სვანზე და სვანეთზე გაგიჟებული (სრულად)

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

ახდენილი ოცნება (თავი 6)

შუადღის მიწურულს ბრუნდება ბექა,მასთან ერთად არის ლაშაც,რომელსაც თაკოს დანახვაზე ეღიმება.რაც მე და ნიას მხედველობიდან არ გვეპარება. _ გამარჯობა შესანიშნავ სამეულს და ჩემს ძვირფას რძალს ეს…_ თაიგულს მიწვდის._ გილოცავთ.,ბედნიერი ფეხი მოგეტანოს

თავადის ქალი (თავი I)

ზოგჯერ ვფიქრობ რა გავაკეთე წინა ცხოვრებაში ასეთი,რომ ახლა იმ ადამიანებით დამაჯილდოვა ვინც ჩემს გარშემო არიან.მყავს მშობლები,რომლებსაც ძალიან ვუყვარვარ და არ აქვს მნიშვნელობა რა სულელური აზრი უნდა მომივიდეს ისინი მაინც გვერდში მიდგანან.არც მაშინ

მებაღე - თავი 15

...მანქანა იოანესთვის ნაცნობ კორპუსთან გაჩერდა, ცოტა ხანს საჭესთან ჩუმად იჯდა, თითქოს საკუთარ ფიქრებს ალაგებდა, მერე ტელეფონი აიღო და მოკლედ დაწერა: „სახლში ხარ?“

ჩემი მამაკაცი (ნაწილი 1)

ზოგჯერ შეხვდები ადამიანს, რომელზეც ფიქრობ რომ უმნიშვნელოა შენს ცხოვრებაში, მაგრამ წლები გადის და მასთან დაკავშირებით აზრები ირევა, ვერ ხვდები გჭირდება თუ არა, სხვადასხვა ემოცია ებრძვის შენში ერთმანეთს და საბოლოოდ ვერ გაგირკვვია რა გინდა. ყველას

ახდენილი ოცნება (თავი 5)

ფიქრებში…ოცნებებში…მისთვის ბევრჯერ მიკოცნია,მაგრამ რეალობის წინაშე ახლა ისე დავიბენი და თან ისეთი დიდია ცდუნება… სრულად ფარავს იმ რამდენიმე სანტიმეტრს და მისი რბილი ტუჩების შეხებას ვგრძნობ,რომ არ დავეცე,მის ძლიერ მკლავებს ვხვევ თითებს. ამ

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი II)

-დავუწევ,ოღონდ ასე ძალიან ნუ ცდილობ გამექცე და თავი ამარიდო წითურო,არ ვიკბინები. ტკბილი ძილი - ბიჭმა თვალი ჩაუკრა,კარი მიიკეტა და რამდენიმე წამში სიმღერის ხმას საერთოდ შეწყდა. დილით ადრე მივიდა ანა სადგურზე, ერთი პატარა ჩემოდანი ჰქონდა თან,რომელშიც

მებაღე - თავი 14

იმ ღამით მილენა დიდხანს იდგა თავისი საძინებლის ფანჯარასთან, თითქოს იმ სიჩუმეში ეძებდა პასუხებს, რომელიც არავის ჰქონდა. ბაღიდან შემოსული გრილი ჰაერი სახეზე ნაზად ეხებოდა, თმას ოდნავ უფრიალებდა და უცნაურად ამშვიდებდა, მაგრამ შიგნაგანად ყველაფერი მაინც

ალუბლის არომატი (ნაწილი 29-30-31 დასასრული)

დილა ნელა, თბილად შემოიპარა ოთახში… ფარდებს შორის გაპარული მზის სხივები საწოლზე ეფინებოდა, სადაც ქეთი მშვიდად იწვა, ნახევრად ჩაძირული ბალიშებში… თმა სახეზე ჩამოშლოდა, სუნთქვა თანაბარი ჰქონდა, ბავშვივით მშვიდი ჩანდა…იშაი უკვე გაღვიძებული იყო… გვერდზე

იასამნის ხესთან (ნაწილი 4)

თბილისი კვლავინდებურად ხმაურობდა - თითქოს ქალაქი სუნთქვასაც კი ვერ ასწრებდა. გამოდარებულ ამინდს ქუჩებში ხალხის ტალღა მოჰყვა და ხმებიც ერთმანეთს ეჯახებოდა, როგორც უწყვეტი ქაოსი. სველი ასფალტი ჯერ კიდევ ინახავდა წვიმის სუნს, ჰაერში კი რაღაც უცნაური