ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო გარეთ.ახალგაზრდების ჟრიამული წამში მოაკლდა სოფელს.

— უფალო, დამეხმარე, რომ გზას არ გადავუხვიო... — წარმოთქვა ნიამ და პირჯვარი გადაისახა. ეს უბრალო სიტყვები იყო, მაგრამ ისეთი გულწრფელობით წარმოთქვა, რომ თვითონაც გაიოცა. იმ წამს იგრძნო, რომ მის ცხოვრებაში რაღაც მნიშვნელოვანი იწყებოდა.
და თითქოს შემთხვევით, იმავე წამს ტაძარში მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა. ნიას გული უცნაურად შეეკუმშა,მას არ უნახავს ჯერ, ვინ იყო, მაგრამ თითქოს გრძნობდა, რომ ეს შეხვედრა ჩვეულებრივი არ იქნებოდა.

რამდენიმე კვირა გავიდა, ამასობაში მილენამ ნელ-ნელა დეპრესია დაძლია და სამსახურში სიარული დაიწყო, მთელი სოლომონის პასუხისმგებლობა მეტწილად მილენაზე იყო, მან ასე გადაწყვიტა შესაბისად მილენაც მონდომებით ცდილობდა ყველაფრის კონტროლს, თუმცა ყველაფერი ზედმეტად ზაფრავდა. საღამოს, ლუკამ სახლში მოაცილა და ერთად შევიდნენ მისაღებში, სახლი სიჩუმით იყო სავსე.

გამარჯობა ნიტა. როგორ ხარ?
მზერა ჩემს უკან გადააქვს,ვხვდები ქმარს მიფასებს. ტუჩებს მუწავს და რაღაცნაირი ცივი ღიმილი ურბენს სახეზე.
_ ბექა… როგორ ხარ?
_ კარგად._ პაუზას აკეთებს._ შენ?
_ კარგად. გილოცავთ

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდ ბრძოლას ადამიანი არა ომის ველზე, არამედ საკუთარი სულის სიღრმეში, სიმარტოვესა და სიცივეში გადის. ზოგჯერ დაცემა იმდენად მძიმეა, რომ კაცი საკუთარ ნაჭუჭში იკეტება, რწმენას კარგავს და გრძნობებს ისე გაურბის, თითქოს მათი გამოჩენისა და სიმართლის ეშინოდეს.
​ლუკა გელოვანიც სწორედ ამ გზას გადიოდა. მისი ცხოვრება ბნელით იყო მოცული,

-არ იკივლო-მხოლოდ ეს უთხრა ანას და წამში ხელში აიყვანა. ისე ასწია ჰაერში თითქოს ბუმბული ყოფილიყოს გოგონა და ქარში აფრენილიყო.
-დამსვი,დემეტრე,დამსვი!
-ნუ ხვანცალებ წითურო და ჩუმად, გვიანია,ძინავს ხალხს.- მიხვდა ანა რომ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა გაძალიანებას. სანა რამეს იტყოდა ბიჭი მის კართან იდგა უკვე.

ოთახი თითქოს ოკეანეში ღუზა აშვებული გემივით დაიძრა მისთვის უცნობი მიმართულებით.
-არა… -ჩუმად თქვა, -არა, ეს… ეს შეუძლებელია… ღმერთო, ეს რა გამიკეთე...
ტელეფონი ხელიდან გაუვარდა.
მუხლები მოეკვეთა.
ყველაფერი ჩაბნელდა.

მარტო ვარ…ვაძლევ თავს უფლებას ვიტირო.
ცხელი,მწველი ცრემლები მისერავს ლოყებს.
ვერ ვხვდები როდის შემოდის,უკნიდან მის ძლიერი მკლავები მეჭდობა წელზე.
თავს მხარზე მაბჯენს.

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

შუადღის მიწურულს ბრუნდება ბექა,მასთან ერთად არის ლაშაც,რომელსაც თაკოს დანახვაზე ეღიმება.რაც მე და ნიას მხედველობიდან არ გვეპარება.
_ გამარჯობა შესანიშნავ სამეულს და ჩემს ძვირფას რძალს ეს…_ თაიგულს მიწვდის._ გილოცავთ.,ბედნიერი ფეხი მოგეტანოს საძმაკაცოსთვის.
ვიცინი უნებურად.

ზოგჯერ ვფიქრობ რა გავაკეთე წინა ცხოვრებაში ასეთი,რომ ახლა იმ ადამიანებით დამაჯილდოვა ვინც ჩემს გარშემო არიან.მყავს მშობლები,რომლებსაც ძალიან ვუყვარვარ და არ აქვს მნიშვნელობა რა სულელური აზრი უნდა მომივიდეს ისინი მაინც გვერდში მიდგანან.არც მაშინ გაუპროტესტებიათ ჩემი გადაწყვეტილება,

...მანქანა იოანესთვის ნაცნობ კორპუსთან გაჩერდა, ცოტა ხანს საჭესთან ჩუმად იჯდა, თითქოს საკუთარ ფიქრებს ალაგებდა, მერე ტელეფონი აიღო და მოკლედ დაწერა:
„სახლში ხარ?“

ზოგჯერ შეხვდები ადამიანს, რომელზეც ფიქრობ რომ უმნიშვნელოა შენს ცხოვრებაში, მაგრამ წლები გადის და მასთან დაკავშირებით აზრები ირევა, ვერ ხვდები გჭირდება თუ არა, სხვადასხვა ემოცია ებრძვის შენში ერთმანეთს და საბოლოოდ ვერ გაგირკვვია რა გინდა. ყველას გამოუცდია მსგავსი ორჭოფობა საკუთარ თავთან, მაგრამ ვინ უპასუხებს ჩვენს შეკითხვებს? ვინ შეძლებს ჩვენი გაურკვევლობის ჩახშობას?

ფიქრებში…ოცნებებში…მისთვის ბევრჯერ მიკოცნია,მაგრამ რეალობის წინაშე ახლა ისე დავიბენი და თან ისეთი დიდია ცდუნება…
სრულად ფარავს იმ რამდენიმე სანტიმეტრს და მისი რბილი ტუჩების შეხებას ვგრძნობ,რომ არ დავეცე,მის ძლიერ მკლავებს ვხვევ თითებს.
ამ ყველაფერს ალბათ თანხმობად იღებს,უფრო მეტად მეკვრის ტუჩებზე,ხელს წელზე მისრიალებს და მიკრავს…

-დავუწევ,ოღონდ ასე ძალიან ნუ ცდილობ გამექცე და თავი ამარიდო წითურო,არ ვიკბინები. ტკბილი ძილი - ბიჭმა თვალი ჩაუკრა,კარი მიიკეტა და რამდენიმე წამში სიმღერის ხმას საერთოდ შეწყდა.
დილით ადრე მივიდა ანა სადგურზე, ერთი პატარა ჩემოდანი ჰქონდა თან,რომელშიც ყველაფერი გადაანაწილა. ძლივს ნახა საჭირო ტრანსპორტი და მისდა საბედნიეროდ ბოლო თავისუფალი ადგილი ფანჯარასთან.