სიყვარულის ისტორიები,
წიგნები და ლექსები

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს..
-რომლის..
-დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე რომ, თუ აქ იმისთვის ხარ, რომ გაიხარო ან მორალი წამიკითხო ჩემს გადაწყვეტილებებსა და შედეგებზე...
_ყველაფერი არ დაგიკარგავს._არ დაასრულებინა.

_ მე ვთქვი,არ ვარ ამ კავშირის მომხრე._ გიორგი წამით ჩერდება,დავითს უყურებს.
_მივდივართ._ მეგისკენ ტრიალდება რომელსაც ფერი არ ადევს სახეზე,თომა ფეხზე დგება მამის სიტყვებზე.ანკას სახეზე რთულია რამე ამოიკითხო.

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

გუგუნას თვალით დანახული ბავშვობის სიყვარული, თინეიჯერობის პერიოდი, ახალგაზრდობის წლები და ყველა ის შეგრძნება, ფიქრი და დაბრკოლება რომლებიც ანოს დამსახურებით გაჩნდა მის ცხოვრებაში. მათი ერთად ყოფნის დროს სხვა ყველაფერი აზრს კარგავდა, განშორება კი მძაფრად კვეთდა მათ ძლიერ გრძნობებს.

ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო გარეთ.ახალგაზრდების ჟრიამული წამში მოაკლდა სოფელს.

მისი თითოეული მოძრაობა იყო არა უბრალოდ ქმედება, არამედ განაჩენი. ის არასდროს ჩქარობდა. რატომ უნდა ეჩქარა კაცს, რომლისთვისაც დრო მხოლოდ რესურსი იყო, რომელსაც თავად აკონტროლებდა? შავი, ძვირფასი პალტო მის ფართო მხრებზე იდეალურად ეჯდა. როდესაც თავი ასწია, ლამპიონის მკრთალმა შუქმა მისი სახის მკვეთრი, არისტოკრატიული კონტურები გამოაჩინა. მისი მონაცრისფრო-კვამლისფერი

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ… -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა
-შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა
-არასდროს მციებია, მაგრამ უშენობა სულს გულის გავლით ყინავდა
-და რატომ იცივებდი თავს როცა გათბობა შეგეძლო ცოტნე-ხმა გასტყდომოდა უმცროს კანდელაკს

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა
დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა
სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი
ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

-ვაიმეე, გააჩერეთ მანქანა!.. - შეჰკივლა ორმოცდაათიოდე წლის ჭაღარა ქალბატონმა აღელვებული ხმით.
-რას აკეთებს, კაცო?! - სათვალე მოიხსნა იქვე მდგომმა კაცმა.
-არ აპირებს გაჩერებას?! - გადასჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა გვერდით მდგომ მეგობარს.

მეთამაშე“ გარკვევით იკითხებოდა ტბის ნაპირას მდგარი ძველი, უფუნქციოდ მიტოვებული შენობის კედელზე. თითქოს ეს სულ არ ეხებოდა მომხდარს, მაგრამ მე ზუსტად ვიცოდი, ის სწორედ მე მომმართავდა.

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში.
სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც ყოველთვის ბავშვების სიცილი ისმოდა, ახლა სიჩუმე ჩამდგარიყო. მხოლოდ ძაღლების ხმადაბალი წკმუტუნი არღვევდა სოფლის სიმყუდროვეს.

იმ ზაფხულს პირველად ჩაალაგა ჩემოდანი.თმა დაიწნა და მხარზე გადმოიგდო,რომ კარგად შეეთვალიერებინა მისი ჟანგისფერი დალალები.შესაკრავში გვირილა ჩაიმაგრა და კმაყოფილმა შეათვალიერა საკუთარი თავი.ჭორფლების დამალვას უშედეგოდ ცდილობდა,ბოლოს სულ მოიშორა მაკიაჟი და გაბრაზებულმა გააგორა 30 კილოგრამიანი ჩემოდანი.დარწმუნებული იყო თუ არა?არანაირად.ახლაც ისევე ეშინოდა,როგორც მაშინ, ბავშვთა სახლიდან,რომ წამოიყვანეს და უკანასკნელად შეავლო თვალი იქაურობას,მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. „ხაზეიკას“,რომელსაც გაურკვეველი მიზეზით არ მოსწონდა გასაღები ჩააბარა და კიბეებზე ხმაურით დაეშვა.

-დაჩი, დაჩი, უნდა მიშველო,- ლევანის აღელვებულ ხმას ტელეფონის დინამიკი კიდევ უფრო რეზონანსულს ხდიდა,- შენ თუ გადამარჩენ.
-ლევან, თუ მეტყვი რა უნდა გავაკეთო, გიშველი,- გაეცინა დაჩის. მისი ბავშვობის მეგობარი და აწ უკვე მისი უფროსი ყოვლად აუტანელი ხდებოდა როდესაც რაღაც სჭირდებოდა.