მებაღე - თავი 17

რამდენიმე კვირა გავიდა, ამასობაში მილენამ ნელ-ნელა დეპრესია დაძლია და სამსახურში სიარული დაიწყო, მთელი სოლომონის პასუხისმგებლობა მეტწილად მილენაზე იყო, მან ასე გადაწყვიტა შესაბისად მილენაც მონდომებით ცდილობდა ყველაფრის კონტროლს, თუმცა ყველაფერი

ახდენილი ოცნება (თავი 8)

გამარჯობა ნიტა. როგორ ხარ? მზერა ჩემს უკან გადააქვს,ვხვდები ქმარს მიფასებს. ტუჩებს მუწავს და რაღაცნაირი ცივი ღიმილი ურბენს სახეზე. _ ბექა… როგორ ხარ? _ კარგად._ პაუზას აკეთებს._ შენ? _ კარგად. გილოცავთ

ნათელიბნელში ნაწილი 1-2

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდ ბრძოლას ადამიანი არა ომის ველზე, არამედ საკუთარი სულის სიღრმეში, სიმარტოვესა და სიცივეში გადის. ზოგჯერ დაცემა იმდენად მძიმეა, რომ კაცი საკუთარ ნაჭუჭში იკეტება, რწმენას კარგავს და გრძნობებს ისე გაურბის, თითქოს მათი გამოჩენისა

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი III)

-არ იკივლო-მხოლოდ ეს უთხრა ანას და წამში ხელში აიყვანა. ისე ასწია ჰაერში თითქოს ბუმბული ყოფილიყოს გოგონა და ქარში აფრენილიყო. -დამსვი,დემეტრე,დამსვი! -ნუ ხვანცალებ წითურო და ჩუმად, გვიანია,ძინავს ხალხს.- მიხვდა ანა რომ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა

მებაღე - თავი 16

ოთახი თითქოს ოკეანეში ღუზა აშვებული გემივით დაიძრა მისთვის უცნობი მიმართულებით. -არა… -ჩუმად თქვა, -არა, ეს… ეს შეუძლებელია… ღმერთო, ეს რა გამიკეთე... ტელეფონი ხელიდან გაუვარდა. მუხლები მოეკვეთა. ყველაფერი ჩაბნელდა.

ახდენილი ოცნება ( თავი 7)

მარტო ვარ…ვაძლევ თავს უფლებას ვიტირო. ცხელი,მწველი ცრემლები მისერავს ლოყებს. ვერ ვხვდები როდის შემოდის,უკნიდან მის ძლიერი მკლავები მეჭდობა წელზე. თავს მხარზე მაბჯენს.

სვანზე და სვანეთზე გაგიჟებული (სრულად)

პირველი ნაბიჯები დადგა თუ არა მიწაზე იმ წუთავეს აქეთ-იქით დაიწყო ყურება,თითქოს იმ წამს უნდოდა გარემოს აღქმა და დამახსოვრება იმ ადგილის სადაც იყო.პირველი ,რასაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით პირღია უყურებდა იყო უშბა.

ახდენილი ოცნება (თავი 6)

შუადღის მიწურულს ბრუნდება ბექა,მასთან ერთად არის ლაშაც,რომელსაც თაკოს დანახვაზე ეღიმება.რაც მე და ნიას მხედველობიდან არ გვეპარება. _ გამარჯობა შესანიშნავ სამეულს და ჩემს ძვირფას რძალს ეს…_ თაიგულს მიწვდის._ გილოცავთ.,ბედნიერი ფეხი მოგეტანოს

თავადის ქალი (თავი I)

ზოგჯერ ვფიქრობ რა გავაკეთე წინა ცხოვრებაში ასეთი,რომ ახლა იმ ადამიანებით დამაჯილდოვა ვინც ჩემს გარშემო არიან.მყავს მშობლები,რომლებსაც ძალიან ვუყვარვარ და არ აქვს მნიშვნელობა რა სულელური აზრი უნდა მომივიდეს ისინი მაინც გვერდში მიდგანან.არც მაშინ

მებაღე - თავი 15

...მანქანა იოანესთვის ნაცნობ კორპუსთან გაჩერდა, ცოტა ხანს საჭესთან ჩუმად იჯდა, თითქოს საკუთარ ფიქრებს ალაგებდა, მერე ტელეფონი აიღო და მოკლედ დაწერა: „სახლში ხარ?“