ახდენილი ოცნება (თავი 5)

ფიქრებში…ოცნებებში…მისთვის ბევრჯერ მიკოცნია,მაგრამ რეალობის წინაშე ახლა ისე დავიბენი და თან ისეთი დიდია ცდუნება… სრულად ფარავს იმ რამდენიმე სანტიმეტრს და მისი რბილი ტუჩების შეხებას ვგრძნობ,რომ არ დავეცე,მის ძლიერ მკლავებს ვხვევ თითებს. ამ

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი II)

-დავუწევ,ოღონდ ასე ძალიან ნუ ცდილობ გამექცე და თავი ამარიდო წითურო,არ ვიკბინები. ტკბილი ძილი - ბიჭმა თვალი ჩაუკრა,კარი მიიკეტა და რამდენიმე წამში სიმღერის ხმას საერთოდ შეწყდა. დილით ადრე მივიდა ანა სადგურზე, ერთი პატარა ჩემოდანი ჰქონდა თან,რომელშიც

მებაღე - თავი 14

იმ ღამით მილენა დიდხანს იდგა თავისი საძინებლის ფანჯარასთან, თითქოს იმ სიჩუმეში ეძებდა პასუხებს, რომელიც არავის ჰქონდა. ბაღიდან შემოსული გრილი ჰაერი სახეზე ნაზად ეხებოდა, თმას ოდნავ უფრიალებდა და უცნაურად ამშვიდებდა, მაგრამ შიგნაგანად ყველაფერი მაინც

ალუბლის არომატი (ნაწილი 29-30-31 დასასრული)

დილა ნელა, თბილად შემოიპარა ოთახში… ფარდებს შორის გაპარული მზის სხივები საწოლზე ეფინებოდა, სადაც ქეთი მშვიდად იწვა, ნახევრად ჩაძირული ბალიშებში… თმა სახეზე ჩამოშლოდა, სუნთქვა თანაბარი ჰქონდა, ბავშვივით მშვიდი ჩანდა…იშაი უკვე გაღვიძებული იყო… გვერდზე

იასამნის ხესთან (ნაწილი 4)

თბილისი კვლავინდებურად ხმაურობდა - თითქოს ქალაქი სუნთქვასაც კი ვერ ასწრებდა. გამოდარებულ ამინდს ქუჩებში ხალხის ტალღა მოჰყვა და ხმებიც ერთმანეთს ეჯახებოდა, როგორც უწყვეტი ქაოსი. სველი ასფალტი ჯერ კიდევ ინახავდა წვიმის სუნს, ჰაერში კი რაღაც უცნაური

ახდენილი ოცნება (თავი 4)

თითქოს გაიგოო,ბარისკენ იყურება და მამჩნევს,მეც მზერას არ ვარიდებ.მიღიმის და ხელს მიქნევს. მსუბუქად ვუქნევ ხელს.მისი მაგიდის მეწყვილე თავს ატრიალებს ჩვენსკენ,თვითონ ბექა კი დგება და მოდის. _ ღმერთო აქ მოდის… _ ჩურჩულებს ნია.

მებაღე - თავი 13

მილოცავენ რომ შენნაირი ქალიშვილი მომივლინა ცხოვრებამ.. ეს სიტყვები არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ საკმარისი იყო, რომ მილენას სულშიც და სხეულშიც რაღაც ძალიან ნაზად და საგრძნობლად დაძრულიყო, თითქოს ამდენი ხნის შემდეგ პირველად მიიღო ის, რაც ბავშვობაში ასე

თეთნულდს გასძახე II (სრულად)

თბილისის ოქტომბერი იმაზე თბილი აღმოჩნდა ვიდრე, მოსახლეობა ელოდა. თუმცა იყო ხოლმე დღეები, როდესაც საშნელი ქარი და სუსხი ერთმანეთს ერწყმოდა და გარეთ გასვლის სურვილს გიკარგავდა. ხის ფოთლების შრიალი ქუჩებში, ნარინჯისფერი და ყავისფერი ფერების ნაზად

ალუბლის არომატი (ნაწილი 27-28)

- ჩემი აზრით ჯობია ბათუმში დავბრუნდეთ.. რა საჭიროა აქ გაჩერება.. მე და დანი უკვე ერთად ვართ.. ხომ ეს გინდოდათ.. ხოდა ასეცაა.. - ჭირვეულობდა ლიზა, იშაიმ ცალი წარბი ასწია. - ხო და ასე რომაა, იმიტომაც უნდა დავრჩეთ აქ. თან ხომ შერიგდით… რა პრობლემაა? -

მებაღე - თავი 12

სიჩუმე იყო. ისეთი სიჩუმე, რომელსაც ვერასდროს იცნობდა. არ იყო ხმაური, არ იყო უცხო ნაბიჯები, არ იყო დაძაბული მოლოდინი, რომ კარს ვიღაც გააღებდა. და სწორედ ეს იყო ყველაზე უცნაური - რომ არავინ მოდიოდა.