.:4Love.Ge:.

_სად იყავი?
_ანიტა გავაღვიძე, საკომფერენციო ზარი ჰქონდა და ჩასძნებია._სწრაფად მოახსენა თაკომ.
გიგიმ თავი ოდნავ გადახარა. წამით არაფერი უთქვამს. მერე კი ნელა, ზედმეტად მშვიდად წარმოთქვა:
_კვირას, დილის ექვს საათზე საკომფერენციო ზარი ჰქონდა… და ანიტას, რომელიც სამსახურით ცხოვრობს, ჩაეძინა?

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე რომ, თუ აქ იმისთვის ხარ, რომ გაიხარო ან მორალი წამიკითხო ჩემს გადაწყვეტილებებსა და შედეგებზე...
_ყველაფერი არ დაგიკარგავს._არ დაასრულებინა.

-საიდან და... რეზის აღარ დასცალდა სიტყვის დასრულება.კარი გაიღო და თხელი,სიფრიფანა მაღალი წაბლისფერ თმიანი გოგონა გამოჩნდა.ლამაზი არა ულამაზესი იყო,თხელი მოგრძო სახე,რაღაცნაირი თეთრი,უფრო ფერმკრთალი,ნუშისებრი თაფლისფერი თვალები ინტერესით და სინაზით მოავლო აუდიტორიას,თხელი სისხლისფერი ტუჩები,მის ფერმკრთალ სახეზე ანათებდა.

შაბათი დღე იყო, ამიტომ ძილს თავი აღარ დააღწია და მორფეოსის ნაბოძებ სიზმარში ხეტიალი გააგრძელა. ისევ ლამაზ მინდორში იყო, თუმცა ამჯერად წამოწოლილიყო, ზეცას აჰყურებდა და რაღაც მელოდიას ღიღინებდა. ნაზი ნიავი მაღალ ბალახს ლაზად აქანავებდა; ზღვის ტალღებს მოგაგონებდათ ეს ულამაზესი, მოყვითალო მინდორი.

_მე გვერდით ნიომერში ვარ…_უხერხული სიჩუმე დაარღვია ანიტამ_ჩვენი შეკვეთები აერიათ…
აკაკიმ ბურგერს დახედა. მერე ისევ ანიტას. თითქოს არჩევანს აკეთებდა საჭმელსა და მას შორის. საბოლოოდ ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა და ზღურბლს გადააბიჯა.
ანიტა შეცბა, მისმა სიახლოვემ დააბნია. კორიდორი უცებ ზედმეტად ვიწრო მოეჩვენა. სწრაფად უნდა გასცლოდა აქაურობას.

როცა არ გიყვარს, ნებისმიერ დროს შეგიძლია ადგე და წახვიდე, დაიცვა შენი უფლებები, სურვილები და პრინციპები. როცა გიყვარს კი სულ სხვაგვარადაა საქმე: მიდიხარ, მაგრამ ფეხები უკან გრჩება; კამათში იმარჯვებ, მაგრამ თავს დამარცხებულად გრძნობ; მას სტკენ და შენ უფრო გტკივა.

სრულიად მარტო,მთელი ძალით ვგლეჯდი მიწიდან მწვანე,შხამიან მცენარეს.ყოველ კვირას აქ ვიყავი და არაფრის დიდებით არ შორდებოდა მამას.ყოველ კვირას ვგლეჯდი და ვანადგურებდი მათ,მაგრამ ისევ ისე მხვდებოდა.მათი ნატამალიც რომ აღარ დავტოვე,წელში მოხრილი დ

ღმერთო, მაპატიებ?! გთხოვ მომისმინე, მე ხომ შენი შვილი, შენი ხელის პატარა ქმნილება ვარ.
ბევრ რამეზე მინდოდა დამეწერა, ღმერთო იმდენზე, რომ… იმდენზე რომ ერთი საუკუნე არ მეყოფა.

-გეგა შეიძლება 3 ან 5 წლით ჩასვან ციხეში-წამოენთო ანა
-მერე რა?
-ვერ ხვდები?!
-გეგა რომ გამოვა ციხიდან შეიძლება მარიამს განქორწინება აღარაც მოუნდეს ისე დაულაგდეთ ურთიერთობა
-მაგის მართლა გჯერა?

ხმაური... ქაოსი... ეს ისაა, რაც ყველაზე მეტად მძულს ამ დიდ ქალაქში. ნეტა საერთოდ არ გამოვსულიყავი გარეთ... ნეტა საერთოდ არ გადმოვსულიყავით აქ საცხოვრებლად... ნეტა ბებოსთან დავრჩენილიყავი.

ძველი, შუა მშენებლობაში მიტოვებული ოთხსართულიანი შენობა სიბნელეში ამაყად იდგა და წვიმის წვეთები გამეტებით ცდილობდა მის ბეტონის კედლებში შეღწევას. იანვრის სუსხიანი შუაღამე იყო. ელვა და ჭექა-ქუხილი საშინლად მძიმე ხასიათს ქმნიდა დედაქალაქში. კედლების შიგნიდან რაღაც უცნაური ღმუილი ისმოდა და სკამის იატაკზე ჭყრიალის ხმაც მოედო კედლებს.

-მგონია,რომ აქ ყველფერი გვემარტივება,დასვენება,გართობა,საზაფხულო რომანია,რომ დავბრუნდებით,სხვა რეალობა დაგვხვდება.
-სკოლის მოსწავლეს ვგავართ რომელიმე?
-უბრალოდ… -პაუზას ვაკეთებ - არ ვიცი…არაფერი არ ვიცი ახლა…თავიც ძალიან მტკივა,მომაწოდე ჩაი, სად წაიღე უჰ - გავუბრაზდი ხელოვნურად.მაწვდის და დაფიქრებული მიყურებს,ვხვდები რომ პასუხს ელის - არ მინდა ახლა ამ ყველაფერზე საუბარი ირაკლი

მალე მიადგნენ იმ სასტუმროს, სადაც მეგობრები წლებია ხშირად ჩამოდიოდნენ.
ვერ ვიტყვი რომ ოთო აქ ყველას იცნობდა მაგრამ ოთოს ნამდვილად ყველა იცნობდა. სწორედ ამიტომ გაუიოლდა ყველას ზუსტად იმ ნომერში შესახლება, სადაც მომავალში „შემთხვევითი შეხვედრები“ მარტივად გადაიქცეოდა აუცილებლობად.
_ნომრები ერთმანეთის პირისპირ გაქვთ. 314 და 315_თქვა ადმინისტრატორმა და კარტები გადასცა.
ოთომ კმაყოფილი სახით გადახედა ელენეს, ამით თითქოს კიდევ ერთხელ შეახსენა აქ რისთვის ჩამოვიდნენ.

ავტ. შენიშვნა: ნაწარმოებში ხსენებული თემი, სალხინებელი რეალურად არ არსებობს. მასში შეგხვდებათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხისათვის დამახასიათებელი სიტყვები, წეს-ჩვეულებანი თუ ლანდშაფტი. რიტუალთა ნაწილი გამოგონილია, ისევე, როგორც მმართველობის სისტემა. მოვლენები ჩვენ საუკუნეში ხდება, მაგრამ სიუჟეტის თავისებურებიდან გამომდინარე,

მატარებლით მივდივართ ტოსკანაში.მგზავრობა ღამით იყო,ამიტომ გამთენიას ჩავედით.კოტეჯი შესანიშნავ ლოკაციაზე იყო,სახლი ძველებური სტილის,ქვით ნაშენი.ლამაზი გამწვანებული ეზო,ხასხასა მწვანე მოლი,სიწყნარე,აქა- იქ ჩიტების ჭიკ-ჭიკი თუ დაარღვევდა იდეალურ სიჩუმეს.სტუდიოს ტიპის მისაღები,უკანა კარით კი ვერანდაზე გადიოდი აუზთან. სამი საძინებლიდან ერთი საძინებელი მე და ნათიას დაგვითმეს.ნივთები ამოვალაგე,საწოლზე დავეშვი და მზერა ჭერს მივაპყარი. ყველაზე გამორჩეული ზაფხულია ჩემს ცხოვრებაში…