ნათელიბნელში ნაწილი 11-12-13

— მე არაფერს ვმალავ, — თქვა მან მტკიცედ, თუმცა ხმა ოდნავ გაებზარა. — უბრალოდ, ზოგიერთი რამ მხოლოდ საკუთარი თავისთვისაა განკუთვნილი. კაცმა ტუჩის კუთხეში ისევ იმ უცნაურმა, ნახევრად ირონიულმა და ნახევრად აღფრთოვანებულმა ღიმილმა გადაურბინა. მან ნელა

მანათობელი გრძნობა - თავი 3

მეორე დილით ადრე გამეღვიძა. თავი საშინლად მტკიოდა. ტელეფონს დავხედე, ოცდაჩვიდმეტი გამოტოვებული ზარი თამოსგან, ცამეტი გიორგისგან და ერთი ესემესი უსახელო ნომრისგან, რომელიც მაშინვე ვიცანი.

მებაღე - თავი 22

...მილენა დიდხანს აღარ დაფიქრებულა. საძინებელში შევიდა, გარდერობი გახსნა და რამდენიმე შერჩეული ტანსაცმელი ამოიღო - ყველაფერი სადა, მაგრამ ელეგანტური. პატარა ჩემოდანში ჩააწყო, სწრაფად, ზედმეტი ფიქრის გარეშე. სარკესთან გაჩერდა. საკუთარ თავს შეხედა.

მანათობელი გრძნობა - თავი 2

ქორწილის დღე მალევე მოვიდა. შაბათს საღამოს პირდაპირ ქორწილში ვაპირებდით წასვლას. ჯვრისწერა და ტრადიციული ქორწილი თავისი ბიძიებით, მამიდებითა და პატარა ბავშვებით წინა კვირას ჰქონდათ, ამიტომ ის საღამო უბრალოდ ახალგაზრდული შეკრებასავით გამოდიოდა,

მანათობელი გრძნობა - თავი 1

იმ დღეს ჩვეულებრივზე ბევრად ადრე გამეღვიძა. არაფერი განსაკუთრებული, ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო. ჩემი თავისუფალი გრაფიკის გამო სამსახურში წასასვლელი არ ვიყავი და მეც მზიანი დღე რომ დავინახე, გადავწყვიტე, აუცილებლად ქალაქში უნდა გავსულიყავი.

თოვლისფერი 🤍

მაინც, როგორ აუყევი, ჩემს გარეშე უშბის კიდეს, მარტო როგორ გამომიშვი, როგორ არ გამომეკიდე... /ეკა კვიციანი/

ნათელიბნელში ნაწილი 10

ლუკამ პასუხის ნაცვლად ზურგი აქცია მათ და თავის კაბინეტში ჩაიკეტა. იმ ღამეს მას აღარ დაუძინია. კაბინეტში ბოლთას სცემდა. მის გონებაში ისევ და ისევ მეორდებოდა სცენა: ნიას აცრემლებული თვალები და მისი სიტყვები. ლუკა მიხვდა, რომ რაც უფრო მეტად ცდილობდა

თილისმა (3 თავი)

_ეზოში ვიღაც არის!_ მაშინვე მიცვივდნენ. ფარდები გადასწიეს და ეზოს მიაჩერდნენ, მაგრამ, რა თქმა უნდა, ვერავინ დაინახეს. წამიც ეყო, რომ გამქრალიყო. ისევე უეცრად გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა. _ აბაა სადაა?_ მკითხა ნათიამ და ფანჯრის საკეტი შეამოწმა. მის

მებაღე - თავი 21

ცა მთლიანად მოღრუბლულიყო, ოთახშიც სიბნელე გამეფებულიყო. მილენამ თვალები ნელა გაახილა - რამდენიმე წამი ჭერს უყურებდა და განვლილ საღამოზე ფიქრობდა, იოანესთან სიახლოვემ სხეულში უცნაური შეგრძნება დაუტოვა, როგორ ეხებოდა წელზე, ხელებზე, თითქოს ჯერ კიდევ

ახდენილი ოცნება (თავი 12) დასასრული

_ კარგი…მაშინ ცეკვით დავიწყებ…_ ხელს მიშვერს.ნაზი მელოდია იშლება და ავსებს გარემოს. ცოტახანს თვალებში ვუყურებ,მერე ხელს ვუწვდი.საცეკვაო მოედნის შუაში შევყავარ.წელზე მაკრავს მის ძლიერ ხელს,მტკიცედ მაკრავს მის სხეულს. ხელებს მის მხრებზე ვაწყობ