სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა
დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა
სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი
ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

წვიმიან ამინდში დაეშვა თვითმფრინავი მიწაზე. უბრალო წვიმა არ ყოფილა. იქცეოდა მთელი ქვეყანა. ცრემლად დაღვრილი, განადგურებული სხეული როგორც კი შენიშნეს, მაშინვე დაიძრნენ მისკენ. ძლივს მოათრევდა ჩემოდნებს და ნაცნობი სახეების დანახვისას სულ დაკარგა გონება.

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის.
ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო.
თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

ბავშვობაში მეგონა, რომ ცხოვრება მზის სხივივით იყო: თბილი, ნათელი და სამართლიანი. მეგონა, რომ კარგი ადამიანები აუცილებლად კარგ დასასრულს მიიღებდნენ და რომ ტკივილი მხოლოდ დროებითი სტუმარი იყო.მისი სიბოროტე ხმაურიანი არ არის. ის ჩუმად მოდის. ზოგჯერ ერთი სიტყვით, რომელიც გულში გესობა.ზოგჯერ ერთი გადაწყვეტილებით, რომელიც შენს ნაცვლად მიიღეს.

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის ანატომია.
​ხალხის მასაში ნიკო და ელეონორა გამოჩნდნენ. ნიკო, 40 წლის, ჭაღარაშერეული თმითა და მკაცრი, გამარჯვებული მზერით, მუქ პიჯაკში იყო გამოწყობილი. მის გვერდით ელეონორა იდგა — ისეთი, როგორიც ნიკომ შექმნა.

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.

სამყარო შეიძრა. თითქოს ცამ იქუხა და ქვესკნელმა პირი ჰყო. ყველა ჩემი კოშმარი ერთად დამიდგა თვალწინ და ყველა მათგანს იმ ადამიანის თვალები ჰქონდა, ვინც ახლა ასეთი ინტერესით მათვალიერებდა.

ნიცას მკლავებში მოქცეული მეორედ დაიბადა და ყველაფერი შეიცვალა...ღმერთო როგორ ძალიან უყვარდა ბაბლუანს ანჯაფარიძეების ქალი...იმდენად ძალიან,რომ საკუთარი თავისთვისაც არ ემეტებოდა...ეშინოდა მისი შეხების,რომ არ დაეფრთხო...ეშინოდა მისი დაკარგვის,თუმცა ეს დღე აღარც ისე შორს იყო...

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

დილა ნელა შემოდიოდა.
ქალაქი თითქოს ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირულად ჩანდა ასე.
 სიღრმეში - ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო.
ტელევიზორებში ისევ გადიოდა ერთი და იგივე კადრები:
ხიდის ნგრევა.
გიორგის აღიარება.
ტრანზაქციები.
სახელები უკვე ხმამაღლა ისმოდა.

იმ ზაფხულს პირველად ჩაალაგა ჩემოდანი.თმა დაიწნა და მხარზე გადმოიგდო,რომ კარგად შეეთვალიერებინა მისი ჟანგისფერი დალალები.შესაკრავში გვირილა ჩაიმაგრა და კმაყოფილმა შეათვალიერა საკუთარი თავი.ჭორფლების დამალვას უშედეგოდ ცდილობდა,ბოლოს სულ მოიშორა მაკიაჟი და გაბრაზებულმა გააგორა 30 კილოგრამიანი ჩემოდანი.დარწმუნებული იყო თუ არა?არანაირად.ახლაც ისევე ეშინოდა,როგორც მაშინ, ბავშვთა სახლიდან,რომ წამოიყვანეს და უკანასკნელად შეავლო თვალი იქაურობას,მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. „ხაზეიკას“,რომელსაც გაურკვეველი მიზეზით არ მოსწონდა გასაღები ჩააბარა და კიბეებზე ხმაურით დაეშვა.

იმ დღეს მეორედ წავიდა იმ საცხობში. ჯერ ჩვეულად გარედან დაზვერა იქაურობა. კვლავ ბევრი ხალხი იყო. ამიტომ ფერადი ქუდი თვალებზე ჩამოიფხატა და შიგნით თამამად შეაბიჯა.

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი.
_მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და კარისკენ მიდის.გთხოვ გაჩერდი