შიში პატივისცემა და სიყვარული {ნაწილი 2/12}

თითქოს ცივი წყალი გადაასხეს, რაც ყველაზე მეტად სურდა ავარიის დეტალების გარკვევა იყო და ვერფრით მოიპოვა მასალები, ისე ჰქონდა ყველაფერი მოგვარებული უფროს ჯაფარიძეს, რომ ვისაც არ უნდა მოეძებნა ვერავინ იპოვნიდა. თუმცა ეს ნიკამ და ლაშამ შეძლო..

სიყვარულის ძალა

ირგვლივ ბურუსია,ნისლი ჩამოწვა და საშინელი წვიმა დაიწყო სიცივემ ამიტანა მგონი ჩემზე მცივანა ადამიან ქვეყანაზე არ დაიარება სანამ სულ გავიყინებოდე ჯობს ნუცასთან წავიდე. გზაზს დავადექი

შეჯახება ზევსთან. (თავი 1)

-ახლა კი მოგი...._საპასუხო დარტყმა უნდა მიეღო ოთახში ფორმიანების ხმა რომ გაისმა. -თქვენ ადგილას მაგას არ ვიზამდი_ნაცნობი ხმა მოხვდა ნინის ყურს და უკან გახედილს წარბ შეკრული ვაჩე დახვდა. მაინც როგორ უხდებოდა ეს ფორმა.

ბედისწერა - 5

ცხოვრება ხშირად გვაოცებს თავისი სიურპრიზებით. ბევრჯერ ხდება ისეთი რამ, რასაც ვერასდროს წარმოვიდგენდით. ეს ადამიანში განსაკუთრებულობის შეგრძნებას ბადებს, თუმცა ჩემ შემთხვევაში, დამთხვევებმა ყოველგვარ ზღვარს გადააჭარბა. ამდენი ემოციისგან უკვე

მინდა ტუჩებით ვიგრძნო შენი გულის ფეთქვა!

გამბედაობას ვიკრებ, ხელს ვიწვდი და მარცხენა ლოყაზე გეხები, ცერა თითს სიცილისგან ქუთუთოებში ჩამალული თვალის გასწვრივ გისვამ და ჟრუანტელი მივლის. ოჰჰ.. როგორ მინდა ახლა მეც დავხუჭო თვალები, შენთან უფრო ახლოს მოვიწიო და ხარბად შევისუნთქო შენი სურნელი.

ლანგრით მორთმეული ( თავი 5)

ყველა ნივთს თავისი ისტორია აქვს... და ის კი არა, ჩვენ მასთან ერთად განცდილი გვენატრება. დაკარგული ნივთის დაბრუნება შესაძლებელია, მაგრამ იმ დროს ვეღარაფერი დააბრუნებს...

აღარ მინდა..არა რაა

იმ დღეს სტომატოლოგთან ვიყავი და ჩემს გვერდზე სხვა შუახნის მამაკაცს უდებდნენ პლომბს და რომ მორჩა, სტომატოლოგი ეკითხება..

კორეული ვოიაჟი

-ლიზ პასპორტები შეამოწმე აბა. ხომ ორივე თან გვაქვს. იმდენად არ გვჯერა რომ ოცნებას ვისრულებთ, რომ გვგონია რაღაც დაგვრჩება. ან უკანასკნელ წამს ფეხს მოვიტეხთ ან ბარგი დაგვეკარგება ან რა ვიცი კიდევ ათასი რამ. -ვაიმე ელე ახლა დაწყნარდი. 965 ჯერ

ტყეში პატარა ქოხი (ნაწილი 8)

სალო, რომ გეცლება დავილაპარაკოთ, მითხრა ბიძაჩემმა... -ახლავე ჩამოვალ! -კაბინეტში დაგელოდები. რამდენიმე წუთში,იქ ვიყავი. კაბინეტში იჯდა დინჯად, წინ ფურცლების დასტა ედო და ჩასცოცინებდა, მივედი წინ დავუჯექი,რაღაცას ხაზი გაუსვა, თითქოს მოინიშნა და

ბედნიერება გაზიარებით (სრულად)

ახლა გიყურებ და ვფიქრობ, ასეთი დიდი ჯილდო რით დავიმსახურე ღმერთისგან, რომ შენი თავი მე მარგუნა? - საოცრად გულწფელი იყო ამ დროს ავალიანი. შენგელიას მორცხვად გაეღიმა და თავი დახარა.