.:4Love.Ge:.

—ზადე,— ჩურჩულებს ჩემს ტუჩებთან. —ეს ერთადერთი სახელია, რომელიც ამიერიდან ოდესმე დატოვებს შენს ტუჩებს — განსაკუთრებით მაშინ, როცა მაგ პატარა კნუტს კარგად აგრძნობინებ თავს. და როცა მე გაგრძნობინებ თავს კარგად, მაშინ შეგიძლია ღმერთი დამიძახო.,
მკვეთრად ვსუნთქავ, შოკირებული იმ რეაქციით, რომელსაც მისი სხეული....

იმ ზაფხულს პირველად ჩაალაგა ჩემოდანი.თმა დაიწნა და მხარზე გადმოიგდო,რომ კარგად შეეთვალიერებინა მისი ჟანგისფერი დალალები.შესაკრავში გვირილა ჩაიმაგრა და კმაყოფილმა შეათვალიერა საკუთარი თავი.ჭორფლების დამალვას უშედეგოდ ცდილობდა,ბოლოს სულ მოიშორა მაკიაჟი და გაბრაზებულმა გააგორა 30 კილოგრამიანი ჩემოდანი.დარწმუნებული იყო თუ არა?არანაირად.ახლაც ისევე ეშინოდა,როგორც მაშინ, ბავშვთა სახლიდან,რომ წამოიყვანეს და უკანასკნელად შეავლო თვალი იქაურობას,მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. „ხაზეიკას“,რომელსაც გაურკვეველი მიზეზით არ მოსწონდა გასაღები ჩააბარა და კიბეებზე ხმაურით დაეშვა.

მარიამმა ტელეფონი გათიშა. დათას სიტყვები - „უკვე გითვალთვალებენ“ - ოთახში მძიმე ექოსავით დარჩა. მან ფარდა ფრთხილად გასწია. შავი ავტომობილი კვლავ იქ იდგა, ქუჩის ლამპიონის მკრთალ შუქზე მისი კონტურები ძლივს ჩანდა.

უცნობი: თავს ეთამაშები, პატარა თაგვო? იმაზე ფიქრობ, ხელბორკილებით მიბმული რომ ვიქნები შენს საწოლზე, და შენს მიუწვდომელ ადგილებს შევეხები?
მე: საზიზღარი ხარ..
მაგრამ ზუსტად იმას ვიწყებ, რაც მითხრა.

-ალბათ ისევ ლიზის მოუნდა რამე და მაგაზე იყო გასული
-ბედნიერია?
-შენთან უფრო ბედნიერი იყო ხოლმე
-ის ჩემთან არასდროს ყოფილა
-მაგრამ ახლა ძალიან შორსაა, როდის უნდა მოხვიდე ტას აქეთ

ოთახში მარტო იყო. ჰაერი თამბაქოს კვამლითა და ძველი ქაღალდების სუნით იყო გაჯერებული. მაგიდაზე ყავა უკვე გაცივებულიყო, ზედაპირზე კი თხელი, მუქი აპკი გადაჰკვროდა - ისეთივე გაუმჭვირვალე, როგორიც ის საქმე, რომელსაც ლუკა იკვლევდა

არ იცის, რომ მის კარადაში ვიმალები. ველოდები, როდის ჩაეძინება, რომ სიმშვიდეში ვუყურო მის სილამაზეს. ახლა ეშინია ჩემი. დამსახურებულად. მე საშიში ადამიანი ვარ, და ხალხს ყოველდღე ვკლავ. და არა მარტო ვკლავ — ეს მსიამოვნებს კიდეც.

_ ცხელა თუ მე მეჩვენება?
_ ღვინოა ანიტა._ ღიმილით პასუხობს თორნიკე.
_ ვითოომ?
_ დეტექტივო დღეს ისვენებ_ მშვიდად ეუბნება ნოე.
_ არასდროს._ იცინის ანიტა.
_ კარგით ახლა,აქ მართლა რაღაც ხდება და გვიმალავთ? _ ანდრია სერიოზულად კითხულობს.

- წამოდი,- ხელზე ეხება ანა და უკან ადებინებს,- ერთხელ მაინც ადამიანურად მინდა ვისაუზმო ამ სახლში.
- დაჯდები ჩემთან ერთად ერთ მაგიდასთან?
- შენ წარმოიდგინე ლუკმაც გადამივა ყელში,- ცხვირს იბზუებს ანა,- წამოდი, ბუა არ ვარ რომ შეგჭამო და ეს ვითომ თავის არიდებები ვერ მეხმარება ვერაფერშ.

_ანკა რა გვარია?
ნოეს ცოტა აკვირვებს კითხვა მაგრამ პასუხობს კითხვების გარეშე,ისე რომ ლეპტოპში რაღაცას კრეფს და თავს არ წევს.
_ნამორაძე.
დავითს სახე ეცვლება,წამით მზერა ეყინება.

მარიტას მამა სასტიკად მოკლეს. სამყარო მოულოდნელად უფრო ცივი, მარტოსული და საშიში გახდა. მის ცხოვრებაში არსაიდან ჩნდება იდუმალი კაცი,სახელად - დავითი, რომელიც ამტკიცებს, რომ მამამისმა სწორედ მას ჩააბარა გოგონას სიცოცხლე.

რამდენიმე წამი ხმას არ იღებს.
_რატომ ეცეკვე?
ანკა ამ კითხვას არ ელოდა.ნუთუ ახლა მის დადანაშაულებას აპირებს?! ეჭვიანობს?..
_ვერ გავიგე…_ ამბობს ანიტა.
_რა ვერ გაიგე?! რატომ ეცეკვე?_ ნოეს ხმა მშვიდია,მაგრამ მკაცრი.

ნაკანისგან წასვლის შემდეგ პირველი შეტყობინება სტამბულში ჩაფრენისთანავე მივიღე. ასე რომ ჩვენ ხაზზე ვრჩებოდით, მწერდა და ვპაუსხობდი. მიგზავნიდა ფოტოებს რომლებსაც მეგობრები მარმარილოს ზღვასთან უღებდნენ.

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის ანატომია.
​ხალხის მასაში ნიკო და ელეონორა გამოჩნდნენ. ნიკო, 40 წლის, ჭაღარაშერეული თმითა და მკაცრი, გამარჯვებული მზერით, მუქ პიჯაკში იყო გამოწყობილი. მის გვერდით ელეონორა იდგა — ისეთი, როგორიც ნიკომ შექმნა.

_ნიკა,ვერ ასწრებს გეგმის დასრულებას და ხვალ საღამოს გადაიტანა შეხვედრა.როგორ ფიქრობ ეს პრობლემაა?
ნოე წარბს წევს.
_ხვალ შეხვედრა მაქვს თბილისში დილით.
_იქნებ გადაიტანო,ან ონლაინ ჩაერთო?თუ გვინდა რომ გამოვიდეს სერიოზულად უნდა მივუდგეთ ამ ამბავს.ონლაინ მოსმენა არ გამოგვადგება,უნდა დავრჩეთ.
_ასე მარტივად არ არის ყველაფერი.