.:4Love.Ge:.

მზის პირველი სხივები ჩუმად იპარებოდა ოთახში.. მთელი ღამე ჩახუტებულებს ეძინათ ტკბილად..
ლიზამ ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა იგრძნო დანიელის თბილი სუნთქვა საკუთარ სახეზე, ტუჩებზე ოდნავი ღიმილი გაუჩნდა, ნელა გაახილა თვალები, მის წინ დანიელი იწვა ძალიან ახლოს, ის უკვე გაღვიძებული იყო, მშვიდად უყურებდა, იმ მზერით, რომელშიც იმდენი სითბო და სიყვარული იდგა, რომ ლიზას გულში უცნაური სიმშვიდე ჩაიღვარა, დანიელმა თითები ნაზად გადაუსვა მის თმას და ძალიან ფრთხილად აკოცა ტუჩებზე..

შენ მე კინაღამ ხელი მომგლიჯე, დამამცირე, ბევრჯერ მიწოდე ბ*ზი, ჰო, ვიცი ჩემი წარსული და შეცდომებიც, მერე? არც მე მეხატება გულზე შენნაირები, ბოროტმოქმედები და თავგასული, ძალაუფლებაზე დახამებული ცხოველები, და თუ მე ბ*ზი ვარ მაშინ შენ ბ*ზსაც არ იმსახურებ. საერთოდაც, ქალებისგან თავი შორს დაიჭირე და ცხოვრებას ნურავის აურევ, თუ კაცი ხარ, მაგდენად არ ღირხარ.-მიაყარა ირონიით მყისვე და ხმამაღლა გაიხურა კარი.
იოანე ცოტა ხანს გაშეშებული იდგა, შემდეგ ბოთლს დასწვდა და სასმელი მოწყვეტით მოსვა მერე კი კედელს შეამსხვრია..

სევდანარევი სიმშვიდე მომეჭრა
ღამით, როცა შენ ჩამოგშორდი,
გამანდო… მითხრა, რომ სჯობდა ისევ
შენს გზას მე არ გავყოლოდი.

დილა ნელა შემოდიოდა.
ქალაქი თითქოს ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირულად ჩანდა ასე.
 სიღრმეში - ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო.
ტელევიზორებში ისევ გადიოდა ერთი და იგივე კადრები:
ხიდის ნგრევა.
გიორგის აღიარება.
ტრანზაქციები.
სახელები უკვე ხმამაღლა ისმოდა.

მისი სუნთქვა უკვე დამძიმებული იყო.. ხელები ისევ ჩემს სხეულს დაეძებდა, თითქოს ვერ კმაყოფილდებოდა.. კედელს მიყრდნობილს მჭიდროდ მიჭერდა, ტუჩები კისერზე დაცურავდა, თითები ხალათის შიგნით ისევ ჩემს გახურებულ კანზე მოძრაობდა.
- ლიზა… მაგიჟებ! - ხმა ჩახლეჩილი ჰქონდა.. მე კი, თითქოს განზრახ, უფრო ახლოს მივეკარი. ფეხები ისევ წელზე შემოვხვიე, თმებში თითები შევუცურე და ტუჩთან ძალიან ახლოს ჩავუჩურჩულე:

რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. მილენა გრძნობდა, როგორ აფასებდა ის კაცი მას - არა როგორც კაცები აფასებდნენ ადრე, არამედ უფრო ღრმად, თითქოს ცდილობდა დაენახა, რა იმალებოდა ზედაპირის ქვეშ.
-ხანდახან, – უპასუხა მილენამ მშვიდად, თუმცა ხმა ბოლომდე არ ემორჩილებოდა.

გაზაფხულის შემოსვლა უკვე აშკარად იგრძნობოდა - ახალი წამოსული ბალახის და აყვავებული ხეების სუნი ტრიალებდა ყველგან: ნენეს ოფისში, დამიანეს სამუშაო მაგიდასთან, მომთაბარე თამარის, ზუკას და ლილეს სულში, თორნიკეს წამლების სუნით გაჟღენთილ კაბინეტშიც კი. ქეთევანი? ქეთევანი მხოლოდ გაზაფხულის სუსხს გრძნობდა.

ერთ დღეს, ერთ თოვლიან საღამოს ის გაქრა. გავიდა სახლიდან ცხელი ყავის და ალუბლის ტორტის ამოსატანად და აღარ დაბრუნებულა. მისი კვალი სახლიდან სამ ნაბიჯში გაქრა. დარჩა მხოლოდ სამი ღრმა ფართე ნაკვალევი თოვლში და მისი გაუჩინარებით გამოწვეული ტკივილი. .... სულ ეს იყო, იყო და არა იყო რა....

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში.
სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც ყოველთვის ბავშვების სიცილი ისმოდა, ახლა სიჩუმე ჩამდგარიყო. მხოლოდ ძაღლების ხმადაბალი წკმუტუნი არღვევდა სოფლის სიმყუდროვეს.

ნავი ნელა ირწეოდა წყლის ზედაპირზე..ირგვლივ სიჩუმე იყო, ზღვის მსუბუქი სურნელი, მზე ჩავიდა.. უკვე დაბნელდა.. ღამის ნოტიო ჰაერი იგრძნობოდა… და ლიზას თბილი კანის არომატი, რომელიც დანიელს გონებას უმღვრევდა..ცა ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი..

გასროლის ხმამ ყურები დააყრუა. მარიამმა თვალები დახუჭა, სხეული უცნაურად გაუმყარდა, სუნთქვა შეეკრა, ელოდა იმ ერთ წამს…ცივ, გამანადგურებელ დარტყმას…
მაგრამ მის ნაცვლად დათას სხეულის სიმძიმე იგრძნო.
დათა მას გადაეფარა,

-უცნაურია როგორ გინდა სიცოცხლე და მაინც იმ საწამლავისკენ მიილტვი რომელიც იცი რომ მას შეგიმოკლებს.
-დაე შემოკლედს. ამ მომენტში, ამ ბოლო პერიოდში დრო ისე იწელება , რომ მასში მარადისობით ცხოვრებასც კი მოვასწრებ ნაკანი.

დედას მკლავებიდან ოდნავ რომ მოვშორდი, ისევ მის სახეს ვუყურებდი, თითქოს მეშინოდა, რომ თვალს დავხუჭავდი და გაქრებოდა. თითებით ლოყებს ვეხებოდი, თმას ვუსწორებდი.
- მართლა შენ ხარ? - ჩავიჩურჩულე ბავშვივით.

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება.
ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი.
წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.

მხოლოდ იმ საღამოს, როცა დერეფანში გადიოდა და ოთახის ნახევრად ღია კართან გაიარა, რაღაც ტონმა გააჩერა - მშვიდმა, მაგრამ მკაცრმა, და მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვებს ბოლომდე ვერ არჩევდა, იგრძნო, რომ საუბარი რაღაც ზღვარს ეხებოდა, რაღაც წესს, რომელიც დაირღვა, და მეორე ხმა, რომელიც პასუხობდა, აშკარად ცდილობდა თავის გამართლებას, მაგრამ ეს მცდელობა ნელ-ნელა