.:4Love.Ge:.

ყველაფერი ნინი წულუკიძის მეგობრის დაბადების დღის წვეულებაზე დაიწყო .
ანი ,მისი ძმა გიორგი , ლუკა და ნიკა ქალბატონი ნინის ცხოვრების განუყრელი ნაწილები იყვნენ. დაობლებულ გოგონას მთელ ოჯახს წარმოადგენდნენ და ცხოვრებას უფერადებდნენ. დედინაცვლისგან წამოსულ უარყოფით ენერგიას უქრობდნენ და ნინიც მათი დამსახურებით იყო ბედნიერი.

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა
-შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა
-არასდროს მციებია, მაგრამ უშენობა სულს გულის გავლით ყინავდა
-და რატომ იცივებდი თავს როცა გათბობა შეგეძლო ცოტნე-ხმა გასტყდომოდა უმცროს კანდელაკს

ნეტა როგორია როცა სიცოცხლე გიხარია, როცა გაღიმება შეგიძლია და ეს ღიმილი გულწრფელია? ნეტა როგორია ადამიანი რომელსაც ღიმილის უკან ცრემლების დამალვა შეუძლია, ბედნიერების მიღმა სევდის და სიყვარულის უკან ღალატის და იმედგაცრუების?

_ასე არ მინდა..._მძიმედ ამოისუნთქა, როდესაც გრილი ჰაერი მის გახურებულ კანზე მოხვდა._არც შენ, უბრალოდ ჩემს დასჯას ცდილობ.
_ეს სასჯელს ჰგავს?_კაბა მხრებიდან ჩაასრიალა და კვლავ თვალებში ჩახედა.
უნდოდა, ღმერთო, საშინლად უნდოდა მოეტყუებინა, მაგრამ სიტყვების ფორმირება ვერ შეძლო.

ქუთაისში ჩასვლისთანავე მარიამმა კახას დაურეკა და მომხდარის შესახებ უამბო. ნაწილობრივ.
-ეგ ნაბ*ჭვარი! იქამდე არ მოსვენა სანამ არ დაკავეს- გამოსცრა კბილებში გაგიჟებულმა კაცმა და საუბრის დასრულებისთანავე ტელეფონი კედელს შეახეთქა.
-რა მოხდა?! ამ დილაადრიან რან გაგაგიჟა?- უემოციო ტონით ჰკითხა სოფომ ქმარს

ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ რას ხედავს? ან ვის? გამიგია გარდაცვლილს სამოთხის ან ჯოჯოხეთის კარამდე ანგელოზი იმ საყვარელი ადამიანის სახით ევლინება ვინც დაკარგა და ყველაზე მეტად ენატრება. ჩემს წინ მდგარი ანგელოზი მიმტკიცებდა რომ ლაშა- გიორგი იყო. რეალობად ვერ აღვიქვამდი, აუზში ჩემი სხეულს ძებნა დავუწყე, მაგრამ წლის ფსკერზე ვერაფერი დავინახე, არც მოტივტივე წყლის ზედაპირზე...

- როცა პირველად დაგინახე, მეგონა, შენნაირს არაფრის შეეშინებოდა. ახლა კი ვხედავ რომ გეშინია - არა ჩემი, არამედ იმის რომ შეიძლება საკუთარი თავი დაკარგო,- ანა მაშინვე მიუბრუნდა. თვალებში უცებ აენთო რაღაც მკვეთრი - არც ბრაზი, არც ცრემლი.

ნუთუ, მართლა გამიჩინე იარა,
ნუთუ, მართლა გამეყინა ხელები,
როცა ვნახე, სხვასაც როგორ უმზერდი
ერთ დროს ჩემთვის მოცქირალი თვალებით...

-ეს დღეც დასრულდება, მაგრამ მერე იცოდე, რომ… სულ სხვა სამყაროს ნაწილები გავხდებით.მის წყლიან თვალებს კიდევ ერთხელ შეხედა და ხარბად მოქაჩა სიგარეტი, ათრთოლებულ თითებში მოქცეული, ასე რომ გაყინვოდა.

სარკის წინ რამდენჯერმე დავტრიალდი, დედაჩემის დიდი ყურადღებით აწეული თმები გავიშალე, კარი გამოვაღე და კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე, ვჩქარობდი რადგან ლაშა-გიორგის მინდოდა სწრაფად ენახა ჩემი ლამაზი კაბა. დღეს ორივე იუბილარები ვართ, მე 10 წლის გავხდი ის 13 წლის. ლაშა-გიორგი ჩვენი მეზობლის შვილია, დედა არ ყავს და დაბადების დღესაც არავინ უხდის. მხოლოდ მამა ჰყავს.

-ყოველთვის მე რატომ მადანაშაულებ მომხდარში?!
-არ გადანაშაულებ!
-მადანაშაულებ!
-მარიამ!
-რა!?
-ტონს დაუწიე!
-დანაშაულის გრძნობით გამზარდე... და ამით იცი რას მიაღწიე? იმას რომ საკუთარი თავის სიძულვილი მასწავლე

ბოდიში, გამატარეთ... მაპატიეთ! — რკინიგზის სადგურზე, სალაროებისკენ თმაგაძეძილი, შარფმოხვეული გოგონა მირბოდა. ხელში გიტარა ჩაებღუჯა, ზურგჩანთა კი ორივე მხარზე მჭიდროდ მოეკიდებინა

_რა გააკეთე?
_მე? არაფერი._უმანკო გამომეტყველებით ახედა._პარლამენტარებთან არ ვმეგობრობ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. აბა, დერეფანში იდგები მთელი ღამე თუ სამაგიეროს გადამიხდი?

- იცხოვრე შენ, გაგი. მე უბრალოდ ვიარსებებ. ეგ განსხვავება იქნება ჩვენ შორის,- ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა. მხოლოდ ბუხარში ცეცხლი წკაპუნებდა. გარე ეზოდან თოფის ხმა მოისმა - ნიშნად რომ დრო მოვიდა. ანას წამით არ შეშინებია. თავი ამაყურად ასწია და ფანჯარას მიუახლოვდა.

ეს იყო მათი ერთადერთი კონტაქტი — ოფიციალური, მშრალი, მაგრამ ქვეტექსტებით სავსე.
ამასობაში ენი ნამდვილ „ცეცხლს შუა“ აღმოჩნდა. ტელეფონი მოსვენებას არ აძლევდა.