.:4Love.Ge:.

ავტ. შენიშვნა: ნაწარმოებში ხსენებული თემი, სალხინებელი რეალურად არ არსებობს. მასში შეგხვდებათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხისათვის დამახასიათებელი სიტყვები, წეს-ჩვეულებანი თუ ლანდშაფტი. რიტუალთა ნაწილი გამოგონილია, ისევე, როგორც მმართველობის სისტემა. მოვლენები ჩვენ საუკუნეში ხდება, მაგრამ სიუჟეტის თავისებურებიდან გამომდინარე,

ქალაქში წინასაახალწლო მზადებაა. მთავარი ნაძვის ხე დაიდგა რუსთაველზე.ქუჩები განათებულია ათასგვარი საახალწო დეკორაციებით.ულამაზესია გარშემო ყველაფერი,განწყობა ქმნის ყველა კუთხე-კუნჭული.ადამიანები სადღაც მიიჩქარიან,ცდილობენ ყველაფერი მოასწრონ,ახალი იმედებით,ახალი ოცნებებით ხვდებიან ახალ წელს.გარკვეულ წილად მეც მიხარია,

აქამდე ვერ დავინახე, რომ წინ მგზავრის სავარძელზე კიდევ ვიღაც იჯდა. მუქი ტანსაცმელი ეცვა, სახე სიბნელეში ეფარებოდა. ნელა შემოტრიალდა… და პირდაპირ ჩემს მანქანას გამოხედა.
გული გამიჩერდა.
მან ხელი კარის სახელურს მოკიდა. კარი ძალიან ნელა გაიღო და ჩემკენ დაიძრა.

შენთან იწყება ჩემი ყოველი დილა,
შენით მთავრდება ჩემი ფიქრი ღამით.
როცა სიტყვები ვერ პოულობს გზას,
შენი ჩუმი მზერა ყველაფერს ამბობს.
შენი სითბო სახლად მექცა,
შენი რწმენა — ძალად გზაზე.
რაც არ უნდა შორს წავიდე,
შენ ხარ ფესვი ჩემს ცხოვრებაში.
3 მარტი მხოლოდ თარიღია,
შენი სიყვარული — მარადიული.
დედა, მადლობა რომ ხარ ჩემთან,
დღეს, ხვალ და ყოველთვის.

გეგას უყვარხარ... შენც და ვაჩეც ძალიან უყვარხართ
-ეგ მხოლოდ ცარიელი სიტყვებია და მეტი არაფერი
-მისგან რას ითხოვ?

-ზოგჯერ გზა არ მთავრდება ისე როგორც თავად დაგეგმე და ამიტომ გზიდან გადახვევასაც უნდა ელოდო, დარწმუნებული ვარ ბედისწერას ერთ დღეს შეეგუები.

დილით ცოტა გვიან ვიღვიძებ,მას ისევ სძინავს,ხელი ჩემს წელზე აქვს შემოხვეული,ფრთხილად ვაწევინებ ხელს და ვძვრები საწოლიდან.
_სად იპარები? _ მისი ჩახლეჩილი ხმა მესმის.ვბრუნდები,ვიხრები ისევ მისკენ და ვკოცნი მსუბუქად.

ღამე მძიმე იყო. ანამ რამდენჯერმე გამოიღვიძა. ყოველ ჯერზე ერთი და იგივე სიზმარს ხედავდა. ნიკა იდგა მდინარის პირას, თოვლი ფეხებთან ეყარა, ხელში რაღაც ეჭირა - ალბათ იარაღი, მაგრამ, როცა ანამ მიახლოება სცადა, ყველაფერი წყალმა დაფარა. საშინელი სიცივე იგრძნო და თვალები გაახილა. ოთახი ბნელში იდგა.

ამბობენ ადამიანის წასვლას განსაკუთრებული ტკივილი მოაქვს და სიცარიელეს ტოვებსო. ზოგჯერ სწორედ მაშინ მიდის საყვარელი ადამიანი, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდება გვერდით და ხანდახან ამ წასვლას იმით ამართლებენ რომ მოგვიანებით დაბრუნდებიან, რომ ახლა არ არიან მზად ურთიერთობისთვის.

_სად იყავი?
_ანიტა გავაღვიძე, საკომფერენციო ზარი ჰქონდა და ჩასძნებია._სწრაფად მოახსენა თაკომ.
გიგიმ თავი ოდნავ გადახარა. წამით არაფერი უთქვამს. მერე კი ნელა, ზედმეტად მშვიდად წარმოთქვა:
_კვირას, დილის ექვს საათზე საკომფერენციო ზარი ჰქონდა… და ანიტას, რომელიც სამსახურით ცხოვრობს, ჩაეძინა?

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე რომ, თუ აქ იმისთვის ხარ, რომ გაიხარო ან მორალი წამიკითხო ჩემს გადაწყვეტილებებსა და შედეგებზე...
_ყველაფერი არ დაგიკარგავს._არ დაასრულებინა.

-საიდან და... რეზის აღარ დასცალდა სიტყვის დასრულება.კარი გაიღო და თხელი,სიფრიფანა მაღალი წაბლისფერ თმიანი გოგონა გამოჩნდა.ლამაზი არა ულამაზესი იყო,თხელი მოგრძო სახე,რაღაცნაირი თეთრი,უფრო ფერმკრთალი,ნუშისებრი თაფლისფერი თვალები ინტერესით და სინაზით მოავლო აუდიტორიას,თხელი სისხლისფერი ტუჩები,მის ფერმკრთალ სახეზე ანათებდა.

შაბათი დღე იყო, ამიტომ ძილს თავი აღარ დააღწია და მორფეოსის ნაბოძებ სიზმარში ხეტიალი გააგრძელა. ისევ ლამაზ მინდორში იყო, თუმცა ამჯერად წამოწოლილიყო, ზეცას აჰყურებდა და რაღაც მელოდიას ღიღინებდა. ნაზი ნიავი მაღალ ბალახს ლაზად აქანავებდა; ზღვის ტალღებს მოგაგონებდათ ეს ულამაზესი, მოყვითალო მინდორი.

_მე გვერდით ნიომერში ვარ…_უხერხული სიჩუმე დაარღვია ანიტამ_ჩვენი შეკვეთები აერიათ…
აკაკიმ ბურგერს დახედა. მერე ისევ ანიტას. თითქოს არჩევანს აკეთებდა საჭმელსა და მას შორის. საბოლოოდ ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა და ზღურბლს გადააბიჯა.
ანიტა შეცბა, მისმა სიახლოვემ დააბნია. კორიდორი უცებ ზედმეტად ვიწრო მოეჩვენა. სწრაფად უნდა გასცლოდა აქაურობას.

როცა არ გიყვარს, ნებისმიერ დროს შეგიძლია ადგე და წახვიდე, დაიცვა შენი უფლებები, სურვილები და პრინციპები. როცა გიყვარს კი სულ სხვაგვარადაა საქმე: მიდიხარ, მაგრამ ფეხები უკან გრჩება; კამათში იმარჯვებ, მაგრამ თავს დამარცხებულად გრძნობ; მას სტკენ და შენ უფრო გტკივა.