ნაცრისფერი ქალაქის სითბო ( V თავი)

ოქტომბრის დასაწყისი ედინბურგში ის პერიოდია, როცა ქალაქი ნელ-ნელა ოქროსფერი ხდება, ჰაერი კი ისე მძიმდება, რომ ყოველი ამოსუნთქვა იგრძნობა. მშენებლობაზე პირველი სართულის გადახურვა დაასრულეს. ბეტონი უკვე გამაგრდა და შენობამ პირველი რეალური მასშტაბი

ნადირობა (თავი მეოთხე)

გუბაზმა ხელები დაიბანა და სარკეში საკუთარ გამოსახულებას კუშტი მზერა ესროლა. ანარეკლი დაქანცული ჩანდა, მისი ხშირი წვერ-ულვაშით დაფარული სახე ჟამთა სვლას ოდნავ მოეტეხა, ღრმად ჩამჯდარი, ონიქსის ქვებივით მობრიალე თვალები უძილო ღამისგან გათანგულიყო.

კვამლი ცეცხლამდე თავი 2

-გაიპარნენ?-მეორე მხრიდან თორნიკეს გაფართოვებული თვალები და ნიკას ახარხარება ერთი იყო -ჰო, ლუკა მირეკავს ღამის ორი იქნებოდა ალბათ, ჩემი და სახლში არ არის, ტასოსაც ვურეკავო და არ იღებსო, უეჭველი რაღაცა მიქარეს და უნდა დამეხმაროო-ბიჭი სიცილს ვერ

უსასრულოდ. თავი 2

ცარიელი იყო, მხოლოდ ერთ მაგიდასთან იჯდა ერთი მამაკაცი, მისი ლურჯი თვალები შემომანათა ადგა და გამიღიმა. ნელნელა მიუვახლოვდი სკამი თავაზიანად გამომიწია და თვითონ ჩემ წინ მოთავსდა, გუშინდელთან შედარებით თბილი და თავაზიანი ჩანდა. მამაკაცი საშუალო

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო (lV თავი)

ედინბურგის დილა ისეთივე ნაცრისფერი და გამჭვირვალე იყო, როგორც გაუფერულებული აკვარელი. კირა თავის ოფისში ფანჯარასთან იდგა და უყურებდა, როგორ ირეოდა ნისლი შორს, პრინცეს-სტრიტის თავზე. გულში უცნაური სიმშვიდე ჰქონდა, თუმცა ამ სიმშვიდის მიღმა ის დიდი

დაუღწეველი [ 1 ]

მარიტას მამა სასტიკად მოკლეს. სამყარო მოულოდნელად უფრო ცივი, მარტოსული და საშიში გახდა. მის ცხოვრებაში არსაიდან ჩნდება იდუმალი კაცი,სახელად - დავითი, რომელიც ამტკიცებს, რომ მამამისმა სწორედ მას ჩააბარა გოგონას სიცოცხლე,რადგან იცოდა მოახლოებული

დამალული სიმართლე (თავი 11) +18 დასასრული

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი. _მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო( lll თავი)

კირა ოფისამდე ფეხით მივიდა. ედინბურგის ქუჩებში მიაბიჯებდა და გონებაში დამიანეს მზერასა და იმ ნახაზებს ატრიალებდა, რომლებიც ახლახან მის მაგიდაზე ეწყო. ის, რომ დამიანემ პირადად მისი კანდიდატურა წამოსწია, ერთდროულად აკვირვებდა და აფხიზლებდა. ეს აღარ

უიმედონი (III თავი)

-არც მთლად ეგრეა საქმე, სხვა დროს მოგიყვები, როცა უკვე საკამრისად ახლოს იქნები რომ მსგავს მანძილზე მოგიშვა. -დაველოდები. მითხარი რომ შენც დღეებს ითვლი პარასკევამდე. მის ხმაში ბოხი ტემბრი გაერია და თვალები დავხუჭე. ცალი ხელი ზევით ავწიე თითქოს თუ

დამალული სიმართლე ( თავი 10)

ახლა ვხვდები,იქნებ მაშინაც რამე დალია,ან რაიმეს ზემოქმედების ქვეშ იყო…მახსენდება მისი უცნაურად მოელვარე თვალები…დილით შემოსული რომ ნანობდა…კი,ნამდვილად ნარკოტიკული თრობის ზემოქმედების ქვეში იყო,სხვა შემთხვევაში არ გამიმეტებდა.არასდროს ზედმეტად არ