თითქოს გაიგოო,ბარისკენ იყურება და მამჩნევს,მეც მზერას არ ვარიდებ.მიღიმის და ხელს მიქნევს.
მსუბუქად ვუქნევ ხელს.მისი მაგიდის მეწყვილე თავს ატრიალებს ჩვენსკენ,თვითონ ბექა კი დგება და მოდის.
_ ღმერთო აქ მოდის… _ ჩურჩულებს ნია.

მილოცავენ რომ შენნაირი ქალიშვილი მომივლინა ცხოვრებამ..
ეს სიტყვები არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ საკმარისი იყო, რომ მილენას სულშიც და სხეულშიც რაღაც ძალიან ნაზად და საგრძნობლად დაძრულიყო, თითქოს ამდენი ხნის შემდეგ პირველად მიიღო ის, რაც ბავშვობაში ასე ძალიან უნდოდა ჰქონოდა, ერთხელ მაინც.. - აღიარება.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.

- ჩემი აზრით ჯობია ბათუმში დავბრუნდეთ.. რა საჭიროა აქ გაჩერება.. მე და დანი უკვე ერთად ვართ.. ხომ ეს გინდოდათ.. ხოდა ასეცაა.. - ჭირვეულობდა ლიზა, იშაიმ ცალი წარბი ასწია.
- ხო და ასე რომაა, იმიტომაც უნდა დავრჩეთ აქ. თან ხომ შერიგდით… რა პრობლემაა?
- ხო… მართლა რა პრობლემაა? - დაეთანხმა ქეთი, ლიზამ თვალები აატრიალა.

სიჩუმე იყო. ისეთი სიჩუმე, რომელსაც ვერასდროს იცნობდა. არ იყო ხმაური, არ იყო უცხო ნაბიჯები, არ იყო დაძაბული მოლოდინი, რომ კარს ვიღაც გააღებდა. და სწორედ ეს იყო ყველაზე უცნაური - რომ არავინ მოდიოდა.

ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივია თითქოს და მაინც ჩემთვის ეს ჩვეულებრივი არ არის.
წამით ისევ აწყდება ჩვენი თვალები ერთმანეთს. ოდნავ წარბებს კრავს,სულ ოდნავ და წამიერად.უფრო რეფლექსური მოძრაობაა…მაგრამ ვამჩნევ და გული მეწურება…რატომ? რატომ შეკრა წარბები?..

სამივენი მაგიდასთან იყვნენ დახრილები და უკვე სერიოზულად ათანხმებდნენ გეგმას.
- ესეიგი ასე… - ჩუმად ამბობდა დანიელი - ჯერ სასტუმროსთან მივალთ, მერე…
- მერე მე დავიჭერ! - ჩაერთო იშაი სიცილით - როგორც მაშინ პირველად!

-მომისმინე, არ ვიცი, საიდან დავიწყო… - თქვა ბოლოს სოლომონმა, ხმა დაბალი ჰქონდა, ოდნავ ჩახლეჩილიც კი, რაც მისნაირი კაცისთვის უცნაური იყო, - და ალბათ, რაც არ უნდა ვთქვა, მაინც არ იქნება საკმარისი.

ფიქრები ელვის სისწრაფით მოდის და მაწყდება… ერთი მომენტი უზომოდ მიხარია,რომ ვნახე,როგორც იქნა შევხვდი პირადად,მაგრამ ცოლი მოყავს?
“კარგი რაა,ამდენი წელი იმიტომ გქრაშავდი სხვა მოიყვანო?! ჩემზე მეტად არავინ შეგეფერება!”_ ვბრაზობ.

-კარგია. ვუთხარი ცივად. რამდენიმე წამი მიყურებდა. ისე… თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა. მაგრამ არ თქვა. უბრალოდ შემობრუნდა. მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა. მე კი იქ დავრჩი. მარტო ქარში.და მართლა ცუდად ვიგრძენი თავი. ტელეფონი ავიღე ავკრიფე ნიკოლოზის ნომერი რამდენიმე წამი ვუყურებდი. მერე… დავურეკე.

ნასვამზე უფრო მარტივი იყო იმის აღიარება რომ აივანზე სუფთა ჰაერისთვის კი არა იმ უცნობის ნახვის იმედით გადიოდა. ფრთხილად გაკაკუნდა მოაჯირთან, ამჯერად სიგარეტი არ ამოუღია,უბრალოდ ეზოს უყურებდა და ელოდებოდა,იქნება გაღებულიყო კარი და გამოსულიყო უცნობ ი გარეთ. მართლაც,რამდენიმე წუთში რაღაცის ფხაჭუნის ხმა მოესმა ანას და დაინახა რომ მის ფეხებთან ოზიმ მოიკალათა.

-მე კარგად მაიგნორებ როცა გინდა!
-ერეკლე ისევ მაბრაზებ!
-შენ დაიწყე!-ამბობს ხმამაღალი ტონით და ზუსტად ამ დროს მირეკავს თორნიკე,სკამზე დადებულ ტელეფონზე მის სახელს წერედიანი მალევე ამჩნევს და მაშინვე მკვირცხლად იღებს.

ყაზბეგის სიოს მოჰქონდა გრილი სუნი. თავი ოდნავ ასწია, სიწითლე შეეპარა ცისფერებს. სუნთქვის რიტმიც ირეოდა, მძიმდებოდა და წყდებოდა - თითქოს გული დარტყმებს ტოვებდა და სისხლი არ მიეწოდებოდა.
ნენეს კაცის შუბლზე ჰქონდა შემჩნეული მკაფიო შრამი ახლა უფრო ახლოდან შეხედა, საფეთქელთან წარბის გავლით კანი მკაფიოდ ჩაღრმავებული ჰქონდა. დაუმორჩილებელი ხელი წაიღო დამიანეს წარბისკენ.

იმის მიუხედავად რომ მას 2 გამოცდილი ადვოკატი იცავდა მოსამართლემ სრულად გაიზიარა პროკურატურის წარდგენილი ბრალი, რის გამოც 5 წლითა და 8 თვით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

ლიზამ სწრაფად მიიღო შხაპი, თბილმა წყალმა დღის დაღლა ცოტათი ჩამორეცხა.. მერე სარკის წინ დადგა, ფენი ჩართო და თმის გაშრობა დაიწყო.
განსაკუთრებულად არ გამოწყობილა. უბრალო კაბა ჩაიცვა ისეთი, როგორსაც ყოველდღე იცვამდა..