.:4Love.Ge:.

ზოგჯერ ცხოვრება უცნაური დამთხვევებით გვაერთიანებს ადამიანებთან, რომლებიც თითქოს შემთხვევით გვხვდებიან.
წარსულის შეცდომები, შინაგანი ბრძოლები და საკუთარი თავის პოვნა.
მაგრამ როცა ყველაფერი თითქოს უბრალოდ ემთხვევა, ჩნდება კითხვა — მართლა შემთხვევით ხდება ყველაფერი?
თუ ეს ის გზაა, რომელიც უნდა გაგვევლო ერთმანეთამდე მისასვლელად.

გუგუნას თვალით დანახული ბავშვობის სიყვარული, თინეიჯერობის პერიოდი, ახალგაზრდობის წლები და ყველა ის შეგრძნება, ფიქრი და დაბრკოლება რომლებიც ანოს დამსახურებით გაჩნდა მის ცხოვრებაში. მათი ერთად ყოფნის დროს სხვა ყველაფერი აზრს კარგავდა, განშორება კი მძაფრად კვეთდა მათ ძლიერ გრძნობებს.

იმ დღეს მეორედ წავიდა იმ საცხობში. ჯერ ჩვეულად გარედან დაზვერა იქაურობა. კვლავ ბევრი ხალხი იყო. ამიტომ ფერადი ქუდი თვალებზე ჩამოიფხატა და შიგნით თამამად შეაბიჯა.

ვიდექით მე და დანიელი, ხელი-ხელ ჩაკიდებული, ზღვის სანაპიროსთან მდებარე რესტორნის წინ, გაოგნებული თვალების ალყაში მოქცეულები. საემიგრაციოს თანამშრომლები, ერთმანეთს გადახედვებით ეკითხებოდნენ - ეს რა ხდება?

-მიდიხარ?
-არა
-არ წახვიდე
-არ მივდივარ
-მოგენატრე?
-......
-მე მთელი არსებით მომენატრე

- სერიოზული არაფერია, ფეხში ვარ უბრალოდ დაჭრილი - დანიელმა მშვიდად წარმოსთქვა სიტყვები, თითქოს უმნიშვნელო დეტალი ყოფილიყო.
- მოდი დამეყრდენი - ლიფტისკენ წაიყვანეს, ჭრილობაზე ნაჭერს ადებდნენ რომ სისხლის ნაკადი შეეჩერებინათ, მანქანისკენ წაიყვანეს და უკან მოაკალათეს

ტყვიის ხმამ პატარა ქვის სახლის კედლები შეარხია.
მარიამს ჯერ ხმა არ გაუგონია - მხოლოდ დარტყმა იგრძნო ჰაერში. შემდეგ კი შუშის ნამსხვრევები წვიმასავით ჩამოცვივდა იატაკზე.
დათამ მკლავით იატაკისკენ დაქაჩა.
- დაიხარე, სწრაფად!

-ის რომ სახლიდან წახვედი, იმას არ ნიშნავს რომ შენ და გეგას ერთმანეთის მიმართ ვალდებულებები აღარ გაგაჩნიათ! ჯერ კიდევ მისი ცოლი ხარ და მის სახლში ცხოვრობ ასე რომ! ... გინდა თუ არ გინდა მის სურვილებს უნდა დაემორჩილო! მითუმეტეს ახლა! როცა ციხეშია!

რთული და დამღლელი კვირის შემდეგ როგორც იქნა შაბათი მოვიდა.. კვირაში ერთადერთი დღე როდესაც ყველაფერი ჩერდება.. სამსახურები, მაღაზიების უმეტესობა, ტრანსპორტი.. შაბათი არის დღე როდესაც დილა თენდება და საწოლში ძილს მშვიდად აგრძელებ, იცი რომ არსად არ უნდა წახვიდე და არაფერი არ გაქვს დასალაგებელი.. განტვირთვის, ჭორაობის, ყავის დალევის დღეა..

წვიმის წვეთები მარიამს სახეზე ეცემოდა. თითქოს ჰაერში სიხარულის ან სიბრაზის არავითარი საზომი არ არსებობდა. ქუჩის ბნელი შესახვევები, სადაც ხის და რკინის ღობის ჩრდილები ერთმანეთში ირეოდნენ, თითქოს პირისპირ იდგნენ მისი საშიშროების გრძნობასთან. მარიამის ჩქარი სუნთქვა წყლის წვეთებთან ერთად სასოწარკვეთის სიმბოლოდ აისახებოდა.

— მჯერა, რომ მარკისგან დამიცავ… მაგრამ შენგან ვინ დამიცავს?
მისი მზერა მთელ ჩემს სხეულს გადაუვლის და თვალებიუგიზგიზებს.
— ვინც კი ამას ეცდება, სიკვდილით დაასრულებს.
თვალებს ვავიწროვებ.

მანქანა ასაფრენ ზოლთან იდგა, ჯორჯიან ეარვეისის თვითმფრინავი უკვე მზად იყო ჩასხდომისთვის.. ჩემი სუნთქვა დამძიმდა.
- რაო ლიზა… ვერ გადაწყვიტე? აირჩიე ან ჩემთან ერთად წამოხვალ და ცეცხლოვან ღამეს გავატარებთ ერთად ან თვითმფრინავში ახვალ - ისე მეუბნებოდა ამ საზიზღარ წინადადებას, თითქოს არაფერი.. ერთობოდა, თვალებში რაღაც ბოროტი და ამავდროულად ეშმაკური თამაში ედგა.

_ მე ვთქვი,არ ვარ ამ კავშირის მომხრე._ გიორგი წამით ჩერდება,დავითს უყურებს.
_მივდივართ._ მეგისკენ ტრიალდება რომელსაც ფერი არ ადევს სახეზე,თომა ფეხზე დგება მამის სიტყვებზე.ანკას სახეზე რთულია რამე ამოიკითხო.

- ურნა გახსენით! - თქვა დანიელმა მტკიცე, ცივი ტონით, ლითონის მძიმე საფარი ჭრიალით აიწია, მკვეთრი სინათლის სხივი პირდაპირ თვალებში მომხვდა, თვალები ინსტინქტურად დავხუჭე.. ნაგვის მძაფრი, დამხრჩვალი სუნი ყველგან გავრცელდა..ვიგრძენი, როგორ ჩამომაცალეს ზემოდან შავი პარკი. წამებში ვიღაცის ძლიერი ხელი მკლავში ჩამწვდა და უხეშად ამომათრია,

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.