სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

თბილისში აპრილი ისე შემოიპარა, თითქოს ეშინოდა ამ სახლის სიმშვიდე არ დაეფრთხო. ქალაქის ხმაურიან ქუჩებში გაზაფხულის სურნელი უკვე მძაფრად იგრძნობოდა აყვავებული ნუშისა და იასამნის ნაზავი ჰაერში ტრიალებდა და ყველაფერს ახალ სიცოცხლეს სძენდა. მზემ სიმორცხვე დაძლია და მისი სხივები უფრო თამამად იჭრებოდნენ ბათუსა და ნინას მისაღებ ოთახში, სადაც ყოველი დილა ახლა სულ სხვაგვარად იწყებოდა.

-ყოველთვის ასე იქცევი! -ქალის ხმა უკვე დამსხვრეული იყო, მაგრამ მკვეთრი. პასუხი არ გაისმა. ჯერ სიჩუმე იყო, რომელიც უფრო საშიში ჩანდა, ვიდრე ნებისმიერი სიტყვა. მერე კაცის ხმა - დაბალი, მძიმე: -საკმარისია. და იმ ერთმა სიტყვამ თითქოს ყველაფერი გაამძაფრა. ქალის ხმამ აიწია, სწრაფად, ემოციურად, აღარ იყო დამორჩილებული: -არა! არ არის საკმარისი, იოანე! შენ უბრალოდ გგონია, რომ შეგიძლია ყველაფერი წიგნივით დახურო და წახვიდე! ასე არ არის, გესმის? არ მოგცემ უფლებას ოდესმე მიმატოვო!..

ორ წლიანი დუმილის შემდეგ მოულოდნელი ზარი ანას ცხოვრებას თავიდან ურევს.
შეხვედრამდე ერთი საათი რჩება, მაგრამ გზა სიმართლემდე ტრაგიკულად წყდება.
ახლა ვაჩეს მხოლოდ ლოდინი და იმედი რჩება.
ისტორია სიყვარულზე, დაგვიანებულ სიტყვებსა და მეორე შანსზეა.

ნახევრად მძინარე ირაკლი ბოლომდე მაინც ვერ გაერკვა რა ხდებოდა. თვალები ძლივს გაახილა, როცა კართან ფორმიანი ადამიანები დაინახა.
- მარიამი თუ გაუჩინარდა, მე რა შუაში ვარ?! - გაღიზიანებულმა ჩაილაპარაკა.
- მამამისი, კობა ხეცურიანი, ეჭვმიტანილად თქვენ გასახელებთ -
ირაკლიმ ღრმად ამოისუნთქა… და უცნაურად გაეცინა.

ინსპირაცია: მონაზვნის კელიაში ნაპოვნი წარწერა.
ცამეტი წლის ხარ, ზუსტად იმდენის
როცა გგონია ეს სამყარო შენთვის შეიქმნა.

— ისევ და ისევ ვამაყობ შენით. შენ დაამტკიცე, რომ არა მხოლოდ კარგი მამა და ქმარი ხარ, არამედ დიდი გულის მქონე ადამიანიც ხარ. მიყვარხარ იმდენად, რომ ამას გულში ვეღარ ვიტევ.

თითქმის მოსაღამოვებულიყო. "ალბათ უკვე მიცდის, მაგრამ ეს ჩემი საქმე არ არის." წამში გააქნია თავი და ლეპტოპში ცქერა განაგრძო. ნერვიულად აკაკუნებდა თითებს მაგიდაზე. თითქოს გულს საგულეში მოსვენება არ ჰქონდა, მაგრამ გადაწყვეტილება გონებამ უკვე ხმამაღლა და არაერთხელ განაცხადა და ეს საკმარისი იყო.

ლალიმ თავისთან დამიტოვა რამდენიმე დღით. არაფრის დიდებით არ გამიშვა სახლში, არ უნდოდა მარტო დავეტოვებინე. მისი მზრუნველობა, სითბო და სიყვარული თავს კარგად მაგრძნობინებდა. მართალია, არც ის იყო დედაჩემი და არც დედობრივი სიყვარული გამოუცდია ოდესმე, მაგრამ იმის დანახვა, როგორ ძალიან ცდილობდა ჩემს გაღიმებას, მადლიერების გრძნობით მავსებდა;

ნინას დივანზე, მისაღებ ოთახში ჩასძინებოდა. პლედში ისე იყო გახვეული, რომ მხოლოდ მისი აჩეჩილი თმები და ცხვირის წვერი ჩანდა. მთელი ღამე ნერვიულობაში გაატარა, ყოველ ხმაურზე ეღვიძებოდა, მაგრამ დილისკენ დაღლილობამ მაინც თავისი ქნა და ღრმა ძილში გადაეშვა.

სამზადისი დილიდან შეუჩერებლად მიმდინარეობდა მაჩაბელის ქორწილისთვის. ფერად-ფერადი ვარდები, კუბიდონის ქანდაკებები, მხატვრები, მუსიკოსები და ჯამბაზები ერთად ჰყავდათ მობილიზებული წვეულების მრავალფეროვნებისთვის. დაუცხრომელი სურვილი განსხვავებულობისა ადამიანს აიძულებს საკუთარი პიროვნებასა და მახასიათებლებს გადაუხვიოს და ის გააკეთოს, რასაც სხვა დროს არასოდეს მოიმოქმედებდა. სწორედ მოცემული სურვილი და ვნებათაღელვა აქცევდა წვეულების დღეს ორდინალურად. ამ ქაოსსა და ვნებათაღელვაში, რომელიც მხოლოდ წყვილისკენ იყო მიმართული არსებობდა ერთი ისტორია, რომელიც სულ არ ეკუთვნოდა დღის მთავარ ფიგურებს. ისტორია , რომელიც მასის მზით სხივებით გაჟღენთილ და გამთბარ დღეს წითელი, უცნაური ღრუბლებივით დაჰფარფატებდა თავზე. ორი ადამიანის ისტორია, რომლებიც ერთმანეთშ გაექცნენ , მაგრამ ერთმანეთი ვერ დაასრულეს .

ფანჯარასთან იდგა ისევ, მაგრამ ახლა სვანეთის მთებს სხვანაირად უყურებდა. ადრე ისინი ძლიერებას ნიშნავდა მისთვის, რაღაც მტკიცეს, ურყევს. ახლა კი თითქოს გრძნობდა, რომ ამავე მთებში იყო ჩაკეტილი, როგორც უხილავ კედლებში.

ბათუ მისაღებ ოთახში კი არ შემოვიდა, შემოიჭრა, როგორც გრიგალი, რომელიც გზად ყველაფერს ანადგურებს. მისი თვალები, ჩვეულებრივ ცივი და გაწონასწორებული, ახლა გააფთრებით ელავდა. ნინა დივანზე მიიკუნჭა, მაგრამ ბიჭის მზერამ ისე მიაჯაჭვა სკამს, რომ განძრევაც ვერ გაბედა.

ყველა პირველი შეხვედრა არ იწყება ხმაურით, არც დრამატული მოვლენებით, არც მოულოდნელი ქარიშხლებით.
ზოგჯერ ორი ადამიანი უბრალოდ ჩნდება ერთმანეთის ცხოვრებაში. ეს არის ამბავი ორი ადამიანის შესახებ, რომელთა გზები შემთხვევით გადაიკვეთა, თუმცა მათი შეხვედრა შემთხვევითობას ბევრად სცილდება. ისინი ხვდებიან ერთმანეთს ჩუმად, ფრთხილად, თითქოს არ უნდათ, დაარღვიონ ის სიმყუდროვე, რომელშიც მანამდე ცხოვრობდნენ.

ჩუმად, ნაწილებად დაშლილი ხმით თქვა:
-მე შენ მიყვარხარ… იოანემ თვალიც არ დაახამხამა. -ეგ შენი პრობლემაა. პაუზა. -ჩემი არა. ანამარიამ უკან დაიხია. სახე მთლიანად დაენგრა. მერე მოტრიალდა და სწრაფად წავიდა, თითქმის გარბოდა.

მარიამს თავზე ხელები ჰქონდა შემოწყობილი და ოთახში აქეთ-იქით დადიოდა, ნაბიჯები არეული ჰქონდა, სუნთქვა აჩქარებული.. თვალებში შიში, შოკი და სიძულვილი ერთმანეთში ირეოდა.
კობა კი თითქოს ვეღარ აკონტროლებდა საკუთარ თავს.
ერთი და იგივე ფრაზას იმეორებდა, გაუჩერებლად, თითქმის შეშლილივით: