.:4Love.Ge:.

ოქტომბრის დასაწყისი ედინბურგში ის პერიოდია, როცა ქალაქი ნელ-ნელა ოქროსფერი ხდება, ჰაერი კი ისე მძიმდება, რომ ყოველი ამოსუნთქვა იგრძნობა. მშენებლობაზე პირველი სართულის გადახურვა დაასრულეს. ბეტონი უკვე გამაგრდა და შენობამ პირველი რეალური მასშტაბი შეიძინა.
იმ საღამოს, როცა ობიექტზე ბოლო პროჟექტორი ჩაქრა, დამიანე კირასთან მივიდა. კირა იდგა პირველი სართულის სვეტებს შორის და შორს, ქალაქის განათებებს უყურებდა.

გუბაზმა ხელები დაიბანა და სარკეში საკუთარ გამოსახულებას კუშტი მზერა ესროლა.
ანარეკლი დაქანცული ჩანდა, მისი ხშირი წვერ-ულვაშით დაფარული სახე ჟამთა სვლას ოდნავ მოეტეხა, ღრმად ჩამჯდარი, ონიქსის ქვებივით მობრიალე თვალები უძილო ღამისგან გათანგულიყო.

-გაიპარნენ?-მეორე მხრიდან თორნიკეს გაფართოვებული თვალები და ნიკას ახარხარება ერთი იყო
-ჰო, ლუკა მირეკავს ღამის ორი იქნებოდა ალბათ, ჩემი და სახლში არ არის, ტასოსაც ვურეკავო და არ იღებსო, უეჭველი რაღაცა მიქარეს და უნდა დამეხმაროო-ბიჭი სიცილს ვერ წყვეტდა
-როდის ეს?
-შარშან

ცარიელი იყო, მხოლოდ ერთ მაგიდასთან იჯდა ერთი მამაკაცი, მისი ლურჯი თვალები შემომანათა ადგა და გამიღიმა. ნელნელა მიუვახლოვდი სკამი თავაზიანად გამომიწია და თვითონ ჩემ წინ მოთავსდა, გუშინდელთან შედარებით თბილი და თავაზიანი ჩანდა. მამაკაცი საშუალო სიმაღლის იყო, მუქი, მოკლე წვერით, რომელიც სახე კარგად გამოჰყავდა.

ედინბურგის დილა ისეთივე ნაცრისფერი და გამჭვირვალე იყო, როგორც გაუფერულებული აკვარელი. კირა თავის ოფისში ფანჯარასთან იდგა და უყურებდა, როგორ ირეოდა ნისლი შორს, პრინცეს-სტრიტის თავზე. გულში უცნაური სიმშვიდე ჰქონდა, თუმცა ამ სიმშვიდის მიღმა ის დიდი პასუხისმგებლობა ფეთქავდა, რომელსაც ხუთსართულიანი შენობის ნულიდან აგება ერქვა. ფიქრობდა თავის ბიჭებზე, რომლებიც უკვე ობიექტზე იყვნენ და იმ არქიტექტორზე, რომელმაც მისი ცხოვრების რიტმი სრულიად შეცვალა.
​კარის ზარმა ხმადაბლა დარეკა. კირამ იცოდა, ვინც იქნებოდა.

მარიტას მამა სასტიკად მოკლეს. სამყარო მოულოდნელად უფრო ცივი, მარტოსული და საშიში გახდა. მის ცხოვრებაში არსაიდან ჩნდება იდუმალი კაცი,სახელად - დავითი, რომელიც ამტკიცებს, რომ მამამისმა სწორედ მას ჩააბარა გოგონას სიცოცხლე,რადგან იცოდა მოახლოებული სიკვდილის შესახებ.მარიტას სძულს დავითის ცივი და მკაცრი გამოხედვა, მ

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი.
_მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და კარისკენ მიდის.გთხოვ გაჩერდი

კირა ოფისამდე ფეხით მივიდა. ედინბურგის ქუჩებში მიაბიჯებდა და გონებაში დამიანეს მზერასა და იმ ნახაზებს ატრიალებდა, რომლებიც ახლახან მის მაგიდაზე ეწყო. ის, რომ დამიანემ პირადად მისი კანდიდატურა წამოსწია, ერთდროულად აკვირვებდა და აფხიზლებდა. ეს აღარ იყო კაფეში დაწყებული უსიტყვო თამაში — ეს იყო უდიდესი პროფესიული ნდობა და ამავე დროს,

-არც მთლად ეგრეა საქმე, სხვა დროს მოგიყვები, როცა უკვე საკამრისად ახლოს იქნები რომ მსგავს მანძილზე მოგიშვა.
-დაველოდები. მითხარი რომ შენც დღეებს ითვლი პარასკევამდე.
მის ხმაში ბოხი ტემბრი გაერია და თვალები დავხუჭე. ცალი ხელი ზევით ავწიე თითქოს თუ საკმარისად მოვინდომებდი შევეხებოდი კიდეც.

ახლა ვხვდები,იქნებ მაშინაც რამე დალია,ან რაიმეს ზემოქმედების ქვეშ იყო…მახსენდება მისი უცნაურად მოელვარე თვალები…დილით შემოსული რომ ნანობდა…კი,ნამდვილად ნარკოტიკული თრობის ზემოქმედების ქვეში იყო,სხვა შემთხვევაში არ გამიმეტებდა.არასდროს ზედმეტად არ შემხებია,იმ დღის გარდა…

-ლუკა მიშველე-უცებ შევუვარდი ბიჭს ბიჭების ტუალეტში, მარტო იყო ვიღაც გოგოსთან ერთად
-აქ რა გინდა გოგო-აშკარად შოკში იყო და გაბრაზებაც ერთვოდა თან, გოგო ოთახიდან გაუშვა და უცებ გადაკეტა საპირფარეშოს კარი და ისევ მომიბრუნდა
-ოჰჰ, ბოდიში ხელი შეგიშალე-ცრემლები მომდის უკვე
-ახლა გადავირევი, რა მოხდა, რა გატირებს?

​კირამ ნაჩქარევად დაიწყო ნივთების ჩალაგება. ის აშკარად აღელვებული იყო. როცა ადგა და გასასვლელისკენ გაემართა, დამიანეს გვერდით ჩაუარა. ზუსტად ამ მომენტში კირას ჩანთიდან პატარა, წითელი ფანქარი გადმოვარდა და პირდაპირ დამიანეს ფეხებთან დავარდა.

ბედნიერად?! აი მესმის სარკაზმი.ამაზე მეტი რა გინდა?! ვის საყვედურობ ანა?! შენი ბრალია,მხოლოდ შენი!ირაკლისკენ ვაპარებ მზერას.ჩუმად გაქვავებული მართავდა საჭეს.დავეჭვდი კიდეც იქნებ არ გაუგია.სუნთქვა მიჭირს,ხმაურიანად ჩავისუნთქე,შევხედე,გაყინული,უძრავი,უმეტყველო სახით უყურებს გზას. გაიგო,გაიგოო… გაკივის ჩემში ჩემივე ხმა.მისი ეს რეაქცია სწორედ ამაზე მიუთითებს.რა ფასად უჯდება ეს სიჩუმე,ღმერთო?!.

დამიანეს წასვლის შემდეგ, კაფის კარზე ჩამოკიდებული ზარი კიდევ დიდხანს ქანაობდა. ალექსმა თვალი გააყოლა მიმავალ არქიტექტორს, მერე კი ისევ ნახაზს დახედა, სადაც უცხო მამაკაცის მიერ ნაჩვენები გამოსავალი მართლაც გენიალურად მარტივი ჩანდა.

ავტ. შენიშვნა: ნაწარმოებში ხსენებული თემი, სალხინებელი რეალურად არ არსებობს. მასში შეგხვდებათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხისათვის დამახასიათებელი სიტყვები, წეს-ჩვეულებანი თუ ლანდშაფტი. რიტუალთა ნაწილი გამოგონილია, ისევე, როგორც მმართველობის სისტემა. მოვლენები ჩვენ საუკუნეში ხდება, მაგრამ სიუჟეტის თავისებურებიდან გამომდინარე,