სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი
მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა:
დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე. პირიქით, ის ახლა მისი „მყარი ზურგი“ იყო. როცა რომელიმე კონტრაქტორი კირას დიზაინერულ გადაწყვეტილებას ზედმეტად რთულს უწოდებდა, დამიანე ერთი გამოხედვით აგრძნობინებდა ყველას, რომ კირას სიტყვა კანონი იყო.

უცხო მიწაზე ნამსხვრევებად დანაწევრებული გულში ბოლო იმედს აცოცხლებდა,დაბრუნდებოდა!სუნთქვა უნდოდა,თუმცა მისი ჰაერის გარეშე საკუთარს ვერ კმარობდა...
-თუ რამე წმინდა გაგაჩნია არ მიმატოვო,ხომ დამპირდი ხელს არასდროს გამიშვებდი.
-აზრი არ აქვს, გულიდან გაგიშვი!
-გაუშვა?!

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე რომ, თუ აქ იმისთვის ხარ, რომ გაიხარო ან მორალი წამიკითხო ჩემს გადაწყვეტილებებსა და შედეგებზე...
_ყველაფერი არ დაგიკარგავს._არ დაასრულებინა.

თვრამეტ წლამდე წიგნის ჭია მერქვა და სულაც არ მწყინდა ეს ზედმეტსახელი. პირიქით, ვამაყობდი კიდეც, რადგან წიგნების სამყაროში ვცხოვრობდი და ამ დაუნდობელ სამყაროს ვარდისფერი სათვალით შევყურებდი.

ბავშვობაში მეგონა, რომ ცხოვრება მზის სხივივით იყო: თბილი, ნათელი და სამართლიანი. მეგონა, რომ კარგი ადამიანები აუცილებლად კარგ დასასრულს მიიღებდნენ და რომ ტკივილი მხოლოდ დროებითი სტუმარი იყო.მისი სიბოროტე ხმაურიანი არ არის. ის ჩუმად მოდის. ზოგჯერ ერთი სიტყვით, რომელიც გულში გესობა.ზოგჯერ ერთი გადაწყვეტილებით, რომელიც შენს ნაცვლად მიიღეს.

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ… -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

მეთამაშე“ გარკვევით იკითხებოდა ტბის ნაპირას მდგარი ძველი, უფუნქციოდ მიტოვებული შენობის კედელზე. თითქოს ეს სულ არ ეხებოდა მომხდარს, მაგრამ მე ზუსტად ვიცოდი, ის სწორედ მე მომმართავდა.

ვაკვირდებოდი მის თავისუფალ ქროლვას პოსტიდან პოსტზე, ადამიანიდან ადამიანზე, კომენტარიდან კომენტარზე და მივხვდი, ის მაღალ და მჭიდროდ ნაგებ გალავანს მიღმა სრულებით უწყინარი, ფაქიზი და ადვილად მსხვრევადი იყო. ამიტომ მაშინვე გავიფიქრე, რომ საკუთარი თავისგან უნდა დამეცვა.

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა
დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა
სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი
ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით თავლს ბევრი ხელის სინქრონში მოძრაობას წამებში აცდენილ ერთმანეთის სხეულებს გეგონებათ დირიჟორი ყავს და არც გადაიკვეთებიანო. სწორედაც რომ ვაჩე მათი დირიჟორი იყო

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი.
_მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და კარისკენ მიდის.გთხოვ გაჩერდი

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში.
სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც ყოველთვის ბავშვების სიცილი ისმოდა, ახლა სიჩუმე ჩამდგარიყო. მხოლოდ ძაღლების ხმადაბალი წკმუტუნი არღვევდა სოფლის სიმყუდროვეს.

_ოჰ, ჩემი დროა!_ ჩაილაპარაკა მოულოდნელად დოროთეამ ეშმაკური სახით_ მაპატიე, ცოტა ხანს უნდა დაგტოვო!
მითხრა და სწრაფად წამოხტა ფეხზე. სწრაფი ნაბიჯით და ყვითელი ჰაეროვანი კაბის შრიალით გაემართა პირდაპირ იმ გოგონასკენ, რომელიც ლუკას არ აშორებდა მიბნედილ მზერას.