შვიდი ჭამი 1

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდი ისტორიები სიმშვიდეში იბადება, მაგრამ ჩვენი ამბავი სულ სხვაგვარი იყო. ის არ ჰგავდა დილის ნამიან ბალახზე ფეხშიშველ სიარულს ან მზის პირველ სხივს. ჩვენი დასაწყისი უფრო დამსხვრეული შუშების ხმას, გვიან ღამით აჩქარებულ პულსს და იმ

დამათენდა

სულის ნაწილში კვლავ დამათენდააპრილის სევდით მონუსხული დღე,როცა ცდილობ მინების გაწმენდას,ადრე სიმშვიდე დაათარიღე.ტკბილად ეძინა სიზმრით დატვირთულს,ღამით განცდების სტუმრობით დაღლილს,აპრილში

მებაღე - თავი 24

პერანგი სისხლით ჰქონდა დასვრილი - არა ლაქებით, არამედ თითქმის მთლიანად. ხელებიც იგივე მდგომარეობაში ჰქონდა. დათოს გულში რაღაც მძიმედ დაეშვა. მიუახლოვდა თუ არა მხარზე ხელი დაადო. -რა მოხდა? იოანემ ნელა ასწია თავი. მისი თვალები… უცნაური იყო. არ იყო

ნათელიბნელში ნაწილი 22-23

— არა, ეს როგორ... რანაირად? ნუთუ მართლა ხდება ეს ჩემს თავს? — ეკითხებოდა საკუთარ თავს, უჭირდა იმის დაჯერება, რასაც ხესავდა, მას სჭირდებოდა მტკიცებულება, რომ ერწმუნა და მიიღო კიდეც. — კიდევ ეჭვი გეპარება ჩემს არსებობაში, ლუკა? შენ მიხმე და მეც

შიშზე ძლიერი (სრულად)

სამყარო შეიძრა. თითქოს ცამ იქუხა და ქვესკნელმა პირი ჰყო. ყველა ჩემი კოშმარი ერთად დამიდგა თვალწინ და ყველა მათგანს იმ ადამიანის თვალები ჰქონდა, ვინც ახლა ასეთი ინტერესით მათვალიერებდა.

პირობითი სიყვარული (თავი 4)

თერთმეტს ათი წუთი აკლდა. ნინას ოთახში ჰაერი ისე იყო გაჟღენთილი წასვლის მოლოდინით, რომ სუნთქვაც კი უჭირდა. ოთახის შუაგულში ორი დიდი, შავი ჩემოდანი იდო. გოგონა ფანჯარასთან იდგა, თითებით ფარდის კიდეს ჩაბღაუჭებოდა და ეზოს გადაჰყურებდა. ეცვა უბრალო,

დუმილის ფიცი (თავი 1)

ტრადიცია ხშირად უფრო ძლიერია, ვიდრე ადამიანის ნება, ერთი გოგოს ცხოვრება სხვების გადაწყვეტილებით წყდება. სვანეთის მკაცრ და ამაყ მიწაზე, სადაც სიტყვა და ღირსება კანონზე მაღლა დგას, ზოგჯერ ქალის ხმა ჩუმდება და მის ნაცვლად სხვები წყვეტენ მის ბედს.

“მე დაგელოდები” — ნაწილი 2

ორი წლიანი დუმილის შემდეგ მოულოდნელი ზარი ანას ცხოვრებას თავიდან ურევს. შეხვედრამდე ერთი საათი რჩება, მაგრამ გზა სიმართლემდე ტრაგიკულად წყდება. ახლა ვაჩეს მხოლოდ ლოდინი და იმედი რჩება. ისტორია სიყვარულზე, დაგვიანებულ სიტყვებსა და მეორე შანსზეა.

აივანი მაზნიაშვილზე (V თავი)

-შემომხედე, წითურო, რატომ მარიდებ თვალს? -არ... -ჩუმად, შემომხედე. მზერა გაუსწორა ანამ ბიჭს. დემეტრე თითქოს მშვიდად დაჰყურებდა გოგონას, მაგრამ თვალებში გოგონას ანარეკლი უბრწყინავდა. ღიმილს ვერ იკავებდა, უხმოდ დაჰყურებდა ანას ზემოდან — მომღიმარი,

ნათელიბნელში ნაწილი 20-21

— უცნაურია ეს ყოველივე... — ამოთქვა ნიამ და ლუკას გახედა. — რა არის უცნაური? — ის, რომ მე და შენ ახლა აქ, ზღვის სანაპიროზე ერთად ვდგავართ ასე მშვიდად და არ ვჩხუბობთ. — გაეცინა ნიას, მისი სიცილი ღამის სიჩუმეში ნაზად გაისმა. — ძალიან გინდა, რომ