დაგისაკუთრე ანგელოზო(თავი 4)

ბოლო სიტყვაზე მოლბა და მაგიდისკენ დავიძარით, სანამ მაგიდას მივუახლოვდებოდით ჩეუმჩნევლად გადმოიხარა და ყურთან მიჩურჩულა -ულამაზესი ხარ ანგელოზო! მოდი და ახლა შოკი და გული შეტევა არ მიმეღო როგორია? ვამბობ რაც დადუ გამოჩნდა იმის მერე ემოციებისგან

პირობა

ორშაბათს პირველის ნახევარზე გამეღვიძა. საშინელი თავის ტკივილი მქონდა,რაც სრულიად ნორმალური იყო გუშინდელი ღამის შემდეგ. დედაჩემს თავაუწევლად ვუღრიალე გაზიანი სასმელი შემოეტანა. ისიც რვა წამში ჩემს საწოლთან გაჩნდა, ხელში "ნაბეღლავი"-ს ბოთლით.

არ ენდო მას

მე,მაინც მგონია,რომ ღრუბლიანი დღე ყველაზე ნაკლებია წელიწადის მანძილზე.არა მხოლოდ ღრუბლიანი,ასევე ცრემლიანი თვალებიც კი.არადა ამბობენ ამდენი ცუდი,ცუდი-ო,კი ამას ნუ იტყვით ასეა,სამწუხაროდ მაგრამ ის თუ შეგიმჩნევიათ

სასრულეთი (თავი 23) +18

ტვინი განგაშის სიგნალს სცემდა, მე კი წარმოდგენაც არ მინდოდა იმის, ვინ შეიძლება ყოფილიყო ადრესატი. არ მინდოდა, თორემ ლოგიკას თავისით მივყავდი დანიშნულების ადგილამდე. სასწრაფოდ დავგუგლე უცხო ქვეყნის კოდი

უკანასკნელი კოცნა (8 თავი)

ოთახში შევედი, ჩემოდანი გამოვიღე კარადიდან და ჩემი ნივთების ჩალაგება დავიწყე, გაცოფებული დედაჩემი შემომივარდა ოთახში და ნივთები ამომიყარა

... რომ არ უნდა გიყვარდეს (6 თავი)

ცოტა ვაწვალე, მოთმინებით ელოდა და ბოლოს შევხედე. პირველად დავინახე, მისი მშვიდი და თბილი თვალები ასე ახლოდან. თითქოს, გულში რაღაც გაწყდა და სხეულში ცხელი სითხე ჩაიღვარა. მე, ჩემი თავის უკვდავება დავინახე მის

ზეცაში იწერება ადამიანთა ბედი(2 თავი)სრულად

ტაისა გაქვავებული იდგა და იმ ადგილს მისჩერებოდა სადაც წამის წინ ლაშა იყო.გონს ელზას შეხებამ მოიყვანა,რომელიც რაღაცას ეკითხებოდა.ღრმად ჩაისუნთქა და ამღვრეულ ქალს შეხედა -ჩვენთან არ წამოხვალ?

კარგად არა ვარ...

კარგად არა ვარ... არც ცუდად ვარ დღეს მხოლოდ ვარ და სხვის გრძნობებს, თითქოს ჩემი იყოს ისე ვიბრალებ. ყოველი წრფელი გაღიმება შენს სულში დამრჩა, - ავად ვიყავი "უშენობა" გადავიტანე ... მახრჩობდა თავი, მიმატებდა

მეგობრის შეყვარებული (სრულად)

ქუჩაში მივდიოდი ტირილით გული საშინლად მტკიოდა,თან ცივი ნიავი სახეში მირტყავდა და ცრემლებს ლოყაზე მიყინავდა.ისე გამოვიქეცი,რომ კაშნე და ქუდი იქ დამრჩა.საშინლად ციოდა დეკემბრის 10 რიცხვი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ საშინლად ციოდა

ის...

ჩამოვჯექი მე მთაწმინდის პარკში,ვუყურებ მთვარეს თეთრად მღელვარეს,მახსენდება რომ მთაწმინდის მთვარე,ჯერ არასდროს ამშვენებდა ასე ღამეს.ვფიქრობ და მახსენდება ის, რომელიც ღამეს ჭყვიშთან ვერ დიოდა წყნარად რიონი,