არ გაიქცე,გაქცევას მხოლოდ სუსტი ლამობს...

შეიძლება ბევრი რამ არ ვიცი, ან არ ვფლობ ზუსტ ინფორმაციას მაგრამ რაც ვიცი ის ნამდვილად კარგად მაქვს შესწავლილი.ერთს გეტყვი მკითხველო, პატარა რჩევას მოგცემ.გთხოვ, არ გაიქცე რადგან გაქცევას მხოლოდ სუსტი ლამობს.

ანუკი. გაგრძელება (თავი მეოთხე)

-მე ერთს ვერ ვხვდები, ფული ჩვენ არასოდეს არ გვაკლდა, არც ცნობადობა, კონტაქტები, რატომ გამაყოლეთ ალექსანდრეს ცოლად?-ცრემლები მოიწმინდა და საბოლოოდ მოახერხა იმ კითხვის დასმა, რომელიც თავში არასოდეს არ მოსვლია, თუმცა ბოლო პერიოდი საგრძობლად აწუხებდა.

ლაჩო - პირველი ნაწილი (სრულად)

წვიმამ აავსო ლაჩოს სახლის ჟოლაბები. - გამომყევი, სარეცხი ჩამოვხსნათ. - შვილს დაუყვირა და წვიმაში გავარდა. პირველი წვეთი ლოყაზე დაეცა, სიწითლისგან გავარვარებულ კანზე მიეფერა და ოდნავ ჩაუცხრო უნებლიედ გამომჟღავნებული მღელვარება. ისე ბედნიერი ჩანდა,

სასრულეთი (თავი 4)

ორი მიჯნურის სიყვარულს კიდევ უფრო აძლიერებდა ლეილასა და მაჯნუნის, ვეფხისტყაოსნისა და ვისრამიანის ტაეპების გახსენებაში გატარებული საღამოები. მალევე მათი სიყვარულის ნაყოფი სულთანზადე აბდულქერიმი მოევლინა სამყაროს.

ანუკი. გაგრძელება (თავი მესამე)

-სად მოვაწერო ხელი რომ აქციების 40% ბატონ ალექსანდრეს გადავცე-ფურცელი ხელიდან გააგდო და ჯერ ალექსანდრეს,შემდეგ კი ადვოკატს გახედა. -მაგრამ.. ეს.. თქვენ დაგიტოვათ-ადვოკატმა სათვალე მოიხსნა და გაკვირვებულმა გახედა ანუკის-ნუთუ არ გინდა... -არა, არ

გოგონა ღამის წყვდიადში (5)

ცხოვრებას ვაგრძელებ როგორი მძიმეც არ უნდა იყოს, ვიცი ბევჯერ დავეცემი. მაგრამ ისიც ვიცი რომ სანამ ღმერთი ჩემთანაა და რწმენას არ დავკარგავ ისევ შევძლებ წამოდგომას და ისევ გავივლი ეკლიან გზას იქამდე სანამ დასახულ მიზანს არ მივახწევ .

ემოცია

ქალები ვითხოვთ ლამაზ სიტყვებით შეგვამკოს კაცმა. ქალები ვითხოვთ თაიგულებში თავი გამოყოს წითელმა ვარდმა. ქალები ვითხოვთ ბევრი სურპრიზით აგვავსოს მამრმა, არადა ცხოვრება ბევრად ლამაზი იქნება თუკი ვისუნთქებთ მათთან.

ურეკის მზის ქვეშ ( თავი XV)

- დაიწყო... - ირაკლი მოწყვეტით მკოცნის და საწოლის მეორე მხარეს წვება. - ამიხსნით რა ხდება აქ? - ნინი ლამის კივის. - ნინი მისმინე... - ლოგინიდან ვდგები, პენუარს ვისწორებ და მასთან ახლოს მივდივარ. - არაფრის მოსმენაც არ მინდა. - ყვირის და თვალებს

ტკივილამდე დიდი სიცარიელე

"დედამ მითხრა დრო გავა და განკურნავს მაგრამ დრო არ გადის მაგრამ დრო არ კურნავს !"

მაგიდა ოთხისთვის

დაქალები საშინელებათა ფილმს ჩახუტებულები უყურებდნენ. ყველაზე ემოციურ მომენტზე კი კარზე კაკუნის ხმა გაისმა. გოგონები ერთიანად შეხტნენ და კარებთან მისვლა ორივემ ერთად გადაწყვიტეს. კარი გააღეს თუ არა, ორი უზარმაზარი ვარდისფერი ვარდების თაიგული დაინახეს.