.:4Love.Ge:.

-გეგა შეიძლება 3 ან 5 წლით ჩასვან ციხეში-წამოენთო ანა
-მერე რა?
-ვერ ხვდები?!
-გეგა რომ გამოვა ციხიდან შეიძლება მარიამს განქორწინება აღარაც მოუნდეს ისე დაალაგონ ურთიერთობა
-მაგის მართლა გჯერა?

ძველი, შუა მშენებლობაში მიტოვებული ოთხსართულიანი შენობა სიბნელეში ამაყად იდგა და წვიმის წვეთები გამეტებით ცდილობდა მის ბეტონის კედლებში შეღწევას. იანვრის სუსხიანი შუაღამე იყო. ელვა და ჭექა-ქუხილი საშინლად მძიმე ხასიათს ქმნიდა დედაქალაქში. კედლების შიგნიდან რაღაც უცნაური ღმუილი ისმოდა და სკამის იატაკზე ჭყრიალის ხმაც მოედო კედლებს.

-მგონია,რომ აქ ყველფერი გვემარტივება,დასვენება,გართობა,საზაფხულო რომანია,რომ დავბრუნდებით,სხვა რეალობა დაგვხვდება.
-სკოლის მოსწავლეს ვგავართ რომელიმე?
-უბრალოდ… -პაუზას ვაკეთებ - არ ვიცი…არაფერი არ ვიცი ახლა…თავიც ძალიან მტკივა,მომაწოდე ჩაი, სად წაიღე უჰ - გავუბრაზდი ხელოვნურად.მაწვდის და დაფიქრებული მიყურებს,ვხვდები რომ პასუხს ელის - არ მინდა ახლა ამ ყველაფერზე საუბარი ირაკლი

მალე მიადგნენ იმ სასტუმროს, სადაც მეგობრები წლებია ხშირად ჩამოდიოდნენ.
ვერ ვიტყვი რომ ოთო აქ ყველას იცნობდა მაგრამ ოთოს ნამდვილად ყველა იცნობდა. სწორედ ამიტომ გაუიოლდა ყველას ზუსტად იმ ნომერში შესახლება, სადაც მომავალში „შემთხვევითი შეხვედრები“ მარტივად გადაიქცეოდა აუცილებლობად.
_ნომრები ერთმანეთის პირისპირ გაქვთ. 314 და 315_თქვა ადმინისტრატორმა და კარტები გადასცა.
ოთომ კმაყოფილი სახით გადახედა ელენეს, ამით თითქოს კიდევ ერთხელ შეახსენა აქ რისთვის ჩამოვიდნენ.

ავტ. შენიშვნა: ნაწარმოებში ხსენებული თემი, სალხინებელი რეალურად არ არსებობს. მასში შეგხვდებათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხისათვის დამახასიათებელი სიტყვები, წეს-ჩვეულებანი თუ ლანდშაფტი. რიტუალთა ნაწილი გამოგონილია, ისევე, როგორც მმართველობის სისტემა. მოვლენები ჩვენ საუკუნეში ხდება, მაგრამ სიუჟეტის თავისებურებიდან გამომდინარე,

მატარებლით მივდივართ ტოსკანაში.მგზავრობა ღამით იყო,ამიტომ გამთენიას ჩავედით.კოტეჯი შესანიშნავ ლოკაციაზე იყო,სახლი ძველებური სტილის,ქვით ნაშენი.ლამაზი გამწვანებული ეზო,ხასხასა მწვანე მოლი,სიწყნარე,აქა- იქ ჩიტების ჭიკ-ჭიკი თუ დაარღვევდა იდეალურ სიჩუმეს.სტუდიოს ტიპის მისაღები,უკანა კარით კი ვერანდაზე გადიოდი აუზთან. სამი საძინებლიდან ერთი საძინებელი მე და ნათიას დაგვითმეს.ნივთები ამოვალაგე,საწოლზე დავეშვი და მზერა ჭერს მივაპყარი. ყველაზე გამორჩეული ზაფხულია ჩემს ცხოვრებაში…

აქ,აქედან იწერებოდა მათი ისტორია,სადაც დიდ სიყვარულს,მეგობრობას,დედმამიშვილობას წრფელ ურთიერთობებს გზად და ხიდად მტრობა,ღალატი,შური და ტყული გასდევდა.შეძლებენ მტრობისგან ათასგზის დანგრეულნი სიყვარულით აშენებას?
თუ არ დაიზარებთ სულ ცოტა ხნით გამომყევით მილენიალურ წარსულში <3

გამარჯობა. მე ნია მშვენიერიძე ვარ. 22 წლის, 5 წელია მონტენეგროში ვცხოვრობდი, დიზაინერი ვარ და იქ ვსწავლობდი, საშუალო სიმაღლის, მუქი ყავისფერი, ტალღოვანი თმით, ტრაბახში არ მინდა ჩამეთვალოს მაგრამ ჩემი აზრით გვარს ვამართლებ, სასიამოვნო გარეგნობა მაქვს.. რაც შეეხება ხასიათს საკმაოდ ფიცხი და ჯიუტი ვარ,

— საინტერესოა…
თავი ავწიე. დივანზე იჯდა, ერთი ფეხი მეორეზე გადაედო და ხელში ჩემი ძველი ჟურნალი ეჭირა. ის ჟურნალი, რომელიც დარწმუნებული ვიყავი, წლების წინ დავკარგე. ან დავმალე. ან უბრალოდ დავივიწყე — როგორც საკუთარ თავი.
გული ყელში ამომიჯდა.
გარეკანზე მე ვიყავი.
წითელ კაბაში. თავდაჯერებული ღიმილით. მიკროფონით ხელში.

არასოდეს ისე არავის დაძახებული ჩემი სახელი არ მომწონებია, როგორც მისი პირიდან და მესიჯებიდან. გასაოცარი ხმა ჰქონდა, მეგონა რომ თავად ელფები მელაპარაკებოდნენ, ნაზი იყო, მომაჯადოვებელი და ემგონა თუ ერეკლე მეტყოდა დაუფიქრებლად გადავხტებოდი კლდიდან. მისი ხმა ამას აუცილებლად გაიძულებდა. და სიგიჟემდე მომწონდა მის მიერ ნათქვამი ნისიმე

ეს ამბავი თაკომ “შტაბში” მოიტანა და “საბჭოც” შეიკრიბა.
ნონას მისაღებში ისევ შემოსხდომოდა თაკო, ოთო და მაგდა იმ მაგიდა, სადაც ყველაზე ჩახლართული და საუკეთესო იდეები იბადებოდა. ოთო მობილურს ხელიდან ხელში ატრიალებდა, თითქოს ასე იდეები უკეთ მოუვიდოდა.
_მოკლედ,_სამზარეულოდან გამოვიდა ნონა და ცხვირზე სათვალე შეისწორა_ეს ასე ვერ დარჩება.

მოქმედება ხდება გამოგონილ, ზღვისპირა თემში, სალხინებელში, სადაც მთავარი გმირის ცხოვრება გადაჯაჭვულია თავისი თემის ცხოვრებაზე. იდენტობის მძაფრი ძიება, რელიგიისა და ფილოსოფიის ჭიდილი და სიყვარული.

აჩის ნაირი ადამიანი ბევრია. შეიძლება ჩანდეს, რომ ადამიანს ერთი უნდა, მაგრამ მეორეს აკეთებს. თუმცა არავინ იცის, ამის უკან რა დგას, ან საერთოდ რატომ ხდებიან ევას ნაირი ადამიანები დაინტერესებულნი აჩის ნაირი ადამიანები?:)

შაბათ დილას ანიტასთვის ყოველთვის ერთი და იგივე სცენარი ჰქონდა: სამუშაო ლეპტოპი, ცხელი ყავა და სიჩუმე, რომელიც მისთვის უდაბნოში ერთი წვეთი წყალივით მნიშვნელოვანი იყო. სწორედ ამიტომ გადაატრიალა თვალები ლამის კეფამდე როცა ეს იდილია ნონამ დაარღვია და სამზარეულოდან გამოსძახა

-მოდი,ხომ არ ვაწყენინებთ. -იღიმის ირაკლი. მეზობლის ბავშვივით ვეტუზები გვერდით,ამაზე უფრო მეტად ეცინება. ზურგიდან მეხუტება,მის მარჯვენა ხელში ჩემს მარჯვენა ხელს იკავებს და ტუჩებთან მიაქვს.მარცხენა ხელს მჭიდროდ მხვევს წელზე და მის დაკუნთულ ტორსზე მაკრავს. ავტომატურად სუნთქვას ვწყვეტ რამდენიმე წამით და ვეღარ ვინძრევი.