სხვისი ცოლი (14 თავი)

ბიჭების წასვლის შემდეგ, გოგონებმა ძალიან მოიწყინეს, განსაკუთრებით ნათია განიცდოდა ლაშასთან დაშორებას, მისთვის ლაშა იყო ის ადამიანი ვინც ძალას მატებდა

ამის დედაც! ვინ არის ის?

ამის დედაც! ვინ არის ის? ფუ დედას შევე*ი ვინარის ეს დედა ნატ**ები ტიპი იმენა კუდშიმაზის ნერვიარმაქ ოციწუთის საქმეს ნახევარი საათი ვუნდები

:(( )):

დათრობამდე მიმიყვანა შენმა მწვანე თვალებმა, ჩავიძირე მაგ სიღრმეში ვფიქრობ რომ მელანდება,

ოჯახის მსგავსი

მოთხრობა ძალადობის მსხვერპლ ობოლ გოგოზე, რომელიც ახალი ცხოვრებისთვის მოულოდნელ ნაბიჯებს იდუმალი ბიჭის დახმარებით დგავს.

ის, რაზეც არავინ საუბრობს

-შევძლებ? -ჩემ თავთან უნდა გამერკვია. -რაც არ უნდა იყოს მგონია შეძლებ - ავიხედე და გაკრეჭილი ირაკლი მედგა მაგიდის მეორე მხარეს, ყავით ხელში. ჩემ რეაქციას აკვირდებოდა, თუმცა არც ვიცოდი ახლა ჩემ სახეზე რა იკითხებოდა დაბნეულობა, გაკვირვება თუ სიხარული.

ის ჩემია (ვარდის ტატუ)თავი 8

- დიდიხანი ვიჯექით ჩემი სიტყვების შემდეგ ჩუმათ მდუმარებაში და თავ ჩაღუნული ცრემლი ნელნელა ღაპაღუპით მცვიოდა და თითქოს ვაჩეს სიტყვას განაჩენივით ველოდი და აი როგორციქნა გავიგე ის რასაც არ მოველოდი - ....

ყოველთვის ვერ გაექცევი გრძნობებს(თავი 8)

გაყინულ ტუჩებზე, შავი სიკვდილი, ვნებით მკოცნიდა. მიხუტებდა ისე, თითქოს ჩემი სატრფო ყოფილიყო. თვალებიდან, უკანასკნელ სხივებს მართმევდა. ვებრძოდი, არ ვთმობდი სიცოცხლეს, რომელიც ასე ძალიან მწყუროდა, მაგრამ ის ჩემზე ძლიერი აღმოჩნდა. დავმარცხდი.

უარყოფილი (თავი 3) +18

სიტყვას ვეღარ ვაწევ, ისე სწრაფად გადის ბანკიდან და გაკვირვებულს მტოვებს. ღრმად ვისუნთავ დაბინძურებულ ჰაერს და ვცდილობ წარსული არ გავიხსენო. რა ლამაზია ზოგჯერ წარსული, ტკივილის გარდა რაღაც ხომ იყო. ბედნიერების ზღვარს გადასული მოკლე დღე, ჩუმი და

ანუკი. გარგძელება (თავი მეათე)

-მიღალატა. ალბათ გაგიხარდა -რატო უნდა გამხარებოდა რო ცოლი გაგშორდა. -ღალატი ვიგულისხმე ანა. -ანას ნუ მეძახი. -შენ ხო ალექსანდრეს მეძახი. -

ბრუნდება უკან მიზანმიმართულად გაქცეული ადამიანი?

ყოველთვის ისე რატომ ხდება,რომ რაღაცას ან ვიღაცას ვკარგავთ? ის კი ჩვენთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია ცხოვრების მთავარი ფიგურა რომლის იმედადღა ვართ დარჩენილნი...