.:4Love.Ge:.

ამჯერად სხვანაირად - არა როგორც ადამიანი, რომელიც რაღაცას ითხოვს, არამედ როგორც ადამიანი, რომელიც ამოწმებს, მართლა ყველაფერი რიგზეა თუ არა. ეს ჩანდა მის სიარულშიც - არ ჩქარობდა, არ იჩენდა ზედმეტ ყურადღებას, მაგრამ თვალები პირდაპირ მილენაზე ჰქონდა მიბჯენილი, თითქოს მასზე პასუხისმგებლობა ჰქონდა აღებული, თვითონაც რომ ვერ ხსნიდა.

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ… -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

ქართველი ბიჭი ისევ განწირულად ბღაოდა, მაგრამ დანიელს უკვე აღარ ესმოდა..მხოლოდ ერთი წამი დასჭირდა დანიელს, რომ გააცნობიერებინა, ლიზა გონებაზე აღარ იყო.
- ლიზა…? - ხმა შეეცვალა... ქართველები, ხმაური, გინება ყველაფერი გაქრა მისთვის..ისე მიაგდო ის ბიჭი, თითქოს საერთოდ აღარ არსებობდა. ნაბიჯებით კი არა თითქმის გადახტა ლიზასთან..მუხლებზე დაეშვა მის წინ.

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა
დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა
სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი
ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

კარი როგორც კი შეხსნეს ჰაერში ნაცნობი ხმა გაისმა - კლავიატურის კაკუნი და ჩახლეჩილი ხველა, რომელიც კედლებს ეხეთქებოდა და უკან ბრუნდებოდა.
დათამ ხელი ასწია - გაჩერდიო.
მისი თითები ჰაერში რამდენიმე წამით გაჩერდა, თითქოს თვითონაც უსმენდა სივრცეს.

სუნთქვა ოდნავ შეეცვალა, თითქოს რაღაც გაახსენდა არა გონებით, არამედ სხეულით.
რამდენი შეხება ჰქონია ამ კანს.
რამდენი ხელი, რომელიც არ ეკუთვნოდა.
რამდენჯერ გადაუცია საკუთარი თავი ისე, რომ ბოლომდე არც კი ყოფილა იქ.
და მაინც - ის ლამაზი იყო

საღამოს ცხრა საათი იქნებოდა,
შემოსასვლელში, მდივანზე ვიყავი წამოწოლილი.. ჭერს ვუყურებდი და ვცდილობდი, არაფერზე მეფიქრა. განსაკუთრებით საძინებლისკენ არ გამეხედა. თითქოს იმ ოთახს საკუთარი სიმძიმე ჰქონდა..
დანიელი შიგნით იყო, ფილმს უყურებდა ლეპტოპში..

ბორდელში ცხოვრება მილენასთვის თავიდან უბრალოდ დროებითი ჩანდა - როგორც ყველაფერი მის ცხოვრებაში, რაც „მხოლოდ ცოტა ხნით“ იწყებოდა და მერე გაურკვევლად იწელებოდა. მაგრამ ამ სივრცეს ჰქონდა თავისი რიტმი, თავისი წესები და თავისი უხილავი ჩარჩოები, რომლებიც ადამიანს ისე იჭერდა, რომ ვერც კი ამჩნევდა, როგორ ეჩვეოდა.

ადამიანები, რომლებიც მის ცხოვრებაში ჩნდებოდნენ, არ იყვნენ შემთხვევითები. ისინი ხედავდნენ მასში იმ სისუსტეს, რომელსაც მილენა თავად ვერ აღიარებდა — სურვილს, რომ ვიღაცას მაინც ეკუთვნოდა, თუნდაც ეს კუთვნილება თავისუფლების ფასად მოდიოდა. ან მისი სხეულის ფასად.

ისინი „ხიდის“ სამშენებლო მოედანს ღამის სამ საათზე მიუახლოვდნენ. ობიექტი პროჟექტორებით იყო განათებული, გიგანტური ამწეები ჩონჩხებივით აღმართულიყვნენ შავ ცისკენ. აქაურობა ციხესიმაგრეს უფრო ჰგავდა, ვიდრე სამოქალაქო მშენებლობას.

- აქ ვარ - ოთახიდან ომახიანი ხმა გაისმა. დანიელი გამოჩნდა, შხაპიდან ახლახან გამოსული. თმა სველი, უკან გადარცხნილი. შიშველ მკერდზე წყლის წვეთები ეშვებოდა, წელზე მხოლოდ პირსახოცი ჰქონდა შემოხვეული..ლიზას სუნთქვა წამით შეეკრა, თვალი უნებლიეთ გაექცა მის კუნთებზე… მერე სწრაფად დახარა მზერა, ლოყები ოდნავ შეეფერა, სიმორცხვის დრო არ იყო.

ანა თავს უქნევს. ეზოდან ხმები შემოესმა. კაცების საუბარი, ნაბიჯები, თოვლის ჭრიალი. ანამ ფარდა ოდნავ გადასწია და ზურაბი დაინახა, კიდევ ორი კაცი და ცოტა მოშორებით - გაგი. ლაპარაკობდნენ, მაგრამ არაფერი ესმოდა. გაგი უფრო მშვიდი ჩანდა, ვიდრე რამდენიმე დღის წინ. როცა სახლში შემოვიდა, ანა ისევ ფანჯარასთან იდგა.

დილით თორნიკემ გამაღვიძა.საწოლზე იყო ჩამომჯდარი ჩემი ხელი თავისაშო ჰქონდა მოქცეული თვალები გავახილე და ხელი მაშინვე გამიშვა. რამდენიმე წამი ჩუმად ვუყურებდი, მის მწვანე თვალებს მზერას ვერ ვაშორებდი. სიჩუმე მან დარღვია
-დილა მშვიდობისა.

ზოგჯერ ცხოვრება უცნაური დამთხვევებით გვაერთიანებს ადამიანებთან, რომლებიც თითქოს შემთხვევით გვხვდებიან.
წარსულის შეცდომები, შინაგანი ბრძოლები და საკუთარი თავის პოვნა.
მაგრამ როცა ყველაფერი თითქოს უბრალოდ ემთხვევა, ჩნდება კითხვა — მართლა შემთხვევით ხდება ყველაფერი?
თუ ეს ის გზაა, რომელიც უნდა გაგვევლო ერთმანეთამდე მისასვლელად.

გუგუნას თვალით დანახული ბავშვობის სიყვარული, თინეიჯერობის პერიოდი, ახალგაზრდობის წლები და ყველა ის შეგრძნება, ფიქრი და დაბრკოლება რომლებიც ანოს დამსახურებით გაჩნდა მის ცხოვრებაში. მათი ერთად ყოფნის დროს სხვა ყველაფერი აზრს კარგავდა, განშორება კი მძაფრად კვეთდა მათ ძლიერ გრძნობებს.