-გიფიქრია როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება თეკლა და ტომასს რომ არასდროს შევხვედროდით?
ნოემ გაიღმა, ცას ახედა,ხელები თავქვეშ ამოიდო და ღიმილით მითხრა.
-ზუსტად ვიცი ევა. ზუსტად ვიცი როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება შენ რომ ამერიკაში არ წასულიყავი, მე თეკლას არ შევხვედროდი, შენ ტომასს.

გიყვებით ამბავს იმ ბიჭზე ფეხბურთი, რომ ყველაფერს ურჩევნია.
გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…

უცნობი ქალის ღიმილსაც კი დაინახავთ.
ქალს შავი კაბა ეცვა, გიშრისფერი...
მეწამული ფერის ტუჩსაცხი უმშვენებდა ბაგეებს.
მორცხვად იდგა...

უბრალოდ გავხსენი ტელეფონი , და დამხვდა წერილი რომელსაც არ ველოდი ...

მატილდამ ალამბარების სახლი ისე დატოვა, თითქოს უკან აღარასდროს უნდა დაბრუნებულიყო — და მაინც, ყოველი ნაბიჯი მის გულში ეკლებად რჩებოდა. მძიმე ხის კარი უხმოდ დაიხურა მის უკან, მაგრამ იმ კარს თან მოჰყვა ყველაფერი, რაც აქ დატოვა: სიყვარული, იმედი, მოტყუება და საკუთარი თავი, რომელიც ამ მთებში ნელ-ნელა იშლებოდა.

-მე არ შემიძლია ღალატი და შენ ეგეც არ იცი ჩემზე , გირჩევნია დაიჯერო რომ გიღალატე ,რადგან უფრო მარტივი იქნება ყველაფერი . იცი რა არის ღალატი?როცა 3 წელია ჩემი კანონიერი ცოლი ყველა მნიშვნელოვან დღეს მის საფლავზე ატარებს ...

- ამ მთამ ბევრჯერ ნახა ქალი, რომელიც გულით შორს იყო,- თქვა ნელა,- მაგრამ ამხელა ზამთარი... იშვიათად ჩნდება კაცის გულში. ეგ გოგო თოვლივით არის, თუ დაიჭირე, დადნება. თუ გაუშვებ - ქარს გაჰყვება.

ნინომ თავი ჩაღუნა, ნერვიულად გადაუხვია შვილს ხელი.

_სხვათა შორის, ბერიძის ასული აღარ ვარ.
_ქმრის გვარზე გადახვედი?
_ნუ დამცინი. როგორც იქნა, ამირანს წინ აღვუდექი.
_შენ? მართლა?_ალექსანდრემ წარბები აწია._ვაუ, ელენე ბერიძემ “daddy issues” დაძლია, ტელევიზიები მოიწვიეთ, ისტორიული მომენტია.

უსასრულოდ დიდი მოეჩვენა კესანეს ეს გზა, მაგრამ მიხვდა, რომ ცხოვრებაში პირველად, სწორ გზაზე იდგა და მზად იყო, რომ თუ ამ გზაზე რაიმე დაბრკოლება დახვდებოდა ყველაფრის ფასად გადაელახა, რადგან მისი სიყვარული გულში ამ დრომდე გიზგიზებდა და თავს საბოლოოდ აძლევდა უფლებას ეს ყველაფერი სააშკარაოზე გამოეტანა და ყველასთვის ხმამაღლა ეთქვა, რომ არსებობდა კაცი, რომელიც უყვარდა

სადღაც სასწაულის მოლოდინში ერთნაირად ანთია სანთელი ფანჯარაშიც და მეოცნებეს გულშიც ♡

ეჭირა- ვერ დავატივებინე- მორიდებით უთხრა ბიძაშვილს და ისე რომ მის პასუხს არ დალოდებია და მანქანაში მათთან ერთად ჩაჯდა.
-რა ხდება მარიამ გამაგებინე-მისი აღელვება გადაედო ანას და მანქანა სწრაფად დაქოქა.
-გადავწყვიტე რომ გეგას გავშორდე
-რაა?! შენ რა გაგიჟდი?- შეყვირა ანამ და მანქანა მკვეთრი დამუხრუჭებით გააჩერა- ხვდები მაინც რა შეიძლება მოყვეს ამ ამბავს?
-ვხვდები!
-გეგა გაგიჟდება!
-ვიცი!
-მაშინ რატომ წამოხვედი სახლიდან...ასე მოულოდნელად?!
-სხვა გზა არ დამიტოვა.

რომი, 25 დეკემბრის დილა. ჰაერში ესპრესოს მძაფრი არომატი და პარფიუმის სურნელი ტრიალებდა. ელენე რიგში იდგა, პასპორტს ნერვიულად ათამაშებდა თითებში. ის 28 წლისაა და 1 წლის შემდეგ მშკბლიურ ქუთაისს უბრუნდებოდა,მისთვის ეს ფრენა უბრალო მგზავრობა არ იყო – ეს იყო გზა შინ, სადაც საახალწლო სამზადისი და მშობლების სითბო ელოდა.

ადმიანები განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან.ზოგს აქვს ძალა,ახალი ადმიანი უცებ და უეცრად  "თავსი" გახადოს.შემოუშვას - თავის ცხოვრებაში და დაანახოს საკუთარი თავი.ზოგიერთს კი არ შესწევს ძალაც კი,რომ გარისკოს და მისცეს როგორც საკუთარ თავს,ისე სხვას უფლება შეიცნოს იგი და მისი ნაწილი გახდეს.

_ეს გინდოდა, არა? მხოლოდ ჩემი სხეული გიყვარდა, როგორც ყველა დანარჩენ იდიოტს ჩემს ცხოვრებაში._სწრაფად გაიხადა, ისე, რომ მისთვის მზერა არ მოუცილებია.
_შეწყვიტე!_მისკენ დაიძრა, მაგრამ ელენემ უკან დაიხია.
_რატომ? მე ხომ დეკორაცია ვარ? ლამაზი სახე და მშვენიერი სხეული.

- ამ მთაში სიტყვას იარაღზე მეტი ძალა აქვს. ახლა შენს ერთ "არა"-ზეც სისხლი დადგება, ანა. ამიტომ დაფიქრდი. აქედან თუ წახვალ...- ანა სუნთქვას ვერ აკონტროლებდა, თვალებში ცრემლი მოაწვა, მაგრამ ვერ ტიროდა. თავი ოდნავ გადააქნია, თითქოს საკუთარ თავში ამოიჩინა ხმა, რომელიც აქამდე ჩუმად იყო.