.:4Love.Ge:.

მოქმედება ხდება გამოგონილ, ზღვისპირა თემში, სალხინებელში, სადაც მთავარი გმირის ცხოვრება გადაჯაჭვულია თავისი თემის ცხოვრებაზე. იდენტობის მძაფრი ძიება, რელიგიისა და ფილოსოფიის ჭიდილი და სიყვარული.

აჩის ნაირი ადამიანი ბევრია. შეიძლება ჩანდეს, რომ ადამიანს ერთი უნდა, მაგრამ მეორეს აკეთებს. თუმცა არავინ იცის, ამის უკან რა დგას, ან საერთოდ რატომ ხდებიან ევას ნაირი ადამიანები დაინტერესებულნი აჩის ნაირი ადამიანები?:)

შაბათ დილას ანიტასთვის ყოველთვის ერთი და იგივე სცენარი ჰქონდა: სამუშაო ლეპტოპი, ცხელი ყავა და სიჩუმე, რომელიც მისთვის უდაბნოში ერთი წვეთი წყალივით მნიშვნელოვანი იყო. სწორედ ამიტომ გადაატრიალა თვალები ლამის კეფამდე როცა ეს იდილია ნონამ დაარღვია და სამზარეულოდან გამოსძახა

-მოდი,ხომ არ ვაწყენინებთ. -იღიმის ირაკლი. მეზობლის ბავშვივით ვეტუზები გვერდით,ამაზე უფრო მეტად ეცინება. ზურგიდან მეხუტება,მის მარჯვენა ხელში ჩემს მარჯვენა ხელს იკავებს და ტუჩებთან მიაქვს.მარცხენა ხელს მჭიდროდ მხვევს წელზე და მის დაკუნთულ ტორსზე მაკრავს. ავტომატურად სუნთქვას ვწყვეტ რამდენიმე წამით და ვეღარ ვინძრევი.

ბევრი წლის,ბევრი ამბის,ბევრი დუმილის,ცუდი ამბების,ტრაგედიების და მერე სიხარულის შემდეგ გადავწყვიტე ისევ მეცადა და დამეწერა.
-გიგი,გიგი შენგელია მშორდება,ვიცი,რომ მატყუებს!ჩვენ ერთად ვერ ვიქნებით ისე აღარ მიყვარხარო და თავს ხრის,თვალებში ვერ მიყურებს,ხმა უკანკალებს.ვერ მაჯერებს უსიყვარულობას...მე მიყვარს ძალიან მიყვარს,უმისოდ გავძლებ,მაგრამ ვერ გადავიტან,მიზეზი არ მაქვს რომ,რომ გავძლო
როგორი ნაცნობი სიტყვები იყო და მტკივნეული.

-მეტსახელია არა?
-თან კი, თან არა.
-ეგ როგორ?
-სახელის პირველი ოთხი ასოა დანარჩენი ორი არ მოგვწონს.

_ანიტასთვის იდელური ბიჭი ვიპოვე!_თვალები აუციმციმდა ნონას და თავდაჯერებულად მოსვა ჩაი.
_მერამდენედ?_გაეცინა თაკოს, ფანჯარაში გადაყოფილი ხელისკენ თავი გადაწია და გააბოლა.
_არა, ეს უკანასკნელია!

როცა მისვლა გავბედე,
თვალში შიში ჩაუდგა,
ამ თოვლიან ქუჩებში,
მხოლოდ ელვა გაუკრთა.

ჩვენს მისამართზე ერთად დავბრუნდით და მეორე დღის გეგმებიც ერთად დავაწყეთ.ვერაფრით მივეჩვიე დროის ცვლილებას,ყოველ დილით ხუთ საათზე მეღვიძებოდა,სამაგიეროდ საღამოს 22საათზე თავს ძლივს ვიმაგრებდი.ახლაც გამეღვიძა და აივანზე გავედი.მაგიდას მივუჯექი და წიგნი გავიტანე რომლითაც თავს ვიქცევდი,დილით სანამ ნათია გაიღვიძებდა. რამდენიმე ფურცელი წავიკითხე,როცა ზურგს უკან ხმა მომესმა.გავიხედე ირაკლი იდგა მათ აივანზე.

ილუმინატორიდან გავყურებ ხედს,რომელიც ჩემს თვალწინ სულ უფრო იშლება და ფართოვდება. მიყვარს ეს უცნაური შერწყმა მიწიდან-ცისკენ,ციდან-მიწისკენ.ადრენალინის საოცარი გრძნობა მომწონს დაშვების და აფრენის დროს.მხოლოდ თვითმფრინავში განცდილის კი არა,აი გზატკეცილზე,არასწორ ასფალტზე რომ გადაივლიდა მამა ავტომანქანით,ესეც მომწონდა.

_დავიღალე ამით, ელენე. მსხვერპლის როლს ნუ თამაშობ, როცა მთელი ეს კატასტროფა თავად შექმენი. მგონი გავიწყდება, ვინ არის ამ ისტორიაში დამნაშავე.
_როგორ დამავიწყდება?_სიტყვები ყელში გაეჩხირა._შენ ხომ ყოველდღე მახსენებ.
_და ასეც გავაგრძელებ, ვიდრე სიკვდილი არ გაგვაშორებს. ეს გინდოდა გაგეგონა?

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის.
ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო.
თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

ყველაფერი ნინი წულუკიძის მეგობრის დაბადების დღის წვეულებაზე დაიწყო .
ანი ,მისი ძმა გიორგი , ლუკა და ნიკა ქალბატონი ნინის ცხოვრების განუყრელი ნაწილები იყვნენ. დაობლებულ გოგონას მთელ ოჯახს წარმოადგენდნენ და ცხოვრებას უფერადებდნენ. დედინაცვლისგან წამოსულ უარყოფით ენერგიას უქრობდნენ და ნინიც მათი დამსახურებით იყო ბედნიერი.

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა
-შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა
-არასდროს მციებია, მაგრამ უშენობა სულს გულის გავლით ყინავდა
-და რატომ იცივებდი თავს როცა გათბობა შეგეძლო ცოტნე-ხმა გასტყდომოდა უმცროს კანდელაკს

ნეტა როგორია როცა სიცოცხლე გიხარია, როცა გაღიმება შეგიძლია და ეს ღიმილი გულწრფელია? ნეტა როგორია ადამიანი რომელსაც ღიმილის უკან ცრემლების დამალვა შეუძლია, ბედნიერების მიღმა სევდის და სიყვარულის უკან ღალატის და იმედგაცრუების?