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოწვა არავინ შემოსულა ოთახში მხოლოდ გარედან შემოსული მანქნების ხმა ისმოდა ისიც იმდენად ჩუმად რომ შეგეძლო ფიქრებში მათი ხმა სამუდამოდ

პრობლემა იწყება შენით.(ნაწილი-7)

იან!! !!შიშველი ხარ??!!ადექიი!!!დავიწყე ყვირილი!-აბა ტანსაცმლიანი ვინ ბანაობს?რა იყო დაწყნარდი! რამეს კიარ გიზავ ბობიი !სიცილით მითხრა იანმა,მაგრამ მე სულ არ მეცინებოდა!-მე გოგო ვარ!!სხვათაშორის!

მე ჩემი თავი ვიყავი (+18)

მე ჩემი თავი ვიყავი. მე ჩემი თავი დავკარგე, ღმერთმა ჩვილი ბავშვივით სანაგვეზე მომისროლა. ცუდი მოსასმენია არა ? ასეა, მე უმეგობროდ ვიზრდებოდი, იმიტომ კი არა რომ მე არ ვმეგობრობდი ვინმესთან

შურისძიებაში ნაპოვნი სიკეთე (თავი მერვე)

მეორე დღეს, ალექსი 2საათით გავიდა სახლიდან, ნურისთან შესახვედრად.. როდესაც დანიშნულების ადგილზე მივიდა, მონატრებულმა ნურიმ გადაწყვიტა გადახვეოდა, ალექსის.. ალექსიმ კი სტაცა ნურის

უარყოფილი (თავი 11)

ვგრძნობ, რამდენად ვსუსტდები. მოგონებები ერთი მეორეს მიყოლებით ანაცვლებენ ერთმანეთს. მე კი კანკალს ვერ ვიჩერებ, თავის საშინელ ტკივილს ვგრძნობ და საბოლოოდ ვითიშები.