ნუ ჩამითრევ ჯოჯოხეთში (თავი 3)

მივწექი,თბილად დავიფარე ტელევიზორი ჩავრთე და ვუყურებდი,ცოტა ხნის შემდეგ სანდრიც გამოვიდა აბაზანიდან და გვერდით მომიწვა.იმ ღამეს ორივეს ტკბილად ჩაგვეძინა,დილით კი მისმა კოცნამ გამაღვიძა -დილამშვიდობის მია

სასიკვდილოდ ლამაზი.! #5

-შუბლზე აკოცა და კარებიც ისე გაიხურა როგორც წლების წინ სჩვეოდა. ისევ ისე დაუტოვა მისი სიყვარული და ვნებით გაჟღენთლი ორგანიზმი. სურნელი ნესტოებში, რომელსაც უკვე ზღვარზე მიჰყავდა. ემოციებმა თავისი ქნა და გადმოჰყარა.. არ ვიცი ბედნიერების ან უსუსურობის

დაკარგული წლები !2!

ყელში გაჩხერილი ბურთისაგან გათავისუფლება და თვალებში ჩამდგარი ცრემლების გადმოღვრა, ცრემლები, ეს ხომ ჩვენს სხეულშ გამეფებული სევდაა მარილიან სითხედ ქცეული რომელიც მუდან გარეთ გამოსვლას ლამობს. ებრძვის ორგანიზმს,

ცხოვრების მეგობარი.თავი 1.

-არ დაიჯერებ,მაგრამ შენს თვალებში ჩემს თავს ვხედავ,ელენე გრძნობებით მიგებ მახეს? მახე რომელშიც რამდენიმე თვეა ჩემი გული გაება და სულიც შეიპყრო -რას ამბობ, დემეტრე ეს შეუძლებელია.

მარიამ

არ მოგიწერიათ ძვირფასო მარიამ,სევდა მომაწვა ძალიან ძალიან,მითხარით რა ვუყო ტკივილს ქარიანს ჩემში შემომჯდარს, ცეცხლივით ალიანს,ზეცაში დაიწყო ელვა და ქუხილი აღარ მასვენებს შენზე წუხილი ისევ მიყვარხარ ქალავ მარიამ!

რელიგია და სიყვარული (თავი 4)

უნივერსიტეტიდან გავიდა და სახლში წავიდა. ეხლა მარტო ყოფნა უნდოდა. სტუდენტებთან და ლექტორთან შერცხვა. საკუთარ თავს ადანაშაულევდა ყველაფერში.კარზე ზარი გაისმა. კარი გაღო და თავ დახრილი კატო, დახვდა კარს მოშორდა შემოდიო ანიშნა. -ნიცა მაპატიე რა

ჩემი პროფესია თავი 33_ე ,,მონანიება თუ მკვლელობა?"

-შენს გვერდით რატომ უნდა დაჯდე?-მაშინ საბარგულიდან შენი ველოსიპედი ამოიღე და უკან გამოგვყევი.-არა! არავინ არ ჩავა მანქანიდან. დასხედით!-ვხედავ უკვე ხალხშიც გადიხართ?-მოკეტე! გაიგებენ...-რა გინდა რატომ მოდიხარ? იქ შენნაირი ადამიანები

დევდარიანი დაბრუნდა! (1)

მის დას აწუხებდა, ბარბარე კი ცდილობდა, რომ თავიდან მოეშორებინა, მაგრამ მაინც არ ანებებდა თავს, საბოლოოდ ამ ამბავმა მისი ძმის ყურამდეც მიაღწია და შედეგიც ვნახეთ. იმასაც კი ამბობენ, რომ ბარბარეზე ძალის გამოყენებას აპირებდა, როდესაც შეუსწრო და ასეთი

ნუ ჩამითრევ ჯოჯოხეთში (თავი 4)

დავახჩვე  მთელი გზა ფეხით მივდიოდით,ვიცინოდით და იმ შვიდ წელს ვიხსენებდით რომელიც ერთად გაგვიტარებია.სახლში გვიან მივედიი ალბათ გაბრაზებული დედა და მამა შიგნით მელოდებოდნენ  სანდრის დავემშვიდობე და კარის გაღებას ვაპირებდი  როცა ხელიდან დამითრია და

უმისამართოდ... (სრულად)

იმ დღის შემდეგ ვინ იცის რამდენჯერ გადავკვეთე იგივე ქუჩა მისი მიზეზით, იყო ხოლმე ისევ ხეივანთან როგორც სჩვეოდა ნაცრისფერ კვამლში გახვეულს ფეხმორთხმული ჯდომა, მარტოს იშვიათად ვხედავდი... სწრაფად ვაცილებდი მზერას მისკენ და აჩქარებული გულის ფეთქვის