რამდენიმე წამი ხმას არ იღებს.
_რატომ ეცეკვე?
ანკა ამ კითხვას არ ელოდა.ნუთუ ახლა მის დადანაშაულებას აპირებს?! ეჭვიანობს?..
_ვერ გავიგე…_ ამბობს ანიტა.
_რა ვერ გაიგე?! რატომ ეცეკვე?_ ნოეს ხმა მშვიდია,მაგრამ მკაცრი.

ნაკანისგან წასვლის შემდეგ პირველი შეტყობინება სტამბულში ჩაფრენისთანავე მივიღე. ასე რომ ჩვენ ხაზზე ვრჩებოდით, მწერდა და ვპაუსხობდი. მიგზავნიდა ფოტოებს რომლებსაც მეგობრები მარმარილოს ზღვასთან უღებდნენ.

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის ანატომია.
​ხალხის მასაში ნიკო და ელეონორა გამოჩნდნენ. ნიკო, 40 წლის, ჭაღარაშერეული თმითა და მკაცრი, გამარჯვებული მზერით, მუქ პიჯაკში იყო გამოწყობილი. მის გვერდით ელეონორა იდგა — ისეთი, როგორიც ნიკომ შექმნა.

_ნიკა,ვერ ასწრებს გეგმის დასრულებას და ხვალ საღამოს გადაიტანა შეხვედრა.როგორ ფიქრობ ეს პრობლემაა?
ნოე წარბს წევს.
_ხვალ შეხვედრა მაქვს თბილისში დილით.
_იქნებ გადაიტანო,ან ონლაინ ჩაერთო?თუ გვინდა რომ გამოვიდეს სერიოზულად უნდა მივუდგეთ ამ ამბავს.ონლაინ მოსმენა არ გამოგვადგება,უნდა დავრჩეთ.
_ასე მარტივად არ არის ყველაფერი.

-აღარ მოგცემ ნებას
-არ ვითხოვ ტას
-მე ზღვარს არ გადავკვეთ
-უკვე იმდენი გადავკვეთეთ ვეღარ ვხვდები ჩვენს შორის ნამდვილად იყოს ის უხილავი თუ ძალით ვავლებდით
-წავიდე?
-მხოლოდ ახლა
-მე არ დავბრუნდები ლუკა
-მე დაგაბრუნებ ტას

ლოყაზე ნაზად კოცნის.წამიერად.
მაგრამ ანკას გულისთვის ბევრად მეტია.
_ რომ არ გამეყინო, — ნახევრად ხუმრობით ამბობს ნოე და მანქანის კარი უღებს.
ანკა ღიმილს ვერ მალავს.
_მგონი პირიქით მოხდა…
_ რა?
_ უფრო ამიჩქარდა გული.

_ნოეე,ჯერ ისევ ბნელა მაგ დროს.ძალიან ადრეა.
_სამაგიეროდ შორი გზაა.
_მაშინ ახლა დაგემშვიდობები,თორემ დილით ვერ ავდგები
_ჯერ ძალიან ადრეა,მაგრამ თუ ასე გინდა…
_ არ მინდა,მაგრამ არც ის მინდა დილით დაგაგვიანო.

თუ დასვენებას გადაწყვეტთ,იტალია ერთ-ერთი საუკეთესო ვარიანტია. მიუხედავად იმისა,რომ გაუსაძლისი სიცხეა,გარემო ისე მოგჭრით თვალს,სულ დაგავიწყდებათ ოფლისგან ტანზე მოწებებული ტანსაცმელი.ისეთი ქვეყანაა,ვფიქრობ,ნებისმიერ ადამიანს გააოცებს ძველი შენობებით,სამზარეულოთი, კულტურით,ცეკვა-სიმღერითა და ხალხით.  სწორედ ამიტომ,შესანიშნავი ადგილია გასართობად თუ დასასვენებლად.                                                                                                         

„მართლა მოგწონს?“
„შენ არ გგავს“
„შენ ჩემში გიყვარს, ოცნება შენი“
ცოტა ხანს გაშტერებულად დავყურებდი ტელეფონს, რა სულელია.

მეთამაშე“ გარკვევით იკითხებოდა ტბის ნაპირას მდგარი ძველი, უფუნქციოდ მიტოვებული შენობის კედელზე. თითქოს ეს სულ არ ეხებოდა მომხდარს, მაგრამ მე ზუსტად ვიცოდი, ის სწორედ მე მომმართავდა.

_ კი,მეც სახლში ვარ,ოღონდ მე მშობლებთან ვცხოვრობ.რამდენი წლის ხარ?
_ საკმარისად დიდი რომ ვიცოდე რა არ მინდა._ პასუხობს ღიმილით,მოწონს ეს თამაში._შენ?
_ მე საკმარისად პატარაა,რომ ისევ ვინტერესდებოდე.
ნოეს თავშეუკავებლი სიცილი ისმის.

არასდროს თქვათ, რომ დახმარებას არავის სთხოვთ. არასდროს თქვათ, რომ არავის დახმარება არ დაგჭირდებათ, ან არასდროს წარმოთქვათ სიტყვები: "ყველაფერს ჩემით გავაკეთებ, ჩემით მივაღწევ."

დავით დეფის გვირგვინოსანი სახასიათო რომანია, რომელიც გარდა იმისა რომ ისტორიულია უამრავ რამეზეც დაგაფიქრებთ. აი რამდენიმე ფრაზა მისი წიგნიდან, რომელიც შევძელი და ამოვკრიბე როდესაც ამ რომანს დიდი გულდასმით ვკითხულობდი.

მარიტას ახსოვს ის დღეები, როდესაც მუშთაიდის ბაღში მამასთან ერთად დასეირნობდა. მაშინ წერეთელზე ცხოვრობდნენ, იქიდან არცთუ ისე შორი იყო ერთობ მიტოვებული , კაცობრიობისგან დაცლილი ადგილი,რომლის უკანაც გაჩერებული, ამჟამად უკვე უფუნქციო საბავშვო მატარებელი იდგა. უკან ტყე იყო. მარიტას გული სულ ამ მატარებლისკენ მიუწევდა, მ

ბავშვობაში მეგონა, რომ ცხოვრება მზის სხივივით იყო: თბილი, ნათელი და სამართლიანი. მეგონა, რომ კარგი ადამიანები აუცილებლად კარგ დასასრულს მიიღებდნენ და რომ ტკივილი მხოლოდ დროებითი სტუმარი იყო.მისი სიბოროტე ხმაურიანი არ არის. ის ჩუმად მოდის. ზოგჯერ ერთი სიტყვით, რომელიც გულში გესობა.ზოგჯერ ერთი გადაწყვეტილებით, რომელიც შენს ნაცვლად მიიღეს.