შეწყვიტე თოვა (სრულად)
- 8-12-2025, 18:51
- 17 779
უსიტყვოდ ამოიარა გზის პირი მირიანმა. ძვირფას ტვირთს გულში გამეტებით იხუტებდა. როცა პირველად დაინახა, ფიქრადაც კი არ გაუვლია, რომ მისი შეხების შანსი ოდესმე მაინც ექნებოდა, აი ახლა კი...
კვამლი ცეცხლამდე თავი 3
- გუშინ, 18:58
- 348
-ახლა სულ შენი სუნი ამდის ნახე-ინსტიქტურად, ამ ხუმრობა ხუმრობაში ყელი გავუშვირე. ვიგრძენი, რომ ისიც ინსტიქტს აყვა და ცხვირი ყელში ჩამიყო, თითქოს არაფერიო თუმცა იმ მომენტში ის ადგილი მიხურდა, მეწვოდა, ცეცხლი ასდიოდა. რაც გინდათ ის დაარქვით, არადა მისი ცხვირი არც კი შემხებია.
-მე პირიქით ვფიქრობ, რომ მე ამდის შენი სუნი- ბოხი ჰქონდა ხმა, თითქოს მისი სხეულიც გრძნობდა ამ მუხტსო
-მე მომწონს-უსიტყვოდ წამოვდექი, ციოდა ლოგინის გარეთ, ან იქნებ მის გარეშე
-მე პირიქით ვფიქრობ, რომ მე ამდის შენი სუნი- ბოხი ჰქონდა ხმა, თითქოს მისი სხეულიც გრძნობდა ამ მუხტსო
-მე მომწონს-უსიტყვოდ წამოვდექი, ციოდა ლოგინის გარეთ, ან იქნებ მის გარეშე
სრულად
მეტი
სამიზნეა ნიცა ანჯაფარიძე //სრულად//
შავი გედი (სრულად)
ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)
დამალული სიმართლე (თავი 11) +18 დასასრული
რეპუტაციის თამაში 11 (დასასრული)
სულ მე’ფერები თავი პირველი(IV ნაწილის დასასრული)
გულის გავლით სულამდე (სრულად)
ყველაფერი დასასრულით იწყება( დასასრული/ მეოთხე თავი)
კესანები (სრულად)
სასწაული ♡ ( სრულად)
ჩვენი არჩევანი (თავი 2)
- გუშინ, 22:06
- 97
ორივე იცინის და ჩუმდებიან.მალე ზარი სრულდება.ყოველი ზარის შემდგომ ორივე ხვდება რომ ნელ-ნელა საზღვრები იშლება და ფართოვდება,პასუხისმგებლობას საერთოდ არ გრძნობენ და ეს სძენს ამ ურთიერთობას ინტრიგას,ინტიმს და სურვილს რომ კიდევ გაგრძელდეს…
კვამლი ცეცხლამდე თავი 3
- გუშინ, 18:58
- 348
-ახლა სულ შენი სუნი ამდის ნახე-ინსტიქტურად, ამ ხუმრობა ხუმრობაში ყელი გავუშვირე. ვიგრძენი, რომ ისიც ინსტიქტს აყვა და ცხვირი ყელში ჩამიყო, თითქოს არაფერიო თუმცა იმ მომენტში ის ადგილი მიხურდა, მეწვოდა, ცეცხლი ასდიოდა. რაც გინდათ ის დაარქვით, არადა მისი ცხვირი არც კი შემხებია.
-მე პირიქით ვფიქრობ, რომ მე ამდის შენი სუნი- ბოხი ჰქონდა ხმა, თითქოს მისი სხეულიც გრძნობდა ამ მუხტსო
-მე მომწონს-უსიტყვოდ წამოვდექი, ციოდა ლოგინის გარეთ, ან იქნებ მის გარეშე
-მე პირიქით ვფიქრობ, რომ მე ამდის შენი სუნი- ბოხი ჰქონდა ხმა, თითქოს მისი სხეულიც გრძნობდა ამ მუხტსო
-მე მომწონს-უსიტყვოდ წამოვდექი, ციოდა ლოგინის გარეთ, ან იქნებ მის გარეშე
სიძულვილიდან სიყვარულამდე (თავი 1)
- გუშინ, 01:59
- 352
კარებთაან ჩავიკეცე არაფრის თავი არ მქონდა მე ყოველთვის მეგონა რო მშობლების საყვარელი შვილი ვიყავი და დღეს ბიზნესის ვალში მცვლიან და მათხოვებენ გავტყდი როცა მითხრეს იმაას მივყვებოდი ცოლად ვისაც არც ვიცნობდი უბრალოდ ამ მომენტში გაჩუმება ვამჯობინე მაინც იქნებოდა ისე როგორც დათომ გადაწყვიტა,
ელეონორა (თავი l)
- 16-02-2026, 23:04
- 254
გალერეაში შამპანურის ჭიქების წკრიალი და ხელოვნებაზე ამაყად მოსაუბრე ადამიანების ხმაური იდგა. კედლებზე ნიკოს ტილოები ეკიდა — მძიმე, მუქი ფერებით შესრულებული ნამუშევრები, რომლებიც მის ხასიათს ზუსტად ირეკლავდა. თავად 39 წლის, ოდნავ ჭაღარაშერეული თმითა და მკაცრი, ირონიული მზერით, დარბაზის კუთხეში იდგა. მასზე მორგებული მუქი პიჯაკი და დისტანცირებული პოზა ყველას აგრძნობინებდა, რომ მასთან მიახლოება „უბრალოდ საუბრისთვის“ არც ისე მარტივი იყო.
ჩვენი არჩევანი (თავი 1)
- 16-02-2026, 17:53
- 383
აბურდული გრძელი თმით საწოლზე ბუდას პოზიციაში ზის გოგო,ცალ ხელში ყავით სავსე ფინჯანი უკავია,კალთაში ლეპტოპი უდევს,მის ლამაზ სახეს ეკრანიდან წამოსული მკრთალი სინათლე ანათებს. ლეპტოპი ჩართული იყო აპლიკაციაში „Two Voices“. Incoming Call – Unknown.
წარბები ოდნავ ზევით აზიდა,ღრმად ჩაისუნთქა,აკონტროლებდა საკუთარ გულისცემას.უპასუხა:
წარბები ოდნავ ზევით აზიდა,ღრმად ჩაისუნთქა,აკონტროლებდა საკუთარ გულისცემას.უპასუხა:
სამიზნეა ნიცა ანჯაფარიძე //სრულად//
- 15-02-2026, 20:24
- 10 192
ნიცას მკლავებში მოქცეული მეორედ დაიბადა და ყველაფერი შეიცვალა...ღმერთო როგორ ძალიან უყვარდა ბაბლუანს ანჯაფარიძეების ქალი...იმდენად ძალიან,რომ საკუთარი თავისთვისაც არ ემეტებოდა...ეშინოდა მისი შეხების,რომ არ დაეფრთხო...ეშინოდა მისი დაკარგვის,თუმცა ეს დღე აღარც ისე შორს იყო...
ბედის ირონია 6 თავი
- 15-02-2026, 03:13
- 303
-დედა!
-არ ვიცი როცა მოვა, თვითონ მას ჰკითხე!
-სიმართლე მითხარი, მოსვლა არ უნდა თუ შენ არ მიეცი უფლება რომ მოსულიყო?!
- ...
-დედა!
- ...
-კარგი. მნიშვნელობა არ აქვს. შენ ის მითხარი ვაჩე როგორაა? ხომ კარგადაა?
-კარგადაა!
-მარიამი?
-აქ მარიამზე სალაპარაკოდ არ მოვსულვარ!
-არ ვიცი როცა მოვა, თვითონ მას ჰკითხე!
-სიმართლე მითხარი, მოსვლა არ უნდა თუ შენ არ მიეცი უფლება რომ მოსულიყო?!
- ...
-დედა!
- ...
-კარგი. მნიშვნელობა არ აქვს. შენ ის მითხარი ვაჩე როგორაა? ხომ კარგადაა?
-კარგადაა!
-მარიამი?
-აქ მარიამზე სალაპარაკოდ არ მოვსულვარ!
🧠 ტესტები
მეტი
შავი გედი (სრულად)
- 15-02-2026, 01:36
- 3 651
-ვაიმეე, გააჩერეთ მანქანა!.. - შეჰკივლა ორმოცდაათიოდე წლის ჭაღარა ქალბატონმა აღელვებული ხმით.
-რას აკეთებს, კაცო?! - სათვალე მოიხსნა იქვე მდგომმა კაცმა.
-არ აპირებს გაჩერებას?! - გადასჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა გვერდით მდგომ მეგობარს.
-რას აკეთებს, კაცო?! - სათვალე მოიხსნა იქვე მდგომმა კაცმა.
-არ აპირებს გაჩერებას?! - გადასჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა გვერდით მდგომ მეგობარს.
ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (17 თავი)
- 14-02-2026, 19:37
- 715
გიყვებით ამბავს იმ ბიჭზე ფეხბურთი, რომ ყველაფერს ურჩევნია.
გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…
გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…
უიმედონი (IV თავი)
- 14-02-2026, 03:36
- 219
-საყვარელი სანახავი ხარ, როცა გობლინივით მირბიხარ სიჩქარეში.
თვალები ლამის დამეხუჭა როცა თმაზე სულ ოდნავ ჩამომისვა ხელი და ჩემზე მაღალმა ნიკაპზე ცერი ამომდო მისთვის რომ ამეხედა. მოჩვენებითი ბრაზით შევჭმუხნე წარბები.
თვალები ლამის დამეხუჭა როცა თმაზე სულ ოდნავ ჩამომისვა ხელი და ჩემზე მაღალმა ნიკაპზე ცერი ამომდო მისთვის რომ ამეხედა. მოჩვენებითი ბრაზით შევჭმუხნე წარბები.
ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)
- 13-02-2026, 18:37
- 583
დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.
წარსული არ გვტოვებს (V თავი) +18
- 12-02-2026, 12:06
- 779
დარჩა მხოლოდ სიჩუმი და ელენე,იმ დიდი სიცარიელის ნაწილიად, რასაც ახლა გრძნობდა და პირველად მიხვდა,რომ ზოგჯერ ყველაზე მძიმე ხმა სწორედ ჩუმად დახურული კარისაა. იგრძნო ჟამი დასასრულისაა….
დაჩი რომ გავიდა ჩუმათ ამოიჩურჩულა
- მიყვარხარ…
დაჩი რომ გავიდა ჩუმათ ამოიჩურჩულა
- მიყვარხარ…
ნაცრისფერი ქალაქის სითბო (Vl თავი)
- 12-02-2026, 02:00
- 301
პაბიდან გამოსულებს ედინბურგის დეკემბრის სუსხი შემოეგებათ. ქალაქი უცნაურად დაყუჩებულიყო, თითქოს რაღაც ჯადოსნობის მოლოდინში სუნთქვას იკავებდა. დამიანემ მანქანის გასაღები ამოიღო, მაგრამ კირამ შეაჩერა.
— „არ გინდა... მოდი, ფეხით წავიდეთ,“ — თქვა მან და ცას ახედა, საიდანაც პირველი, მძიმე ფიფქები ნელა ეშვებოდნენ მიწაზე.
— „არ გინდა... მოდი, ფეხით წავიდეთ,“ — თქვა მან და ცას ახედა, საიდანაც პირველი, მძიმე ფიფქები ნელა ეშვებოდნენ მიწაზე.
ნაცრისფერი ქალაქის სითბო ( V თავი)
- 11-02-2026, 02:24
- 360
ოქტომბრის დასაწყისი ედინბურგში ის პერიოდია, როცა ქალაქი ნელ-ნელა ოქროსფერი ხდება, ჰაერი კი ისე მძიმდება, რომ ყოველი ამოსუნთქვა იგრძნობა. მშენებლობაზე პირველი სართულის გადახურვა დაასრულეს. ბეტონი უკვე გამაგრდა და შენობამ პირველი რეალური მასშტაბი შეიძინა.
იმ საღამოს, როცა ობიექტზე ბოლო პროჟექტორი ჩაქრა, დამიანე კირასთან მივიდა. კირა იდგა პირველი სართულის სვეტებს შორის და შორს, ქალაქის განათებებს უყურებდა.
იმ საღამოს, როცა ობიექტზე ბოლო პროჟექტორი ჩაქრა, დამიანე კირასთან მივიდა. კირა იდგა პირველი სართულის სვეტებს შორის და შორს, ქალაქის განათებებს უყურებდა.
ნადირობა (თავი მეოთხე)
- 10-02-2026, 22:25
- 621
გუბაზმა ხელები დაიბანა და სარკეში საკუთარ გამოსახულებას კუშტი მზერა ესროლა.
ანარეკლი დაქანცული ჩანდა, მისი ხშირი წვერ-ულვაშით დაფარული სახე ჟამთა სვლას ოდნავ მოეტეხა, ღრმად ჩამჯდარი, ონიქსის ქვებივით მობრიალე თვალები უძილო ღამისგან გათანგულიყო.
ანარეკლი დაქანცული ჩანდა, მისი ხშირი წვერ-ულვაშით დაფარული სახე ჟამთა სვლას ოდნავ მოეტეხა, ღრმად ჩამჯდარი, ონიქსის ქვებივით მობრიალე თვალები უძილო ღამისგან გათანგულიყო.
წინა
შემდეგი