- La dolce vita
- გუშინ, 20:49
- 938
ისტორია
— არა, ეს როგორ... რანაირად? ნუთუ მართლა ხდება ეს ჩემს თავს? — ეკითხებოდა საკუთარ თავს, უჭირდა იმის დაჯერება, რასაც ხესავდა, მას სჭირდებოდა მტკიცებულება, რომ ერწმუნა და მიიღო კიდეც.
— კიდევ ეჭვი გეპარება ჩემს არსებობაში, ლუკა? შენ მიხმე და მეც მოვედი... მე ვარ ის გზა, რომელსაც შენ ეძებ.
ისტორია
სამყარო შეიძრა. თითქოს ცამ იქუხა და ქვესკნელმა პირი ჰყო. ყველა ჩემი კოშმარი ერთად დამიდგა თვალწინ და ყველა მათგანს იმ ადამიანის თვალები ჰქონდა, ვინც ახლა ასეთი ინტერესით მათვალიერებდა.
ისტორია
თერთმეტს ათი წუთი აკლდა. ნინას ოთახში ჰაერი ისე იყო გაჟღენთილი წასვლის მოლოდინით, რომ სუნთქვაც კი უჭირდა. ოთახის შუაგულში ორი დიდი, შავი ჩემოდანი იდო. გოგონა ფანჯარასთან იდგა, თითებით ფარდის კიდეს ჩაბღაუჭებოდა და ეზოს გადაჰყურებდა. ეცვა უბრალო, ნაცრისფერი სვიტერი. არანაირი ფერი,
ისტორია
ტრადიცია ხშირად უფრო ძლიერია, ვიდრე ადამიანის ნება, ერთი გოგოს ცხოვრება სხვების გადაწყვეტილებით წყდება.
სვანეთის მკაცრ და ამაყ მიწაზე, სადაც სიტყვა და ღირსება კანონზე მაღლა დგას, ზოგჯერ ქალის ხმა ჩუმდება და მის ნაცვლად სხვები წყვეტენ მის ბედს.
ისტორია
ორი წლიანი დუმილის შემდეგ მოულოდნელი ზარი ანას ცხოვრებას თავიდან ურევს.
შეხვედრამდე ერთი საათი რჩება, მაგრამ გზა სიმართლემდე ტრაგიკულად წყდება.
ახლა ვაჩეს მხოლოდ ლოდინი და იმედი რჩება.
ისტორია სიყვარულზე, დაგვიანებულ სიტყვებსა და მეორე შანსზეა.
- gordon
- 18-04-2026, 19:04
- 997
ისტორია
-შემომხედე, წითურო, რატომ მარიდებ თვალს?
-არ...
-ჩუმად, შემომხედე.
მზერა გაუსწორა ანამ ბიჭს. დემეტრე თითქოს მშვიდად დაჰყურებდა გოგონას, მაგრამ თვალებში გოგონას ანარეკლი უბრწყინავდა. ღიმილს ვერ იკავებდა, უხმოდ დაჰყურებდა ანას ზემოდან — მომღიმარი, თვალებგაბრწყინებული, და თვითონაც არ იცოდა, ახლა რას აპირებდა, რა უნდა ეთქვა ან ეთქვა კი უნდა რამე?
- La dolce vita
- 18-04-2026, 18:21
- 2 081
ისტორია
— უცნაურია ეს ყოველივე... — ამოთქვა ნიამ და ლუკას გახედა.
— რა არის უცნაური?
— ის, რომ მე და შენ ახლა აქ, ზღვის სანაპიროზე ერთად ვდგავართ ასე მშვიდად და არ ვჩხუბობთ. — გაეცინა ნიას, მისი სიცილი ღამის სიჩუმეში ნაზად გაისმა.
— ძალიან გინდა, რომ ვიჩხუბოთ? — ჩაეკითხა ლუკა.
- Viva la vida
- 18-04-2026, 13:01
- 197
ისტორია
-საღამოს რას აპირებ იმ ამბავზე, გიორგიმ რომ ატეხა? - ინტერესით მომიბრუნდა თამო.
- რა თქმა უნდა, არ მოვდივარ! - ჩამეცინა - ნინას დაბადების დღე მაკლია ზუსტად!
- ხომ იცი, მე რომ მომაგზავნის?
- enola
- 18-04-2026, 11:02
- 249
ისტორია
31 იანვრის დილა თბილისის გარეუბანში მდებარე მდიდრულ ვილაში ისეთივე გამაღიზიანებლად მოღრუბლული გათენდა, როგორც ნინას განწყობა. სახლი, რომელიც საგანგებოდ ქორწილისთვის იყო დაქირავებული, თეთრი ყვავილებით აევსოთ და ნინას თვალში ეს ყველაფერი საშინელ გემოვნებასა და ფუფუნების უაზრო დემონსტრირებას გავდა.
- ქეთო ერისთავი
- 18-04-2026, 01:27
- 173
ისტორია
მანქანიდან გარეთ ვიხედები და სიცივე ძვლებში მატანს,არა იმიტომ,რომ მცივა,იმიტომ რომ ვიცი ასეთ ამინდში ქეთო სადღაც იქაა.მარტო.რისთვის?რატომ გააკეთა ასეთი სისულელე?რაზე გაბრაზდა?თავში უამრავი კითხვა მიტრიალებს,მაგრამ ახლა არაფერს აქვს მნიშვნელობა.არც ერთ ჩემს კითხვას.
- La dolce vita
- 17-04-2026, 21:45
- 2 373
ისტორია
— ახლა გასაგებია, შენ გინდა, რომ ნინის გამო დავრჩე? — უნდობლად შეხედა, თითქოს ელოდა, რომ სხვა მიზეზს ეტყოდა, მაგრამ ასე არ მოხდა.
— მე...
— მაპატიე, ნია, მაგრამ ვერც ნინის გამო ვერ დავრჩები, მშვიდობით! — ბოლოს ესღა უთხრა და წავიდა. ნიამ კი ცრემლიანი თვალებით გააყოლა თვალი.
- enola
- 17-04-2026, 12:17
- 448
ისტორია
აბაშიძეების სახლი, ჭავჭავაძეების ციხესიმაგრისგან განსხვავებით, სინათლით იყო სავსე. აქ კედლები არ გთრგუნავდა: პირიქით, დიდი ვიტრაჟებიდან შემოსული მზის შუქი ნაზად ეცემოდა ღია ფერის ხის იატაკს, სადაც წლების განმავლობაში დაგროვილი მოგონებების სურნელი ტრიალებდა.
- Viva la vida
- 16-04-2026, 20:41
- 286
ისტორია
ამასობაში აუქციონის ორგანიზებას მოვრჩი. მიუხედავად იმისა, რომ მასში მთელი ჩემი ფანტაზია და ძალისხმევა ჩავდე, იქ წასვლის არანაირი სურვილი არ მქონდა. ძველი ლიკასგან განსხვავებით, ჩემი ახალი ვერსია ნელ-ნელა ჯაბას ემსგავსებოდა და სულ უფრო ვეღარ ვიტანდი ხალხმრავლობასა და სიახლეებს.
- La dolce vita
- 16-04-2026, 17:51
- 2 712
ისტორია
— ლუკა! — ნინის არ მოეწონა მისი საქციელი და შეეცადა გაეჩუმებინა. ნიას გახედა, რომელიც თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ აფეთქებულიყო. — ნია... გთხოვ, ნუ მიაქცევ ყურადღებას, ხომ იცი, როგორიც არის.
— არც ვაქცევ, ნინი, რადგან არ ღირს ისეთი ადამიანისგან გეწყინოს რამე... — ნაძალადევად გაუღიმა. — ახლავე მოვალ, — უთხრა და სამზარეულოდან გავიდა.
ეზოში გამოვიდა და იქვე ხეივანთან ჩამოჯდა. გარეთ ციოდა, მაგრამ მისთვის სულერთი იყო.
- Ottery
- 16-04-2026, 06:31
- 2 308
ისტორია
-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.
