ალისფერი გულები (თავი პირველი)

ძველი, შუა მშენებლობაში მიტოვებული ოთხსართულიანი შენობა სიბნელეში ამაყად იდგა და წვიმის წვეთები გამეტებით ცდილობდა მის ბეტონის კედლებში შეღწევას. იანვრის სუსხიანი შუაღამე იყო. ელვა და ჭექა-ქუხილი საშინლად მძიმე ხასიათს ქმნიდა დედაქალაქში. კედლების

დამალული სიმართლე (თავი 5)

-მგონია,რომ აქ ყველფერი გვემარტივება,დასვენება,გართობა,საზაფხულო რომანია,რომ დავბრუნდებით,სხვა რეალობა დაგვხვდება. -სკოლის მოსწავლეს ვგავართ რომელიმე? -უბრალოდ… -პაუზას ვაკეთებ - არ ვიცი…არაფერი არ ვიცი ახლა…თავიც ძალიან მტკივა,მომაწოდე ჩაი, სად

უკანასკნელი კანდიდატი (თავი 4)

მალე მიადგნენ იმ სასტუმროს, სადაც მეგობრები წლებია ხშირად ჩამოდიოდნენ. ვერ ვიტყვი რომ ოთო აქ ყველას იცნობდა მაგრამ ოთოს ნამდვილად ყველა იცნობდა. სწორედ ამიტომ გაუიოლდა ყველას ზუსტად იმ ნომერში შესახლება, სადაც მომავალში „შემთხვევითი შეხვედრები“

ნადირობა (თავი მეორე)

ავტ. შენიშვნა: ნაწარმოებში ხსენებული თემი, სალხინებელი რეალურად არ არსებობს. მასში შეგხვდებათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხისათვის დამახასიათებელი სიტყვები, წეს-ჩვეულებანი თუ ლანდშაფტი. რიტუალთა ნაწილი გამოგონილია, ისევე, როგორც მმართველობის სისტემა.

დამალული სიმართლე (თავი 4)

მატარებლით მივდივართ ტოსკანაში.მგზავრობა ღამით იყო,ამიტომ გამთენიას ჩავედით.კოტეჯი შესანიშნავ ლოკაციაზე იყო,სახლი ძველებური სტილის,ქვით ნაშენი.ლამაზი გამწვანებული ეზო,ხასხასა მწვანე მოლი,სიწყნარე,აქა- იქ ჩიტების ჭიკ-ჭიკი თუ დაარღვევდა იდეალურ

ჩრდილ ქვეშ თავი 3-7

აქ,აქედან იწერებოდა მათი ისტორია,სადაც დიდ სიყვარულს,მეგობრობას,დედმამიშვილობას წრფელ ურთიერთობებს გზად და ხიდად მტრობა,ღალატი,შური და ტყული გასდევდა.შეძლებენ მტრობისგან ათასგზის დანგრეულნი სიყვარულით აშენებას? თუ არ დაიზარებთ სულ ცოტა ხნით

სისხლი სისხლს მოითხოვს (ნაწილი 1 )

გამარჯობა. მე ნია მშვენიერიძე ვარ. 22 წლის, 5 წელია მონტენეგროში ვცხოვრობდი, დიზაინერი ვარ და იქ ვსწავლობდი, საშუალო სიმაღლის, მუქი ყავისფერი, ტალღოვანი თმით, ტრაბახში არ მინდა ჩამეთვალოს მაგრამ ჩემი აზრით გვარს ვამართლებ, სასიამოვნო გარეგნობა

როგორ მოვიტაცე K-POP აიდოლი (თავი II)

— საინტერესოა… თავი ავწიე. დივანზე იჯდა, ერთი ფეხი მეორეზე გადაედო და ხელში ჩემი ძველი ჟურნალი ეჭირა. ის ჟურნალი, რომელიც დარწმუნებული ვიყავი, წლების წინ დავკარგე. ან დავმალე. ან უბრალოდ დავივიწყე — როგორც საკუთარ თავი. გული ყელში ამომიჯდა.

უიმედონი( II თავი)

არასოდეს ისე არავის დაძახებული ჩემი სახელი არ მომწონებია, როგორც მისი პირიდან და მესიჯებიდან. გასაოცარი ხმა ჰქონდა, მეგონა რომ თავად ელფები მელაპარაკებოდნენ, ნაზი იყო, მომაჯადოვებელი და ემგონა თუ ერეკლე მეტყოდა დაუფიქრებლად გადავხტებოდი კლდიდან.

უკანასკნელი კანდიდატი (თავი 3)

ეს ამბავი თაკომ “შტაბში” მოიტანა და “საბჭოც” შეიკრიბა. ნონას მისაღებში ისევ შემოსხდომოდა თაკო, ოთო და მაგდა იმ მაგიდა, სადაც ყველაზე ჩახლართული და საუკეთესო იდეები იბადებოდა. ოთო მობილურს ხელიდან ხელში ატრიალებდა, თითქოს ასე იდეები უკეთ