სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.

_ კარგი…მაშინ ცეკვით დავიწყებ…_ ხელს მიშვერს.ნაზი მელოდია იშლება და ავსებს გარემოს.
ცოტახანს თვალებში ვუყურებ,მერე ხელს ვუწვდი.საცეკვაო მოედნის შუაში შევყავარ.წელზე მაკრავს მის ძლიერ ხელს,მტკიცედ მაკრავს მის სხეულს.
ხელებს მის მხრებზე ვაწყობ მსუბუქად.

იმ დღეს მეორედ წავიდა იმ საცხობში. ჯერ ჩვეულად გარედან დაზვერა იქაურობა. კვლავ ბევრი ხალხი იყო. ამიტომ ფერადი ქუდი თვალებზე ჩამოიფხატა და შიგნით თამამად შეაბიჯა.

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის.
ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო.
თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.

ნიცას მკლავებში მოქცეული მეორედ დაიბადა და ყველაფერი შეიცვალა...ღმერთო როგორ ძალიან უყვარდა ბაბლუანს ანჯაფარიძეების ქალი...იმდენად ძალიან,რომ საკუთარი თავისთვისაც არ ემეტებოდა...ეშინოდა მისი შეხების,რომ არ დაეფრთხო...ეშინოდა მისი დაკარგვის,თუმცა ეს დღე აღარც ისე შორს იყო...

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე რომ, თუ აქ იმისთვის ხარ, რომ გაიხარო ან მორალი წამიკითხო ჩემს გადაწყვეტილებებსა და შედეგებზე...
_ყველაფერი არ დაგიკარგავს._არ დაასრულებინა.

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა
-შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა
-არასდროს მციებია, მაგრამ უშენობა სულს გულის გავლით ყინავდა
-და რატომ იცივებდი თავს როცა გათბობა შეგეძლო ცოტნე-ხმა გასტყდომოდა უმცროს კანდელაკს

ბარბარე ბერია პატარა მეგრულ სოფელში იზრდებოდა, სადაც მისი სურვილები და შეხედულებები ოჯახისა და საზოგადოების მოლოდინებს ვერ ერგებოდა. მოულოდნელად მისი ცხოვრება თავდაყირა დგება, როცა ბიჭი, რომელსაც ძლივს იცნობს, მოიტაცებს. მაგრამ ბარბარე არ არის გოგო, რომელიც ბედი სხვას მიანდობს - ის თავად იღებს კონტროლს საკუთარ ცხოვრებაზე. გაქცევის, დამოუკიდებლობისა და თვითძიების გზაზე, მას არაერთი გამოცდა ელის, მათ შორის ახალგაზრდა მამაკაცი, რომლის უხეში იერი და აუხსნელი მიზიდულობა მისი სულის სიმტკიცეს ამოწმებს.

ეიმი 17 წლის ასაკში უცნაურ სიზმრებს ხედავს, მგლებს რომლებიც თვალს არ აცილებენ და მის ყოველ მოძრაობას შორიდან აკვირდებიან, არც დამშეულებს გვანან ისინი და არც ნადირობის ხასიათზე არიან.

მაგრამ ენლ-ნელა ის სიზმრებსა და რეალობას ვეღარ არჩევს და მაშინ როდესაც ცხოვრება თავზე უნდა დაენგრეს, მისი კოშმარი ცხადად იქცევა, მისთვის მოვლენილ შვებად რომელიც მომხიბვლელი კაცია თუ მონსტრი ვერ გაურჩევია.

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი.
_მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და კარისკენ მიდის.გთხოვ გაჩერდი

მისი თითოეული მოძრაობა იყო არა უბრალოდ ქმედება, არამედ განაჩენი. ის არასდროს ჩქარობდა. რატომ უნდა ეჩქარა კაცს, რომლისთვისაც დრო მხოლოდ რესურსი იყო, რომელსაც თავად აკონტროლებდა? შავი, ძვირფასი პალტო მის ფართო მხრებზე იდეალურად ეჯდა. როდესაც თავი ასწია, ლამპიონის მკრთალმა შუქმა მისი სახის მკვეთრი, არისტოკრატიული კონტურები გამოაჩინა. მისი მონაცრისფრო-კვამლისფერი

_ მე ვთქვი,არ ვარ ამ კავშირის მომხრე._ გიორგი წამით ჩერდება,დავითს უყურებს.
_მივდივართ._ მეგისკენ ტრიალდება რომელსაც ფერი არ ადევს სახეზე,თომა ფეხზე დგება მამის სიტყვებზე.ანკას სახეზე რთულია რამე ამოიკითხო.

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.