.:4Love.Ge:.

— მჯერა, რომ მარკისგან დამიცავ… მაგრამ შენგან ვინ დამიცავს?
მისი მზერა მთელ ჩემს სხეულს გადაუვლის და თვალებიუგიზგიზებს.
— ვინც კი ამას ეცდება, სიკვდილით დაასრულებს.
თვალებს ვავიწროვებ.

მანქანა ასაფრენ ზოლთან იდგა, ჯორჯიან ეარვეისის თვითმფრინავი უკვე მზად იყო ჩასხდომისთვის.. ჩემი სუნთქვა დამძიმდა.
- რაო ლიზა… ვერ გადაწყვიტე? აირჩიე ან ჩემთან ერთად წამოხვალ და ცეცხლოვან ღამეს გავატარებთ ერთად ან თვითმფრინავში ახვალ - ისე მეუბნებოდა ამ საზიზღარ წინადადებას, თითქოს არაფერი.. ერთობოდა, თვალებში რაღაც ბოროტი და ამავდროულად ეშმაკური თამაში ედგა.

_ მე ვთქვი,არ ვარ ამ კავშირის მომხრე._ გიორგი წამით ჩერდება,დავითს უყურებს.
_მივდივართ._ მეგისკენ ტრიალდება რომელსაც ფერი არ ადევს სახეზე,თომა ფეხზე დგება მამის სიტყვებზე.ანკას სახეზე რთულია რამე ამოიკითხო.

- ურნა გახსენით! - თქვა დანიელმა მტკიცე, ცივი ტონით, ლითონის მძიმე საფარი ჭრიალით აიწია, მკვეთრი სინათლის სხივი პირდაპირ თვალებში მომხვდა, თვალები ინსტინქტურად დავხუჭე.. ნაგვის მძაფრი, დამხრჩვალი სუნი ყველგან გავრცელდა..ვიგრძენი, როგორ ჩამომაცალეს ზემოდან შავი პარკი. წამებში ვიღაცის ძლიერი ხელი მკლავში ჩამწვდა და უხეშად ამომათრია,

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

ემიგრაციაში დილა არასდროს თენდება ნელა..ჩემი დღე იწყება სიბნელეში უთენია და მთავრდება მაშინ, როცა ქალაქს უკვე სძინავს.
დაღლილი სხეული მხოლოდ წყლის გადავლებასს ასწრებ, თითქოს ამით ვირეცხავ არა ოფლს, არამედ დღის დაღლას და მერე უგონოდ ვვარდები საწოლში..

ბარბარე ბერია პატარა მეგრულ სოფელში იზრდებოდა, სადაც მისი სურვილები და შეხედულებები ოჯახისა და საზოგადოების მოლოდინებს ვერ ერგებოდა. მოულოდნელად მისი ცხოვრება თავდაყირა დგება, როცა ბიჭი, რომელსაც ძლივს იცნობს, მოიტაცებს. მაგრამ ბარბარე არ არის გოგო, რომელიც ბედი სხვას მიანდობს - ის თავად იღებს კონტროლს საკუთარ ცხოვრებაზე. გაქცევის, დამოუკიდებლობისა და თვითძიების გზაზე, მას არაერთი გამოცდა ელის, მათ შორის ახალგაზრდა მამაკაცი, რომლის უხეში იერი და აუხსნელი მიზიდულობა მისი სულის სიმტკიცეს ამოწმებს.

— თუ აქამდე არასდროს მიგიღივარ სერიოზულად, ახლა მაინც გააკეთე ეს, ადელაინ, — ვამბობ. ჩემი ხმის სიმკაცრეზე მისი თვალები ფართოვდება. — აქ იჯდები მშვიდად, როგორც კარგი პატარა გოგო, და ვითამაშებთ ამ როლს მანამდე, სანამ მარკს არ დავარწმუნებ, რომ წავიდეს. მხოლოდ ამის შემდეგ შეძლებ შენი ნივთების ჩალაგებას

ღამე მარიამის ბინაში მძიმე და მახრჩობელი გახდა. ეკრანზე მოციმციმე სახელი - გიორგი ახალაია - თითქოს ოთახიდან ჟანგბადს სრუტავდა. ბიძია გიორგი, კაცი, რომელსაც ყოველ კვირა დღეს სუფრასთან ოჯახურ ამბებს უყვებოდნენ, კაცი, რომელმაც ლუკას პირველი ფოტოაპარატი აჩუქა... როგორ შეეძლო მას ყოფილიყო „მოდული 7“-ის, იმ უხილავი მონსტრის ნაწილი, რომელმაც ლუკა გააქრო?

- ჩემი სახლია, ჩემი ცოლი და მე თვითონ გადავწყვეტ,- უპასუხა გაგიმ,- არ მიკითხავს აზრი, უბრალოდ გაგაფრთხილეთ რომ მივდივართ.
ანა ამ დროს ნელა წამოდგა. ხმა არ ამოუღია, მაგრამ მისი დგომა უკვე საკმარისი იყო.
გაგიმ ხელი გაუწოდა. არ მოუჭერია - უბრალოდ მის გვერდით დადგა.
და ეს საკმარისი იყო იმისთვის, რომ ყველასთვის გასაგები გამხდარიყო.
ამ გზაზე ანა მარტო აღარ მიდიოდა.

თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო, მაგრამ გულში მაინც ვერ ვმშვიდდებოდი. იმ წამს საკუთარ თავს ვკითხე — რატომ დამეუფლა ასეთი ცუდი შეგრძნება მხოლოდ ერთი სახელის გაგონებაზე?

ეიმი 17 წლის ასაკში უცნაურ სიზმრებს ხედავს, მგლებს რომლებიც თვალს არ აცილებენ და მის ყოველ მოძრაობას შორიდან აკვირდებიან, არც დამშეულებს გვანან ისინი და არც ნადირობის ხასიათზე არიან.

მაგრამ ენლ-ნელა ის სიზმრებსა და რეალობას ვეღარ არჩევს და მაშინ როდესაც ცხოვრება თავზე უნდა დაენგრეს, მისი კოშმარი ცხადად იქცევა, მისთვის მოვლენილ შვებად რომელიც მომხიბვლელი კაცია თუ მონსტრი ვერ გაურჩევია.

დავითი მათკენ ბრუნდება მომღიმარი სახით რამდენიმე წამი,შემდეგ თითქოს ელდა ეცა,სახე ეცვლება,თვალები უმუქდება.ნაბიჯს წყვეტს და ადგილზე ჩერდება.
_ დავით…
გიორგის მზერა დავითზე გადააქვს,მაგრამ სხვა დანარჩენის მზერა ახლა გიორგიზე არის მიმართული.

—ზადე,— ჩურჩულებს ჩემს ტუჩებთან. —ეს ერთადერთი სახელია, რომელიც ამიერიდან ოდესმე დატოვებს შენს ტუჩებს — განსაკუთრებით მაშინ, როცა მაგ პატარა კნუტს კარგად აგრძნობინებ თავს. და როცა მე გაგრძნობინებ თავს კარგად, მაშინ შეგიძლია ღმერთი დამიძახო.,
მკვეთრად ვსუნთქავ, შოკირებული იმ რეაქციით, რომელსაც მისი სხეული....

იმ ზაფხულს პირველად ჩაალაგა ჩემოდანი.თმა დაიწნა და მხარზე გადმოიგდო,რომ კარგად შეეთვალიერებინა მისი ჟანგისფერი დალალები.შესაკრავში გვირილა ჩაიმაგრა და კმაყოფილმა შეათვალიერა საკუთარი თავი.ჭორფლების დამალვას უშედეგოდ ცდილობდა,ბოლოს სულ მოიშორა მაკიაჟი და გაბრაზებულმა გააგორა 30 კილოგრამიანი ჩემოდანი.დარწმუნებული იყო თუ არა?არანაირად.ახლაც ისევე ეშინოდა,როგორც მაშინ, ბავშვთა სახლიდან,რომ წამოიყვანეს და უკანასკნელად შეავლო თვალი იქაურობას,მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. „ხაზეიკას“,რომელსაც გაურკვეველი მიზეზით არ მოსწონდა გასაღები ჩააბარა და კიბეებზე ხმაურით დაეშვა.