სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.

გუგუნას თვალით დანახული ბავშვობის სიყვარული, თინეიჯერობის პერიოდი, ახალგაზრდობის წლები და ყველა ის შეგრძნება, ფიქრი და დაბრკოლება რომლებიც ანოს დამსახურებით გაჩნდა მის ცხოვრებაში. მათი ერთად ყოფნის დროს სხვა ყველაფერი აზრს კარგავდა, განშორება კი მძაფრად კვეთდა მათ ძლიერ გრძნობებს.

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ… -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

დილა ნელა, თბილად შემოიპარა ოთახში… ფარდებს შორის გაპარული მზის სხივები საწოლზე ეფინებოდა, სადაც ქეთი მშვიდად იწვა, ნახევრად ჩაძირული ბალიშებში… თმა სახეზე ჩამოშლოდა, სუნთქვა თანაბარი ჰქონდა, ბავშვივით მშვიდი ჩანდა…იშაი უკვე გაღვიძებული იყო… გვერდზე მობრუნებული, იდაყვზე დაყრდნობილი აკვირდებოდა…

წვიმიან ამინდში დაეშვა თვითმფრინავი მიწაზე. უბრალო წვიმა არ ყოფილა. იქცეოდა მთელი ქვეყანა. ცრემლად დაღვრილი, განადგურებული სხეული როგორც კი შენიშნეს, მაშინვე დაიძრნენ მისკენ. ძლივს მოათრევდა ჩემოდნებს და ნაცნობი სახეების დანახვისას სულ დაკარგა გონება.

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად გაჯერებული ფონზე, თითქოს თავისებურ სიმშვიდეს ანიჭებდა ქალაქს.

-სიყვარული არსებობს მინდია, შეხედე ამ მთებს, ამ ღრუბლებს. შეხედე იმ მდელოებს ბავშობაში რომ დავრბოდით , შეხედე გაიხედე, ნახე როგორ მიწეწავს ქარი თმას, როგორ მომყვებით უკან შენ და გიგა,- აი ესაა სიყვარული, რომელიც მე გავთელე და გავანადგურე. მე იმხელა შეცდომა დავუშვი რომ ვერავინ შეძლებს მის გამოსწორებას და პატიებას.

კარი შევაღე და სიგარეტის ბოლოთ გამჭვარტლულ ოთახში ამოვყავი თავი. ბარს მივუახლოვდი და სანამ ბარმენს სიტყვას ვეტყოდი ოთხიოდ წყვილი თვალი უკვე საცერში მცრიდა. შეუმჩნევლად ჩამეღიმა. ნეტავ მათთვის უფრო ვიყავი მე ახალი სისხლი თუ ისინი ჩემთვის?!

სამყარო შეიძრა. თითქოს ცამ იქუხა და ქვესკნელმა პირი ჰყო. ყველა ჩემი კოშმარი ერთად დამიდგა თვალწინ და ყველა მათგანს იმ ადამიანის თვალები ჰქონდა, ვინც ახლა ასეთი ინტერესით მათვალიერებდა.

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის ანატომია.
​ხალხის მასაში ნიკო და ელეონორა გამოჩნდნენ. ნიკო, 40 წლის, ჭაღარაშერეული თმითა და მკაცრი, გამარჯვებული მზერით, მუქ პიჯაკში იყო გამოწყობილი. მის გვერდით ელეონორა იდგა — ისეთი, როგორიც ნიკომ შექმნა.

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.

დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით თავლს ბევრი ხელის სინქრონში მოძრაობას წამებში აცდენილ ერთმანეთის სხეულებს გეგონებათ დირიჟორი ყავს და არც გადაიკვეთებიანო. სწორედაც რომ ვაჩე მათი დირიჟორი იყო

ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო გარეთ.ახალგაზრდების ჟრიამული წამში მოაკლდა სოფელს.

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში.
სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც ყოველთვის ბავშვების სიცილი ისმოდა, ახლა სიჩუმე ჩამდგარიყო. მხოლოდ ძაღლების ხმადაბალი წკმუტუნი არღვევდა სოფლის სიმყუდროვეს.