შუადღის მიწურულს ბრუნდება ბექა,მასთან ერთად არის ლაშაც,რომელსაც თაკოს დანახვაზე ეღიმება.რაც მე და ნიას მხედველობიდან არ გვეპარება.
_ გამარჯობა შესანიშნავ სამეულს და ჩემს ძვირფას რძალს ეს…_ თაიგულს მიწვდის._ გილოცავთ.,ბედნიერი ფეხი მოგეტანოს საძმაკაცოსთვის.
ვიცინი უნებურად.

ზოგჯერ ვფიქრობ რა გავაკეთე წინა ცხოვრებაში ასეთი,რომ ახლა იმ ადამიანებით დამაჯილდოვა ვინც ჩემს გარშემო არიან.მყავს მშობლები,რომლებსაც ძალიან ვუყვარვარ და არ აქვს მნიშვნელობა რა სულელური აზრი უნდა მომივიდეს ისინი მაინც გვერდში მიდგანან.არც მაშინ გაუპროტესტებიათ ჩემი გადაწყვეტილება,

...მანქანა იოანესთვის ნაცნობ კორპუსთან გაჩერდა, ცოტა ხანს საჭესთან ჩუმად იჯდა, თითქოს საკუთარ ფიქრებს ალაგებდა, მერე ტელეფონი აიღო და მოკლედ დაწერა:
„სახლში ხარ?“

ზოგჯერ შეხვდები ადამიანს, რომელზეც ფიქრობ რომ უმნიშვნელოა შენს ცხოვრებაში, მაგრამ წლები გადის და მასთან დაკავშირებით აზრები ირევა, ვერ ხვდები გჭირდება თუ არა, სხვადასხვა ემოცია ებრძვის შენში ერთმანეთს და საბოლოოდ ვერ გაგირკვვია რა გინდა. ყველას გამოუცდია მსგავსი ორჭოფობა საკუთარ თავთან, მაგრამ ვინ უპასუხებს ჩვენს შეკითხვებს? ვინ შეძლებს ჩვენი გაურკვევლობის ჩახშობას?

ფიქრებში…ოცნებებში…მისთვის ბევრჯერ მიკოცნია,მაგრამ რეალობის წინაშე ახლა ისე დავიბენი და თან ისეთი დიდია ცდუნება…
სრულად ფარავს იმ რამდენიმე სანტიმეტრს და მისი რბილი ტუჩების შეხებას ვგრძნობ,რომ არ დავეცე,მის ძლიერ მკლავებს ვხვევ თითებს.
ამ ყველაფერს ალბათ თანხმობად იღებს,უფრო მეტად მეკვრის ტუჩებზე,ხელს წელზე მისრიალებს და მიკრავს…

-დავუწევ,ოღონდ ასე ძალიან ნუ ცდილობ გამექცე და თავი ამარიდო წითურო,არ ვიკბინები. ტკბილი ძილი - ბიჭმა თვალი ჩაუკრა,კარი მიიკეტა და რამდენიმე წამში სიმღერის ხმას საერთოდ შეწყდა.
დილით ადრე მივიდა ანა სადგურზე, ერთი პატარა ჩემოდანი ჰქონდა თან,რომელშიც ყველაფერი გადაანაწილა. ძლივს ნახა საჭირო ტრანსპორტი და მისდა საბედნიეროდ ბოლო თავისუფალი ადგილი ფანჯარასთან.

იმ ღამით მილენა დიდხანს იდგა თავისი საძინებლის ფანჯარასთან, თითქოს იმ სიჩუმეში ეძებდა პასუხებს, რომელიც არავის ჰქონდა. ბაღიდან შემოსული გრილი ჰაერი სახეზე ნაზად ეხებოდა, თმას ოდნავ უფრიალებდა და უცნაურად ამშვიდებდა, მაგრამ შიგნაგანად ყველაფერი მაინც არეული ჰქონდა. მზერა შორს ჰქონდა მიმართული, თუმცა სინამდვილეში არაფერს უყურებდა

დილა ნელა, თბილად შემოიპარა ოთახში… ფარდებს შორის გაპარული მზის სხივები საწოლზე ეფინებოდა, სადაც ქეთი მშვიდად იწვა, ნახევრად ჩაძირული ბალიშებში… თმა სახეზე ჩამოშლოდა, სუნთქვა თანაბარი ჰქონდა, ბავშვივით მშვიდი ჩანდა…იშაი უკვე გაღვიძებული იყო… გვერდზე მობრუნებული, იდაყვზე დაყრდნობილი აკვირდებოდა…

თბილისი კვლავინდებურად ხმაურობდა - თითქოს ქალაქი სუნთქვასაც კი ვერ ასწრებდა. გამოდარებულ ამინდს ქუჩებში ხალხის ტალღა მოჰყვა და ხმებიც ერთმანეთს ეჯახებოდა, როგორც უწყვეტი ქაოსი. სველი ასფალტი ჯერ კიდევ ინახავდა წვიმის სუნს, ჰაერში კი რაღაც უცნაური სისუფთავე ტრიალებდა - თითქოს ქალაქმა ცოტა ხნით მაინც მოიშორა დაგროვილი სიმძიმე

თითქოს გაიგოო,ბარისკენ იყურება და მამჩნევს,მეც მზერას არ ვარიდებ.მიღიმის და ხელს მიქნევს.
მსუბუქად ვუქნევ ხელს.მისი მაგიდის მეწყვილე თავს ატრიალებს ჩვენსკენ,თვითონ ბექა კი დგება და მოდის.
_ ღმერთო აქ მოდის… _ ჩურჩულებს ნია.

მილოცავენ რომ შენნაირი ქალიშვილი მომივლინა ცხოვრებამ..
ეს სიტყვები არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ საკმარისი იყო, რომ მილენას სულშიც და სხეულშიც რაღაც ძალიან ნაზად და საგრძნობლად დაძრულიყო, თითქოს ამდენი ხნის შემდეგ პირველად მიიღო ის, რაც ბავშვობაში ასე ძალიან უნდოდა ჰქონოდა, ერთხელ მაინც.. - აღიარება.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.

- ჩემი აზრით ჯობია ბათუმში დავბრუნდეთ.. რა საჭიროა აქ გაჩერება.. მე და დანი უკვე ერთად ვართ.. ხომ ეს გინდოდათ.. ხოდა ასეცაა.. - ჭირვეულობდა ლიზა, იშაიმ ცალი წარბი ასწია.
- ხო და ასე რომაა, იმიტომაც უნდა დავრჩეთ აქ. თან ხომ შერიგდით… რა პრობლემაა?
- ხო… მართლა რა პრობლემაა? - დაეთანხმა ქეთი, ლიზამ თვალები აატრიალა.

სიჩუმე იყო. ისეთი სიჩუმე, რომელსაც ვერასდროს იცნობდა. არ იყო ხმაური, არ იყო უცხო ნაბიჯები, არ იყო დაძაბული მოლოდინი, რომ კარს ვიღაც გააღებდა. და სწორედ ეს იყო ყველაზე უცნაური - რომ არავინ მოდიოდა.

ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივია თითქოს და მაინც ჩემთვის ეს ჩვეულებრივი არ არის.
წამით ისევ აწყდება ჩვენი თვალები ერთმანეთს. ოდნავ წარბებს კრავს,სულ ოდნავ და წამიერად.უფრო რეფლექსური მოძრაობაა…მაგრამ ვამჩნევ და გული მეწურება…რატომ? რატომ შეკრა წარბები?..