ნათელიბნელში ნაწილი 5-6

— თავისუფლები ხართ. ახალი ადგილი უნდა მოვნახოთ სასტუმროსთვის, ამას კი ისე დავტოვებთ, როგორც არის. ყველა დაიშალა. მხოლოდ ლუკა დარჩა იქ. ღრმად ჩაისუნთქა და ტერიტორია შეათვალიერა. ტაძარი მართლაც ძალიან ძველი იყო, რომელსაც ნახევარი მხარე მთლიანად

დასავლური არდადეგები //სრულად//

ივლისის მიწურულს,ცამაც გაბედა და შეკრა კოპები.მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა ჩოხატაურში და არც მეორე დღეს გადაუღია.ნიაღვრები მიდიოდა გზაზე,ადიდდა მდინარეც და გადავიდა კალაპოტიდან.ცხადი იყო თუ სიზმარი იმ დღით კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო

თავადის ქალი(თავი II)

ჩემი სასმლის ქურდი ჩემს წინ დგას და ახლაც ისე აქვს გულში ჩაკრული შეფუთვა თითქოს წავართმევ.ამაზე მეცინება.გუშინ სასმლის მაღაზიიდან თვალსა და ხელს შუა ისე ამართვა მეგობრისთვის საყილად შერჩეული ვისკი,რომ გონზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი.რამ დამაბნია?მისმა

მებაღე - თავი 18

ორი ადამიანი, რომელიც ერთმანეთისთვის ტკივილიც იყო… და მაინც რაღაც უფრო მეტიც, ერთმანეთს ხელს ვერ უშვებდა. მილენამ იგრძნო უჩვეულო გადაღლისგან როგორ ერეოდა ძილი და უნებლიედ გაეთიშა სამყაროს. მხოლოდ რამდენიმე წუთში იოანე მიხვდა თუ არა მილენას დაეძინა,

ახდენილი ოცნება ( თავი 9)

_ ესეთი ბავშვი ვარ?! რა იმიჯს მიფუჭებ ხალხში? _ ხუმრობით ტუჩებს ბუსხავს ვითომ წყინს,მაგრამ წამში მზერა ეცვლება,თითქოს ხვდება… _ რაც ვიფიქრე ეგ?.. სუფრი წევრები გვიყურებენ…

ნათელიბნელაწი ნაწილი 3-4

— უფალო, დამეხმარე, რომ გზას არ გადავუხვიო... — წარმოთქვა ნიამ და პირჯვარი გადაისახა. ეს უბრალო სიტყვები იყო, მაგრამ ისეთი გულწრფელობით წარმოთქვა, რომ თვითონაც გაიოცა. იმ წამს იგრძნო, რომ მის ცხოვრებაში რაღაც მნიშვნელოვანი იწყებოდა. და თითქოს

მებაღე - თავი 17

რამდენიმე კვირა გავიდა, ამასობაში მილენამ ნელ-ნელა დეპრესია დაძლია და სამსახურში სიარული დაიწყო, მთელი სოლომონის პასუხისმგებლობა მეტწილად მილენაზე იყო, მან ასე გადაწყვიტა შესაბისად მილენაც მონდომებით ცდილობდა ყველაფრის კონტროლს, თუმცა ყველაფერი

ახდენილი ოცნება (თავი 8)

გამარჯობა ნიტა. როგორ ხარ? მზერა ჩემს უკან გადააქვს,ვხვდები ქმარს მიფასებს. ტუჩებს მუწავს და რაღაცნაირი ცივი ღიმილი ურბენს სახეზე. _ ბექა… როგორ ხარ? _ კარგად._ პაუზას აკეთებს._ შენ? _ კარგად. გილოცავთ

ნათელიბნელში ნაწილი 1-2

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდ ბრძოლას ადამიანი არა ომის ველზე, არამედ საკუთარი სულის სიღრმეში, სიმარტოვესა და სიცივეში გადის. ზოგჯერ დაცემა იმდენად მძიმეა, რომ კაცი საკუთარ ნაჭუჭში იკეტება, რწმენას კარგავს და გრძნობებს ისე გაურბის, თითქოს მათი გამოჩენისა

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი III)

-არ იკივლო-მხოლოდ ეს უთხრა ანას და წამში ხელში აიყვანა. ისე ასწია ჰაერში თითქოს ბუმბული ყოფილიყოს გოგონა და ქარში აფრენილიყო. -დამსვი,დემეტრე,დამსვი! -ნუ ხვანცალებ წითურო და ჩუმად, გვიანია,ძინავს ხალხს.- მიხვდა ანა რომ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა