სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

ვაი მათ,ვინც ვერასოდეს ნახავს აფხაზეთის სილამაზეს.
ვაი მათ,ვინც ვერ მოესწრება საქართველოს გამთლიანებას.
სირცხვილი მათ,ვინც არასწორი არჩევანი გააკეთეს და გახლიჩეს ეს პატარა საქართველო.
სირცხვილი მათ,ვისაც ბრალი მიუძღვის მოსისხლეთა მტრობაში.
მათი ბრალია ახლა ნილას ოტიას სიყვარული რომ ერთულება და ოტიას ნილას გაგება რომ არ შეუძლია.

კარი შევაღე და სიგარეტის ბოლოთ გამჭვარტლულ ოთახში ამოვყავი თავი. ბარს მივუახლოვდი და სანამ ბარმენს სიტყვას ვეტყოდი ოთხიოდ წყვილი თვალი უკვე საცერში მცრიდა. შეუმჩნევლად ჩამეღიმა. ნეტავ მათთვის უფრო ვიყავი მე ახალი სისხლი თუ ისინი ჩემთვის?!

სამყარო შეიძრა. თითქოს ცამ იქუხა და ქვესკნელმა პირი ჰყო. ყველა ჩემი კოშმარი ერთად დამიდგა თვალწინ და ყველა მათგანს იმ ადამიანის თვალები ჰქონდა, ვინც ახლა ასეთი ინტერესით მათვალიერებდა.

უცებ დაატრიალა და დაიჩოქა, ლანაც მიბრუნდა თუ არა, წამში გაშეშდა, თვალებით წამში უამრავ ადამიანში მიპოვა, თითქოს ჩემგან ელოდა პასუხს, თავი დავუქნიე და ბედნიერების ცრემლებმაც ამიბრჭყვიალა სახე.
- თანახმა ვარ

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.

ერისთავების ოფისში დილა იმაზე ადრე დაიწყო, ვიდრე მზის სხივები დამიანეს კაბინეტის მძიმე, მუხის კარამდე მიაღწევდა. დამიანე დიდ მაგიდასთან იჯდა, მისი სილუეტი სიგარეტის კვამლში იყო გახვეული. მის წინ დოკუმენტების მთა ეწყო. თეთრი, სუფთა ფურცლები, რომლებიც მისგან ახალ ცხოვრებას ითხოვდნენ. კონტრაქტები, ფინანსური ანგარიშები, ლეგიტიმური პარტნიორების შემოთავაზებები. ყველაფერი კანონის ფარგლებში. ყველაფერი „სუფთა“.

ვაკვირდებოდი მის თავისუფალ ქროლვას პოსტიდან პოსტზე, ადამიანიდან ადამიანზე, კომენტარიდან კომენტარზე და მივხვდი, ის მაღალ და მჭიდროდ ნაგებ გალავანს მიღმა სრულებით უწყინარი, ფაქიზი და ადვილად მსხვრევადი იყო. ამიტომ მაშინვე გავიფიქრე, რომ საკუთარი თავისგან უნდა დამეცვა.

- შენ! შენ ყველაფერი დაანგრიე - თვალები ბრაზითა და ტკივილით ჰქონდა სავსე - როგორ ბედავ, რომ ისევ ჩემ წინ დგახარ? - ჯერ ისევ ვერ იჯერებდა, რომ ნამდვილი იყო.
- მე? მე გავანადგურე ყველაფერი? - თვითონაც არ იცოდა საიდან მიეცა ამხელა

ნაზად მიეფერა თმაზე,საჩვენებელ თითზე შემოიხვია მისი სისხლისფერი დალალები.ტალღების ხმა იყო გამეფებული ოთახში.როგორ ეხეთქებოდა აღელვებული ზღვა ნაპირებს... ანერვიულდა,უცხო იყო მისთვის კაცის ასეთი სიახლოვე.რატისაც არაფერი დაუძალებია...ფეხზე წამოდგა და აივანზე გავიდა,სიგარეტს მოუკიდა.ზემოდან გასცქეროდა ბნელი ზღვის აბობოქრებულ ტალღებს...

თვრამეტ წლამდე წიგნის ჭია მერქვა და სულაც არ მწყინდა ეს ზედმეტსახელი. პირიქით, ვამაყობდი კიდეც, რადგან წიგნების სამყაროში ვცხოვრობდი და ამ დაუნდობელ სამყაროს ვარდისფერი სათვალით შევყურებდი.

- მოკლედ ასე მოვიქცეთ, ხვალიდანვე ვიწყებთ მომზადებას ოპერაციის შესასრულებლად, სადაც არ უნდა იყოს მოვძებნით და ამოვთხრით, ეგ არის რომ ამ ოპერაციას სახელი ვერ მოვუფიქრე...

დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ მიმეღწია ყინულის მარადისობამდე. ვფიქრობდი, რომ ისინი მე მელოდნენ. მელოდნენ დაუღლელად, წლების მანძილზე. თუმცა არ მიფიქრია, რომ ეს დღე დადგებოდა და მე აქამდე ოდესმე მივაღწევდი. მივაღწევდი და დარჩენას გავბედავდი....

დილა ნელა შემოდიოდა.
ქალაქი თითქოს ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირულად ჩანდა ასე.
 სიღრმეში - ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო.
ტელევიზორებში ისევ გადიოდა ერთი და იგივე კადრები:
ხიდის ნგრევა.
გიორგის აღიარება.
ტრანზაქციები.
სახელები უკვე ხმამაღლა ისმოდა.

ადამიანები დედამიწაზე გამუდმებით სამოთხის ძიებაში ვართ. ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ მისი რაღაც ნაწილი მაინც აღმოვაჩინოთ. ხანდახან ამისთვის ბევრს ვთმობთ. ადამიანებსაც კი ვკარგავთ....
მაგრამ, საკმარისია სამოთხის ნამსხვრევი შენში შემოუშვა და იგრძნო მისი ძალა, რომ იქვე, რამდენიმე ნაბიჯში ჯოჯოხეთის ყვავილი გაიშლება. მოგნუსხავს, დაგათრობს, ჩაგითრევს თავისი მკაწრავი ეკლებით და ჩაიყოლებს იმ ფერად ნამსხვრევსაც, რომლის გამოც ცხოვრებას ცვლიდი. მისგან თავის დაღწევა კი ეშმაკისგან თავის დაღწევის ტოლფასია.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.