Haunting Adeline თავი 18-19 (+18)

უცნობი: თავს ეთამაშები, პატარა თაგვო? იმაზე ფიქრობ, ხელბორკილებით მიბმული რომ ვიქნები შენს საწოლზე, და შენს მიუწვდომელ ადგილებს შევეხები? მე: საზიზღარი ხარ.. მაგრამ ზუსტად იმას ვიწყებ, რაც მითხრა.

კვამლი ცეცხლამდე თავი 6-7

-ალბათ ისევ ლიზის მოუნდა რამე და მაგაზე იყო გასული -ბედნიერია? -შენთან უფრო ბედნიერი იყო ხოლმე -ის ჩემთან არასდროს ყოფილა -მაგრამ ახლა ძალიან შორსაა, როდის უნდა მოხვიდე ტას აქეთ

მოდული 7 ჩრდილოვანი სისტემა. (თავი 1)

ოთახში მარტო იყო. ჰაერი თამბაქოს კვამლითა და ძველი ქაღალდების სუნით იყო გაჯერებული. მაგიდაზე ყავა უკვე გაცივებულიყო, ზედაპირზე კი თხელი, მუქი აპკი გადაჰკვროდა - ისეთივე გაუმჭვირვალე, როგორიც ის საქმე, რომელსაც ლუკა იკვლევდა

Haunting Adeline თავი 17

არ იცის, რომ მის კარადაში ვიმალები. ველოდები, როდის ჩაეძინება, რომ სიმშვიდეში ვუყურო მის სილამაზეს. ახლა ეშინია ჩემი. დამსახურებულად. მე საშიში ადამიანი ვარ, და ხალხს ყოველდღე ვკლავ. და არა მარტო ვკლავ — ეს მსიამოვნებს კიდეც.

ჩვენი არჩევანი (თავი 9)

_ ცხელა თუ მე მეჩვენება? _ ღვინოა ანიტა._ ღიმილით პასუხობს თორნიკე. _ ვითოომ? _ დეტექტივო დღეს ისვენებ_ მშვიდად ეუბნება ნოე. _ არასდროს._ იცინის ანიტა. _ კარგით ახლა,აქ მართლა რაღაც ხდება და გვიმალავთ? _ ანდრია სერიოზულად კითხულობს.

ჩვენი არჩევანი (თავი 8)

_ანკა რა გვარია? ნოეს ცოტა აკვირვებს კითხვა მაგრამ პასუხობს კითხვების გარეშე,ისე რომ ლეპტოპში რაღაცას კრეფს და თავს არ წევს. _ნამორაძე. დავითს სახე ეცვლება,წამით მზერა ეყინება.

დაუღწეველი ( III თავი )

მარიტას მამა სასტიკად მოკლეს. სამყარო მოულოდნელად უფრო ცივი, მარტოსული და საშიში გახდა. მის ცხოვრებაში არსაიდან ჩნდება იდუმალი კაცი,სახელად - დავითი, რომელიც ამტკიცებს, რომ მამამისმა სწორედ მას ჩააბარა გოგონას სიცოცხლე.

ჩვენი არჩევანი ( თავი 7)

რამდენიმე წამი ხმას არ იღებს. _რატომ ეცეკვე? ანკა ამ კითხვას არ ელოდა.ნუთუ ახლა მის დადანაშაულებას აპირებს?! ეჭვიანობს?.. _ვერ გავიგე…_ ამბობს ანიტა. _რა ვერ გაიგე?! რატომ ეცეკვე?_ ნოეს ხმა მშვიდია,მაგრამ მკაცრი.

უიმედონი(VI თავი)

ნაკანისგან წასვლის შემდეგ პირველი შეტყობინება სტამბულში ჩაფრენისთანავე მივიღე. ასე რომ ჩვენ ხაზზე ვრჩებოდით, მწერდა და ვპაუსხობდი. მიგზავნიდა ფოტოებს რომლებსაც მეგობრები მარმარილოს ზღვასთან უღებდნენ.

ელეონორა ( თავი ll დასასრული )

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის