სამივენი მაგიდასთან იყვნენ დახრილები და უკვე სერიოზულად ათანხმებდნენ გეგმას.
- ესეიგი ასე… - ჩუმად ამბობდა დანიელი - ჯერ სასტუმროსთან მივალთ, მერე…
- მერე მე დავიჭერ! - ჩაერთო იშაი სიცილით - როგორც მაშინ პირველად!

-მომისმინე, არ ვიცი, საიდან დავიწყო… - თქვა ბოლოს სოლომონმა, ხმა დაბალი ჰქონდა, ოდნავ ჩახლეჩილიც კი, რაც მისნაირი კაცისთვის უცნაური იყო, - და ალბათ, რაც არ უნდა ვთქვა, მაინც არ იქნება საკმარისი.

ფიქრები ელვის სისწრაფით მოდის და მაწყდება… ერთი მომენტი უზომოდ მიხარია,რომ ვნახე,როგორც იქნა შევხვდი პირადად,მაგრამ ცოლი მოყავს?
“კარგი რაა,ამდენი წელი იმიტომ გქრაშავდი სხვა მოიყვანო?! ჩემზე მეტად არავინ შეგეფერება!”_ ვბრაზობ.

-კარგია. ვუთხარი ცივად. რამდენიმე წამი მიყურებდა. ისე… თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა. მაგრამ არ თქვა. უბრალოდ შემობრუნდა. მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა. მე კი იქ დავრჩი. მარტო ქარში.და მართლა ცუდად ვიგრძენი თავი. ტელეფონი ავიღე ავკრიფე ნიკოლოზის ნომერი რამდენიმე წამი ვუყურებდი. მერე… დავურეკე.

ნასვამზე უფრო მარტივი იყო იმის აღიარება რომ აივანზე სუფთა ჰაერისთვის კი არა იმ უცნობის ნახვის იმედით გადიოდა. ფრთხილად გაკაკუნდა მოაჯირთან, ამჯერად სიგარეტი არ ამოუღია,უბრალოდ ეზოს უყურებდა და ელოდებოდა,იქნება გაღებულიყო კარი და გამოსულიყო უცნობ ი გარეთ. მართლაც,რამდენიმე წუთში რაღაცის ფხაჭუნის ხმა მოესმა ანას და დაინახა რომ მის ფეხებთან ოზიმ მოიკალათა.

-ვერ გიტან!მძულხარ!მეჯავრები!მაღიზიანებ!- ვეუბნები,ოღონდ თან ვეხუტებით.
-ვიცი.უბრალოდ გავბრაზდი.
-გასაბრაზებელი რა იყო?რამ აღგაშფოთა?-ვეკითხები გაკვირვებული.
-არ მომწონს ეგ თორნიკე!და როცა გეკითხები სად ხარ,კეთილი ინებე და პასუხი გამეცი.ხომ იცი ვერ ვიტან მსგავს რაღაცებს.

ყაზბეგის სიოს მოჰქონდა გრილი სუნი. თავი ოდნავ ასწია, სიწითლე შეეპარა ცისფერებს. სუნთქვის რიტმიც ირეოდა, მძიმდებოდა და წყდებოდა - თითქოს გული დარტყმებს ტოვებდა და სისხლი არ მიეწოდებოდა.
ნენეს კაცის შუბლზე ჰქონდა შემჩნეული მკაფიო შრამი ახლა უფრო ახლოდან შეხედა, საფეთქელთან წარბის გავლით კანი მკაფიოდ ჩაღრმავებული ჰქონდა. დაუმორჩილებელი ხელი წაიღო დამიანეს წარბისკენ.

იმის მიუხედავად რომ მას 2 გამოცდილი ადვოკატი იცავდა მოსამართლემ სრულად გაიზიარა პროკურატურის წარდგენილი ბრალი, რის გამოც 5 წლითა და 8 თვით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

ლიზამ სწრაფად მიიღო შხაპი, თბილმა წყალმა დღის დაღლა ცოტათი ჩამორეცხა.. მერე სარკის წინ დადგა, ფენი ჩართო და თმის გაშრობა დაიწყო.
განსაკუთრებულად არ გამოწყობილა. უბრალო კაბა ჩაიცვა ისეთი, როგორსაც ყოველდღე იცვამდა..

ჯერ ისევ შევარდნაძის ეპოქაა,ფაქტობრივად მისი მოღვაწეობის მიწურულს,იმ დროის ერთ-ერთ ცნობილ ჟურნალის გარეკანზე ვხედავ უსიმპათიურეს ბიჭის ფოტოს. მხოლოდ წელს ზემოთ ფოტოა, მაგრამ მაინც ჩანს მაღალი უნდა იყოს.
რაღაცნაირად ინტუიციით ვხვდები.

დათოს ნათქვამი სიტყვები თითქოს ჰაერში არ გაფანტულა - ისინი მილენას შიგნით ჩაილექა, მძიმედ, უსიამოვნოდ, თითქოს თითოეული ფრაზა თავის კუთვნილ ადგილს იკავებდა მის სულში და პარალელურად რაღაცას ანგრევდა. იგი რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა, თვალები სივრცეში ერთ წერტილზე ჰქონდა მიჩერებული, მაგრამ აშკარა იყო, რომ არაფერს ხედავდა.

მთელი გზა რაღაცას ჭორაობდნენ, წარსულს იხსენებდნენ, გეგმავდნენ გონის დაკარგვამდე დალევას. ბედნიერებით სითბოთი და მხიარულებით მავსებდნენ. თავს ისე ვგრძნობდი, თითქოს დროის პორტალი გაიხსნა და კვლავ ბავშვობაში გადამისროლა. უკვე ბნელოდა აღმართს რომ შევუდექით. მანქანა კი მიუყვებოდა დაკლაკნილ ბილიკს.

სასტუმროს ნომერში სიჩუმე ნელა, თითქმის შეუმჩნევლად გადაიქცა დაღლილობად და მერე ძილად, თუმცა ეს ძილი მშვიდი არ ყოფილა; მილენა ხან ზედაპირულად იძირებოდა მასში, ხან კი ისევ ამოტივტივდებოდა, თითქოს გონება ბოლომდე ვერ თმობდა იმ დღის ნარჩენებს - ბაღში ნათქვამ სიტყვებს, იოანეს ცივ მზერას, იმ მოულოდნელ სიახლოვეს, რომელმაც ყველაფერი კიდევ უფრო არეულად აქცია. ბოლოს მაინც ჩაეძინა, მაგრამ ეს უფრო სხეულის დანებება იყო,

ლიზა ქეთისგან თავის დასაღწევად თავისი საძინებლისკენ გავარდა.. კარები ხმაურით დახურა, სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია და გახშირებულად სუნთქავდა.. გულში ჯერ კიდევ სტკიოდა დანიელის სახეს რომ იხსენებდა..

მზის პირველი სხივები ჩუმად იპარებოდა ოთახში.. მთელი ღამე ჩახუტებულებს ეძინათ ტკბილად..
ლიზამ ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა იგრძნო დანიელის თბილი სუნთქვა საკუთარ სახეზე, ტუჩებზე ოდნავი ღიმილი გაუჩნდა, ნელა გაახილა თვალები, მის წინ დანიელი იწვა ძალიან ახლოს, ის უკვე გაღვიძებული იყო, მშვიდად უყურებდა, იმ მზერით, რომელშიც იმდენი სითბო და სიყვარული იდგა, რომ ლიზას გულში უცნაური სიმშვიდე ჩაიღვარა, დანიელმა თითები ნაზად გადაუსვა მის თმას და ძალიან ფრთხილად აკოცა ტუჩებზე..