მებაღე - თავი 23

-შენ არ იცი ვინ იყო ის კაცი სინამდვილეში, -უფრო მკვეთრად თქვა იოანემ, -არ იცი ყველაფერი რაც ჩემს ოჯახს გაუკეთა… მე გამიკეთა.. ან თუნდაც შენ.. -არ მაინტერესებს! -იყვირა მილენამ. -შენ არ გქონდა ამის უფლება! ოთახში ჰაერი გაიყინა.

უიმედონი( IX თავი)

@Nakan_E : გთხოვ შეგვიძლია ვილაპარაკოთ? თუმდაც ხუთი წუთით. თვეზე მეტი გავიდა და მგონი ძალიან, არ მგონის გარეშე, ძალიან მომენატრე. მისი შეტყობინების დანახვისას, წაკითხვამდე ამიტყდა ტირილი. @Nisi_: მთვრალი ხარ?

მანათობელი გრძნობა - თავი 5

გიორგისთან მას შემდეგ არ მისაუბრია. ერთი კვირა ისე მიიწურა, არ დაურეკავს. რეალურად, არც მინდოდა ასე მომხდარიყო. რამდენჯერაც გამახსენდებოდა, იმდენჯერ ვივსებოდი ბრაზით და რომ დამენახა, უეჭველად კიდევ ერთხელ ავფეთქდებოდი. ზოგადად, ფეთქებადობა არ

თილისმა (4 თავი)

დაე, ეს დღე იყოს ყველაზე ცუდი, იმ დღეებს შორის, რაც კი წელს მელოდება!_ გავუღიმე ჭიქის მიღმა მაგიდაზე მოლიცლიცე წითელ სინათლეს. „ღვინის ჩრდილი“ გავიფიქრე გულში და ვერაფრით მოვაშორე თვალი მაგიდის პრიალა ზედაპირზე აკიაფებულ ბროწეულისფერ ჯადოსნურ სხივს

ნათელიბნელში ნაწილი 14-15

— იმედია, აქ მოსასვლელად და ჩემს კაბინეტში შემოჭრისთვის საკმარისი მიზეზი გაქვს. ხვდები არა, რომ თათბირი ჩამიშალე? — და თქვენ თუ ხვდებით, რომ არ გაქვთ უფლება სხვის საქმეში ჩაერიოთ? — გაღიზიანებულმა მიუგო ნიამ. — რაა? და ვის ცხოვრებაში ჩავერიე? —

სოძულვილიდან სიყვარულამდე (თქვი 4)

მაგრამ ერთი რამ ვიცოდი. ეს თამაში უკვე სხვა დონეზე გადავიდა. თამთა მშვიდად ჩამოჯდა დივანზე ისე თითქოს აქ სულ ცხოვრობდა. მე ისევ ვიდექი არ ვჯდებოდი. თორნიკე კი კედელთან მიეყრდნო, ხელები გადაჯვარედინებული ჰქონდა და უბრალოდ გვიყურებდა. როგორც

კავკასიური ლეგენდა (სრულად)

წვიმიან ამინდში დაეშვა თვითმფრინავი მიწაზე. უბრალო წვიმა არ ყოფილა. იქცეოდა მთელი ქვეყანა. ცრემლად დაღვრილი, განადგურებული სხეული როგორც კი შენიშნეს, მაშინვე დაიძრნენ მისკენ. ძლივს მოათრევდა ჩემოდნებს და ნაცნობი სახეების დანახვისას სულ დაკარგა

ბედის ირონია 10 თავი

-ადვოკატს ველაპარაკე გუშინ- სხვა თემაზე გადავიდა უეცრად გეგა -რა გითხრა?- დაინტერესდა მარიამი -მითხრა რომ... -!? -უფლება მაქვს 24 საათიანი შეხვედრა მოვითხოვო შენთან! -24 საათიანი?!- აღელდა მარიამი. -იმედია მოხვალ?!- საპასუხოდ მხოლოდ ეს უთხრა

იასამნის ხესთან (ნაწილი 5)

გოგოებს უკვე მოესწროთ ღვინით დათრობა დამიანეც მათთან ერთად იჯდა და სადღეგრძელოებში ჭიქას უწევდა. პატიოსნადაც სვავდა თან როგორც უფროს შეშვენის რჩევა დარიგებებსაც აძლევდა. - ზაფხულზე კარატეზე შეგიყვანთ ორივეს. დამიანეს ხმას გოგოების სასაცილოდ

მანათობელი გრძნობა - თავი 4

გამოფენამდე კიდევ დღენახევარი რჩებოდა. უკვე ვეღარ ვითმენდი. იმდენად მინდოდა საზოგადოებას ჩემი შემოქმედება ენახა, ადგილს ვეღარ ვპოულობდი. ეს ჩემი რიგით მეორე გამოფენა იყო. პირველისგან განსხვავებით, მეორეს შედარებით უფრო დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა