რეპუტაციის თამაში 10

_დავიღალე ამით, ელენე. მსხვერპლის როლს ნუ თამაშობ, როცა მთელი ეს კატასტროფა თავად შექმენი. მგონი გავიწყდება, ვინ არის ამ ისტორიაში დამნაშავე. _როგორ დამავიწყდება?_სიტყვები ყელში გაეჩხირა._შენ ხომ ყოველდღე მახსენებ. _და ასეც გავაგრძელებ, ვიდრე

სულ მე’ფერები თავი პირველი(IV ნაწილის დასასრული)

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის. ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო. თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

Bad boys and good girls (ნაწილი I)

ყველაფერი ნინი წულუკიძის მეგობრის დაბადების დღის წვეულებაზე დაიწყო . ანი ,მისი ძმა გიორგი , ლუკა და ნიკა ქალბატონი ნინის ცხოვრების განუყრელი ნაწილები იყვნენ. დაობლებულ გოგონას მთელ ოჯახს წარმოადგენდნენ და ცხოვრებას უფერადებდნენ. დედინაცვლისგან

გულის გავლით სულამდე (სრულად)

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა -შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა -არასდროს მციებია, მაგრამ

***

ნეტა როგორია როცა სიცოცხლე გიხარია, როცა გაღიმება შეგიძლია და ეს ღიმილი გულწრფელია? ნეტა როგორია ადამიანი რომელსაც ღიმილის უკან ცრემლების დამალვა შეუძლია, ბედნიერების მიღმა სევდის და სიყვარულის უკან ღალატის და იმედგაცრუების?

რეპუტაციის თამაში 9 (18+)

_ასე არ მინდა..._მძიმედ ამოისუნთქა, როდესაც გრილი ჰაერი მის გახურებულ კანზე მოხვდა._არც შენ, უბრალოდ ჩემს დასჯას ცდილობ. _ეს სასჯელს ჰგავს?_კაბა მხრებიდან ჩაასრიალა და კვლავ თვალებში ჩახედა. უნდოდა, ღმერთო, საშინლად უნდოდა მოეტყუებინა, მაგრამ

ბედის ირონია 3 თავი

ქუთაისში ჩასვლისთანავე მარიამმა კახას დაურეკა და მომხდარის შესახებ უამბო. ნაწილობრივ. -ეგ ნაბ*ჭვარი! იქამდე არ მოსვენა სანამ არ დაკავეს- გამოსცრა კბილებში გაგიჟებულმა კაცმა და საუბრის დასრულებისთანავე ტელეფონი კედელს შეახეთქა. -რა მოხდა?! ამ

ცის წითელი თმები თავი მეორე

ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ რას ხედავს? ან ვის? გამიგია გარდაცვლილს სამოთხის ან ჯოჯოხეთის კარამდე ანგელოზი იმ საყვარელი ადამიანის სახით ევლინება ვინც დაკარგა და ყველაზე მეტად ენატრება. ჩემს წინ მდგარი ანგელოზი მიმტკიცებდა რომ ლაშა- გიორგი იყო.

თეთნულდს გასძახე 12. სიჩუმე არ გვიხსნის

- როცა პირველად დაგინახე, მეგონა, შენნაირს არაფრის შეეშინებოდა. ახლა კი ვხედავ რომ გეშინია - არა ჩემი, არამედ იმის რომ შეიძლება საკუთარი თავი დაკარგო,- ანა მაშინვე მიუბრუნდა. თვალებში უცებ აენთო რაღაც მკვეთრი - არც ბრაზი, არც ცრემლი.

ნუთუ, მართლა...

ნუთუ, მართლა გამიჩინე იარა, ნუთუ, მართლა გამეყინა ხელები, როცა ვნახე, სხვასაც როგორ უმზერდი ერთ დროს ჩემთვის მოცქირალი თვალებით...