მებაღე - თავი 13

მილოცავენ რომ შენნაირი ქალიშვილი მომივლინა ცხოვრებამ.. ეს სიტყვები არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ საკმარისი იყო, რომ მილენას სულშიც და სხეულშიც რაღაც ძალიან ნაზად და საგრძნობლად დაძრულიყო, თითქოს ამდენი ხნის შემდეგ პირველად მიიღო ის, რაც ბავშვობაში ასე

თეთნულდს გასძახე II (სრულად)

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად

ალუბლის არომატი (ნაწილი 27-28)

- ჩემი აზრით ჯობია ბათუმში დავბრუნდეთ.. რა საჭიროა აქ გაჩერება.. მე და დანი უკვე ერთად ვართ.. ხომ ეს გინდოდათ.. ხოდა ასეცაა.. - ჭირვეულობდა ლიზა, იშაიმ ცალი წარბი ასწია. - ხო და ასე რომაა, იმიტომაც უნდა დავრჩეთ აქ. თან ხომ შერიგდით… რა პრობლემაა? -

მებაღე - თავი 12

სიჩუმე იყო. ისეთი სიჩუმე, რომელსაც ვერასდროს იცნობდა. არ იყო ხმაური, არ იყო უცხო ნაბიჯები, არ იყო დაძაბული მოლოდინი, რომ კარს ვიღაც გააღებდა. და სწორედ ეს იყო ყველაზე უცნაური - რომ არავინ მოდიოდა.

ახდენილი ოცნება( თავი 3)

ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივია თითქოს და მაინც ჩემთვის ეს ჩვეულებრივი არ არის. წამით ისევ აწყდება ჩვენი თვალები ერთმანეთს. ოდნავ წარბებს კრავს,სულ ოდნავ და წამიერად.უფრო რეფლექსური მოძრაობაა…მაგრამ ვამჩნევ და გული მეწურება…რატომ? რატომ შეკრა

ალუბლის არომატი (ნაწილი 25-26)

სამივენი მაგიდასთან იყვნენ დახრილები და უკვე სერიოზულად ათანხმებდნენ გეგმას. - ესეიგი ასე… - ჩუმად ამბობდა დანიელი - ჯერ სასტუმროსთან მივალთ, მერე… - მერე მე დავიჭერ! - ჩაერთო იშაი სიცილით - როგორც მაშინ პირველად!

მებაღე - თავი 11

-მომისმინე, არ ვიცი, საიდან დავიწყო… - თქვა ბოლოს სოლომონმა, ხმა დაბალი ჰქონდა, ოდნავ ჩახლეჩილიც კი, რაც მისნაირი კაცისთვის უცნაური იყო, - და ალბათ, რაც არ უნდა ვთქვა, მაინც არ იქნება საკმარისი.

ახდენილი ოცნება (თავი 2)

ფიქრები ელვის სისწრაფით მოდის და მაწყდება… ერთი მომენტი უზომოდ მიხარია,რომ ვნახე,როგორც იქნა შევხვდი პირადად,მაგრამ ცოლი მოყავს? “კარგი რაა,ამდენი წელი იმიტომ გქრაშავდი სხვა მოიყვანო?! ჩემზე მეტად არავინ შეგეფერება!”_ ვბრაზობ.

სიძულვილვილიდან სიყვარულამდე (თავი 3)

-კარგია. ვუთხარი ცივად. რამდენიმე წამი მიყურებდა. ისე… თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა. მაგრამ არ თქვა. უბრალოდ შემობრუნდა. მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა. მე კი იქ დავრჩი. მარტო ქარში.და მართლა ცუდად ვიგრძენი თავი. ტელეფონი ავიღე ავკრიფე ნიკოლოზის ნომერი

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი I)

ნასვამზე უფრო მარტივი იყო იმის აღიარება რომ აივანზე სუფთა ჰაერისთვის კი არა იმ უცნობის ნახვის იმედით გადიოდა. ფრთხილად გაკაკუნდა მოაჯირთან, ამჯერად სიგარეტი არ ამოუღია,უბრალოდ ეზოს უყურებდა და ელოდებოდა,იქნება გაღებულიყო კარი და გამოსულიყო უცნობ ი