Time Passes...

“დედა...გვიშველე...მივდივართ სადღაც...მგონი ვკვდებით...“ იასამანის ბუჩქი, უკვე ფაქტობრივად გაძარცვულიყო და უკანასკნელი ფოთლებიც, ნელა მიიწევდნენ დედამიწისკენ...

წითელი ფერი (ნაწილი 5)

ნაქირავებ სახლში რაც მქონდა, ყველაფერი მოვაგროვე და ჩემოდანში სუფთად ჩავაწყვე... თეთე ორ დღეში ჩამოდიოდა, ვნახავდი, კარგი თერაპია უდაოდ მჭირდებოდა საუკეთესო მეგობართან... მასთან გამომშვიდობება რთული და მძიმე იყო მაგრამ აქ დარჩენა არ შემეძლო...

მკვლელი ანგელოზები. (2)

-ნუ მიყურებ ამ ლამაზი თვალებით,შენი სილამაზე ვეღარ გიშველის. რაც შენთვის გავაკეთე ისიც ზედმეტია. შენ კი ელემენტარულს არ აკეთებ რასაც გიბრძანებ ! ფრთხილად იყავი თორემ შენი ყველაზე საშინელი კოშმარი გავხდები!

გაყიდული ღირსება (15 თავი)

ცოტნემ მანქანა დაქოქა და გაზს მიაჭირა, მია ბოლო ხმაზე კიოდა და მანქანის დაბლოკილი კარის გაღებას ამაოდ ცდილობდა, იქამდე არ შეწყვიტა ისტერიაკა სანამ ცოტნემ არ დაუღიალა

***

ან იქნებ განგებ აკეთებ? აგრძელებ... დაამთავრო...

წითელი ფერი (ნაწილი 4)

ვიბანავე, ტანსაცმელი დავაუთოვე დილისთვის, საწოლი გავშალე და დასაძინებლად დავწექი, ვიცოდი რომ ასე ადვილად მაინც ვერ დავიძინებდი, სულ დღევანდელ საღამოზე ვფიქრობდი, დაბნეულობისგან თეთესთვისაც არ დამირეკავს,

“უცნობი„ (თავი 1)

მწველ მზერას ვგრძნობ, იმდენად მწველს რომ კომპლექსი მიჩნდება, გარშემო ხალხი ირეოდა... იმდენად შემაწუხა ვიღაცის მზერამ რომ თავი ავწიე და თვალებით მზერის ადრესატის პოვნა დავიწყ, მალევე ვიპოვე,თვალი თვალში გავუყარე სულ რაღაც წამებით და ისევ დავხარე

ტყვე

ერთი ჩვეულებრივი საღამო თბილისში... გზებს მუდამ ძრავის ხმა ახმაურებს, ხალხის გაუთავებელი საუბარი და ბავშვების ჟრიამული ქალაქური ცხოვრების თანმდევი ფორიაქია... თუმცა გოგონას, რომელიც გზას მარტო მიუყვებოდა ხეებს შორის, არაფერი ესმოდა...

როცა სიყვარული მარტივია.... (თავი 17)

-მიყვარხარ._ გახურებული ცეკვის დროს, სასაცილოდ დაგრეხილ და მუსიკას აყოლილ სხეულებს შორის მხოლოდ ერთი წყვილი იდგა გაშეშებული, ღიმილით უყურებდნენ ერთმანეთს და წარმოდგენაც კი არ ქონდათ მათ ირგვლივ რა ხდებოდა.

აბლაბუდა მეთვრამეტე თავი (დასასრული)

- დაღლილი, ნახევრად მძინარე მიხუტებული ვიყავი საყვარელი მამაკაცის მკერდს, თლილი თითებით თმებზე მეფერებოდა, შიშველ მხრებზე მკოცნიდა. მთელი არსებით ვცდილობდი ყველაფრის დამახსოვრებას, მისი თითოეული მიმიკის ღრმად ჩაბეჭდვას. ვიცოდი, უკანასკნელად