კუპე №33

ბოდიში, გამატარეთ... მაპატიეთ! — რკინიგზის სადგურზე, სალაროებისკენ თმაგაძეძილი, შარფმოხვეული გოგონა მირბოდა. ხელში გიტარა ჩაებღუჯა, ზურგჩანთა კი ორივე მხარზე მჭიდროდ მოეკიდებინა

რეპუტაციის თამაში 8

_რა გააკეთე? _მე? არაფერი._უმანკო გამომეტყველებით ახედა._პარლამენტარებთან არ ვმეგობრობ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. აბა, დერეფანში იდგები მთელი ღამე თუ სამაგიეროს გადამიხდი?

თეთნულდს გასძახე 11. ქორწილის ჩრდილი

- იცხოვრე შენ, გაგი. მე უბრალოდ ვიარსებებ. ეგ განსხვავება იქნება ჩვენ შორის,- ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა. მხოლოდ ბუხარში ცეცხლი წკაპუნებდა. გარე ეზოდან თოფის ხმა მოისმა - ნიშნად რომ დრო მოვიდა. ანას წამით არ შეშინებია. თავი ამაყურად ასწია და ფანჯარას

მივიწყებული მოგონება

ეს იყო მათი ერთადერთი კონტაქტი — ოფიციალური, მშრალი, მაგრამ ქვეტექსტებით სავსე. ამასობაში ენი ნამდვილ „ცეცხლს შუა“ აღმოჩნდა. ტელეფონი მოსვენებას არ აძლევდა.

ყველაფერი დასასრულით იწყება( რეინკარნაცია/მეხუთე, ბოლო,თავი)

წელს ზაფხული მალე მოვიდა და მე ვიცი რომ ეს ყველაზე მარტოსული ზაფხული იქნება, რაც კი ოდესმე დამდგარა. ჯერ ისევ შემოდგომაშერჩენილი, უიმედო ზაფხული...

საუკუნო წერილი ( მეორე ნაწილი)

ზოგჯერ დიალოგი შეიძლება არ გაგრძელდეს მაგრამ მთავარია შედგეს...

ყველაფერი დასასრულით იწყება( დასასრული/ მეოთხე თავი)

-გიფიქრია როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება თეკლა და ტომასს რომ არასდროს შევხვედროდით? ნოემ გაიღმა, ცას ახედა,ხელები თავქვეშ ამოიდო და ღიმილით მითხრა. -ზუსტად ვიცი ევა. ზუსტად ვიცი როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება შენ რომ ამერიკაში არ წასულიყავი, მე

ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (15 თავი)

გიყვებით ამბავს იმ ბიჭზე ფეხბურთი, რომ ყველაფერს ურჩევნია. გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…

უცნობი ქალი

უცნობი ქალის ღიმილსაც კი დაინახავთ. ქალს შავი კაბა ეცვა, გიშრისფერი... მეწამული ფერის ტუჩსაცხი უმშვენებდა ბაგეებს. მორცხვად იდგა...

საუკუნო წერილი (პირველი ნაწილი)

უბრალოდ გავხსენი ტელეფონი , და დამხვდა წერილი რომელსაც არ ველოდი ...