ის ბოლო დღე, როცა კაბის სანახავად მოვედი,უკვე დაშორებული ვიყავი… მაგრამ შენ გნახე და ძალიან მომეწონე იმ კაბაში…მერე მეფიქრებოდა შენზე,მაგრამ არ ვჩქარობდი…არ მინდოდა სიჩქარეში შეცდომა დამეშვა…მერე კიდევ შევხვდით…
_ ახლა რატომ მიყვები?რამდენჯერ გკითხე იმ კაბაზე… ყოველთვის ვეჭვობდი… ზომების სიზუსტეს ისე ითხოვდი კერვის პროცესში…

-მამაჩემი ჭკვიანი კაცი იყო… ბევრს ხვდებოდა, ხედავდა.. ბევრ მტერსაც იჩენდა და მოყვარესაც.. -წარმოთქვა ნელა, -მაგრამ, მე მისგან განსხვავებით ახლა კიდევ უფრო მეტის დანახვა და გაკეთება შემიძლია. სწორედ მის მაგალითზე..
მზერა ყველას უჩვეულოდ დაუმძიმდა.

პირველი ღამით და მეორე დღით ტკივილი საკმაოდ მსუბუქი იყო,იმდენად უმნიშვნელო,რომ წამით არ გაჩერებულა ანა ერთ ადგილას.ხან ერთ კუთხეს მივარდებოდა,ხან მეორეს - დედამისის გამოგზავნილი ამანათი გახსნა,გადაალაგა, საჩუქრები გადაახარისხა,სახლი დაალაგა,იმუშავა,ყვავილსაც კი დაუსხა წყალი.

ხანდახან მგონია ცხოვრება ბოლომდე გცდის ადამიანს,რამდენს გაუძლებ,ან უნდა რომ ბოლომდე დაგაჩოქოს.
არ ვიცი ჩემგან რომელი უნდა ცხოვრებას,მაგრამ ფაქტია ისეთი კრიტიკული ეტაპი მიდგას ცხოვრებაში,ვგრძნობ მალე ჩავიძირები…
რამდენიმე კვირა გადის.სოც.ქსელებში როგორც იქნა მიწყნარდა ჩვენი გაყრის თემა,ჩვენ არცერთს გაგვისაჯაროებია არაფერი.კარგად ვხვდები საიდანაც მიეწოდა ყვითელ პრესას ამბები.

უცხო მიწაზე ნამსხვრევებად დანაწევრებული გულში ბოლო იმედს აცოცხლებდა,დაბრუნდებოდა!სუნთქვა უნდოდა,თუმცა მისი ჰაერის გარეშე საკუთარს ვერ კმარობდა...
-თუ რამე წმინდა გაგაჩნია არ მიმატოვო,ხომ დამპირდი ხელს არასდროს გამიშვებდი.
-აზრი არ აქვს, გულიდან გაგიშვი!
-გაუშვა?!

— თავისუფლები ხართ. ახალი ადგილი უნდა მოვნახოთ სასტუმროსთვის, ამას კი ისე დავტოვებთ, როგორც არის.
ყველა დაიშალა. მხოლოდ ლუკა დარჩა იქ. ღრმად ჩაისუნთქა და ტერიტორია შეათვალიერა. ტაძარი მართლაც ძალიან ძველი იყო, რომელსაც ნახევარი მხარე მთლიანად ჩამონგრეული ჰქონდა.

ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო გარეთ.ახალგაზრდების ჟრიამული წამში მოაკლდა სოფელს.

ჩემი სასმლის ქურდი ჩემს წინ დგას და ახლაც ისე აქვს გულში ჩაკრული შეფუთვა თითქოს წავართმევ.ამაზე მეცინება.გუშინ სასმლის მაღაზიიდან თვალსა და ხელს შუა ისე ამართვა მეგობრისთვის საყილად შერჩეული ვისკი,რომ გონზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი.რამ დამაბნია?მისმა სილამაზემ.არა ლამაზი გოგონები აქამდეც მენახა,

ორი ადამიანი, რომელიც ერთმანეთისთვის ტკივილიც იყო… და მაინც რაღაც უფრო მეტიც, ერთმანეთს ხელს ვერ უშვებდა. მილენამ იგრძნო უჩვეულო გადაღლისგან როგორ ერეოდა ძილი და უნებლიედ გაეთიშა სამყაროს. მხოლოდ რამდენიმე წუთში იოანე მიხვდა თუ არა მილენას დაეძინა, საწოლზე ნელა დააწვინა და თავი ბალიშზე დაადებინა.

_ ესეთი ბავშვი ვარ?! რა იმიჯს მიფუჭებ ხალხში? _ ხუმრობით ტუჩებს ბუსხავს ვითომ წყინს,მაგრამ წამში მზერა ეცვლება,თითქოს ხვდება…
_ რაც ვიფიქრე ეგ?..
სუფრი წევრები გვიყურებენ…

— უფალო, დამეხმარე, რომ გზას არ გადავუხვიო... — წარმოთქვა ნიამ და პირჯვარი გადაისახა. ეს უბრალო სიტყვები იყო, მაგრამ ისეთი გულწრფელობით წარმოთქვა, რომ თვითონაც გაიოცა. იმ წამს იგრძნო, რომ მის ცხოვრებაში რაღაც მნიშვნელოვანი იწყებოდა.
და თითქოს შემთხვევით, იმავე წამს ტაძარში მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა. ნიას გული უცნაურად შეეკუმშა,მას არ უნახავს ჯერ, ვინ იყო, მაგრამ თითქოს გრძნობდა, რომ ეს შეხვედრა ჩვეულებრივი არ იქნებოდა.

რამდენიმე კვირა გავიდა, ამასობაში მილენამ ნელ-ნელა დეპრესია დაძლია და სამსახურში სიარული დაიწყო, მთელი სოლომონის პასუხისმგებლობა მეტწილად მილენაზე იყო, მან ასე გადაწყვიტა შესაბისად მილენაც მონდომებით ცდილობდა ყველაფრის კონტროლს, თუმცა ყველაფერი ზედმეტად ზაფრავდა. საღამოს, ლუკამ სახლში მოაცილა და ერთად შევიდნენ მისაღებში, სახლი სიჩუმით იყო სავსე.

გამარჯობა ნიტა. როგორ ხარ?
მზერა ჩემს უკან გადააქვს,ვხვდები ქმარს მიფასებს. ტუჩებს მუწავს და რაღაცნაირი ცივი ღიმილი ურბენს სახეზე.
_ ბექა… როგორ ხარ?
_ კარგად._ პაუზას აკეთებს._ შენ?
_ კარგად. გილოცავთ

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდ ბრძოლას ადამიანი არა ომის ველზე, არამედ საკუთარი სულის სიღრმეში, სიმარტოვესა და სიცივეში გადის. ზოგჯერ დაცემა იმდენად მძიმეა, რომ კაცი საკუთარ ნაჭუჭში იკეტება, რწმენას კარგავს და გრძნობებს ისე გაურბის, თითქოს მათი გამოჩენისა და სიმართლის ეშინოდეს.
​ლუკა გელოვანიც სწორედ ამ გზას გადიოდა. მისი ცხოვრება ბნელით იყო მოცული,

-არ იკივლო-მხოლოდ ეს უთხრა ანას და წამში ხელში აიყვანა. ისე ასწია ჰაერში თითქოს ბუმბული ყოფილიყოს გოგონა და ქარში აფრენილიყო.
-დამსვი,დემეტრე,დამსვი!
-ნუ ხვანცალებ წითურო და ჩუმად, გვიანია,ძინავს ხალხს.- მიხვდა ანა რომ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა გაძალიანებას. სანა რამეს იტყოდა ბიჭი მის კართან იდგა უკვე.