სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

იმ დღეს მეორედ წავიდა იმ საცხობში. ჯერ ჩვეულად გარედან დაზვერა იქაურობა. კვლავ ბევრი ხალხი იყო. ამიტომ ფერადი ქუდი თვალებზე ჩამოიფხატა და შიგნით თამამად შეაბიჯა.

_ კარგი…მაშინ ცეკვით დავიწყებ…_ ხელს მიშვერს.ნაზი მელოდია იშლება და ავსებს გარემოს.
ცოტახანს თვალებში ვუყურებ,მერე ხელს ვუწვდი.საცეკვაო მოედნის შუაში შევყავარ.წელზე მაკრავს მის ძლიერ ხელს,მტკიცედ მაკრავს მის სხეულს.
ხელებს მის მხრებზე ვაწყობ მსუბუქად.

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.

ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო გარეთ.ახალგაზრდების ჟრიამული წამში მოაკლდა სოფელს.

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ… -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით თავლს ბევრი ხელის სინქრონში მოძრაობას წამებში აცდენილ ერთმანეთის სხეულებს გეგონებათ დირიჟორი ყავს და არც გადაიკვეთებიანო. სწორედაც რომ ვაჩე მათი დირიჟორი იყო

მისი თითოეული მოძრაობა იყო არა უბრალოდ ქმედება, არამედ განაჩენი. ის არასდროს ჩქარობდა. რატომ უნდა ეჩქარა კაცს, რომლისთვისაც დრო მხოლოდ რესურსი იყო, რომელსაც თავად აკონტროლებდა? შავი, ძვირფასი პალტო მის ფართო მხრებზე იდეალურად ეჯდა. როდესაც თავი ასწია, ლამპიონის მკრთალმა შუქმა მისი სახის მკვეთრი, არისტოკრატიული კონტურები გამოაჩინა. მისი მონაცრისფრო-კვამლისფერი

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.

უცხო მიწაზე ნამსხვრევებად დანაწევრებული გულში ბოლო იმედს აცოცხლებდა,დაბრუნდებოდა!სუნთქვა უნდოდა,თუმცა მისი ჰაერის გარეშე საკუთარს ვერ კმარობდა...
-თუ რამე წმინდა გაგაჩნია არ მიმატოვო,ხომ დამპირდი ხელს არასდროს გამიშვებდი.
-აზრი არ აქვს, გულიდან გაგიშვი!
-გაუშვა?!

დილა ნელა შემოდიოდა.
ქალაქი თითქოს ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირულად ჩანდა ასე.
 სიღრმეში - ყველაფერი უკვე შეცვლილი იყო.
ტელევიზორებში ისევ გადიოდა ერთი და იგივე კადრები:
ხიდის ნგრევა.
გიორგის აღიარება.
ტრანზაქციები.
სახელები უკვე ხმამაღლა ისმოდა.

კარი შევაღე და სიგარეტის ბოლოთ გამჭვარტლულ ოთახში ამოვყავი თავი. ბარს მივუახლოვდი და სანამ ბარმენს სიტყვას ვეტყოდი ოთხიოდ წყვილი თვალი უკვე საცერში მცრიდა. შეუმჩნევლად ჩამეღიმა. ნეტავ მათთვის უფრო ვიყავი მე ახალი სისხლი თუ ისინი ჩემთვის?!

-სიყვარული არსებობს მინდია, შეხედე ამ მთებს, ამ ღრუბლებს. შეხედე იმ მდელოებს ბავშობაში რომ დავრბოდით , შეხედე გაიხედე, ნახე როგორ მიწეწავს ქარი თმას, როგორ მომყვებით უკან შენ და გიგა,- აი ესაა სიყვარული, რომელიც მე გავთელე და გავანადგურე. მე იმხელა შეცდომა დავუშვი რომ ვერავინ შეძლებს მის გამოსწორებას და პატიებას.

თითქოს მზერას გრძნობს,წამით თვალებს ზევით წევს და გაბრიელის მზერას აწყდება.რამდენიმე წამით მათი მზერა ერთმანეთზეა,მერე გოგო გვერდს უვლის გაბრიელს და მარკეტში შედის სწრაფი ნაბიჯით.ორიოდე წუთში უკან ბრუნდება.წყლის ბოთლით ხელში,მანქანისკენ მიდის,ჯდება.ძრავას ამუშავებს და მოძრაობას იწყებს,სიფრთხილით.როგორც კი პარკინგიდან გადის,სიჩქარეს უმატებს.

-ის შავგვრემანი გახსოვს ძალიან რომ მოსწონდი?
-მახსოვს-საოცრად მომხიბვლელად იღიმოდა
-იცი ჰომ?
-არ ვიცი-კიდევ უფრო ეღიმებოდა ბიჭს
-გითხრა?
-მითხარი
-ვუთხარი, რომ შენთან ვიწექი დავვორსულდი და შემდეგ მიმატოვე
-რატომ?
-ზუსტად იმიტომ, რატომაც შენ ჩემი ტრეინერი გააგდე
-მაგრამ მე გავარჯიშებდი
-მე კი უკეთეს ყურადღებას გაქცევდი ლუკა