.:4Love.Ge:.

მისი სუნთქვა უკვე დამძიმებული იყო.. ხელები ისევ ჩემს სხეულს დაეძებდა, თითქოს ვერ კმაყოფილდებოდა.. კედელს მიყრდნობილს მჭიდროდ მიჭერდა, ტუჩები კისერზე დაცურავდა, თითები ხალათის შიგნით ისევ ჩემს გახურებულ კანზე მოძრაობდა.
- ლიზა… მაგიჟებ! - ხმა ჩახლეჩილი ჰქონდა.. მე კი, თითქოს განზრახ, უფრო ახლოს მივეკარი. ფეხები ისევ წელზე შემოვხვიე, თმებში თითები შევუცურე და ტუჩთან ძალიან ახლოს ჩავუჩურჩულე:

რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. მილენა გრძნობდა, როგორ აფასებდა ის კაცი მას - არა როგორც კაცები აფასებდნენ ადრე, არამედ უფრო ღრმად, თითქოს ცდილობდა დაენახა, რა იმალებოდა ზედაპირის ქვეშ.
-ხანდახან, – უპასუხა მილენამ მშვიდად, თუმცა ხმა ბოლომდე არ ემორჩილებოდა.

გაზაფხულის შემოსვლა უკვე აშკარად იგრძნობოდა - ახალი წამოსული ბალახის და აყვავებული ხეების სუნი ტრიალებდა ყველგან: ნენეს ოფისში, დამიანეს სამუშაო მაგიდასთან, მომთაბარე თამარის, ზუკას და ლილეს სულში, თორნიკეს წამლების სუნით გაჟღენთილ კაბინეტშიც კი. ქეთევანი? ქეთევანი მხოლოდ გაზაფხულის სუსხს გრძნობდა.

ერთ დღეს, ერთ თოვლიან საღამოს ის გაქრა. გავიდა სახლიდან ცხელი ყავის და ალუბლის ტორტის ამოსატანად და აღარ დაბრუნებულა. მისი კვალი სახლიდან სამ ნაბიჯში გაქრა. დარჩა მხოლოდ სამი ღრმა ფართე ნაკვალევი თოვლში და მისი გაუჩინარებით გამოწვეული ტკივილი. .... სულ ეს იყო, იყო და არა იყო რა....

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში.
სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც ყოველთვის ბავშვების სიცილი ისმოდა, ახლა სიჩუმე ჩამდგარიყო. მხოლოდ ძაღლების ხმადაბალი წკმუტუნი არღვევდა სოფლის სიმყუდროვეს.

ნავი ნელა ირწეოდა წყლის ზედაპირზე..ირგვლივ სიჩუმე იყო, ზღვის მსუბუქი სურნელი, მზე ჩავიდა.. უკვე დაბნელდა.. ღამის ნოტიო ჰაერი იგრძნობოდა… და ლიზას თბილი კანის არომატი, რომელიც დანიელს გონებას უმღვრევდა..ცა ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი..

გასროლის ხმამ ყურები დააყრუა. მარიამმა თვალები დახუჭა, სხეული უცნაურად გაუმყარდა, სუნთქვა შეეკრა, ელოდა იმ ერთ წამს…ცივ, გამანადგურებელ დარტყმას…
მაგრამ მის ნაცვლად დათას სხეულის სიმძიმე იგრძნო.
დათა მას გადაეფარა,

-უცნაურია როგორ გინდა სიცოცხლე და მაინც იმ საწამლავისკენ მიილტვი რომელიც იცი რომ მას შეგიმოკლებს.
-დაე შემოკლედს. ამ მომენტში, ამ ბოლო პერიოდში დრო ისე იწელება , რომ მასში მარადისობით ცხოვრებასც კი მოვასწრებ ნაკანი.

დედას მკლავებიდან ოდნავ რომ მოვშორდი, ისევ მის სახეს ვუყურებდი, თითქოს მეშინოდა, რომ თვალს დავხუჭავდი და გაქრებოდა. თითებით ლოყებს ვეხებოდი, თმას ვუსწორებდი.
- მართლა შენ ხარ? - ჩავიჩურჩულე ბავშვივით.

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება.
ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი.
წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.

მხოლოდ იმ საღამოს, როცა დერეფანში გადიოდა და ოთახის ნახევრად ღია კართან გაიარა, რაღაც ტონმა გააჩერა - მშვიდმა, მაგრამ მკაცრმა, და მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვებს ბოლომდე ვერ არჩევდა, იგრძნო, რომ საუბარი რაღაც ზღვარს ეხებოდა, რაღაც წესს, რომელიც დაირღვა, და მეორე ხმა, რომელიც პასუხობდა, აშკარად ცდილობდა თავის გამართლებას, მაგრამ ეს მცდელობა ნელ-ნელა

ტელევიზიები, სოციალური ქსელები და საინფორმაციო სააგენტოები აფეთქდა. ეკრანებზე ერთი და იგივე ფრაზები ტრიალებდა - 
„გაუთვალისწინებელი გეოლოგიური პროცესები“
„შესაძლო დივერსიული აქტი“

სწორედ მაშინ დანიელმა ისევ შეიშმუშნა, უფრო ძლიერად შემოხვია ხელი და ჩუმად ჩაიბურტყუნა:
- არ გაიქცე… - ლიზა შეკრთა, გონს მოვიდა, სწრაფად გასწორდა, თავი მოაშორა.
- ძალიანაც რომ მინდოდეს, ვერ გავიქცევი იდიოტო… გაწიე შენი ტორები! - ისევ სცადა გათავისუფლება.. დანიმ მსუბუქად მოუშვა ხელი, თუმცა ბოლომდე მაინც არა.. ნელა გაახილა ერთი თვალი.

მილენა ნელა ამოძრავდა, სხეულში ჯერ კიდევ სიმძიმე ჰქონდა, თითქოს თითოეული კუნთი ცალკე ახსენებდა, რომ რაღაც მოხდა, და როცა ხელის აწევა სცადა, შეამჩნია თხელი ნემსის კვალი კანზე, რამაც წამის მეასედში გააღიზიანა, თუმცა არ შეიმჩნია, უბრალოდ წამოჯდა და ღრმად ჩაისუნთქა, ცდილობდა გაერკვია სად იყო, ვისთან იყო და რატომ არ ჰქონდა პანიკის ის ნაცნობი, მკვეთრი ტალღა, რაც ჩვეულებრივ

ამჯერად სხვანაირად - არა როგორც ადამიანი, რომელიც რაღაცას ითხოვს, არამედ როგორც ადამიანი, რომელიც ამოწმებს, მართლა ყველაფერი რიგზეა თუ არა. ეს ჩანდა მის სიარულშიც - არ ჩქარობდა, არ იჩენდა ზედმეტ ყურადღებას, მაგრამ თვალები პირდაპირ მილენაზე ჰქონდა მიბჯენილი, თითქოს მასზე პასუხისმგებლობა ჰქონდა აღებული, თვითონაც რომ ვერ ხსნიდა.