ალუბლის არომატი (ნაწილი 13-14-15)

მისი სუნთქვა უკვე დამძიმებული იყო.. ხელები ისევ ჩემს სხეულს დაეძებდა, თითქოს ვერ კმაყოფილდებოდა.. კედელს მიყრდნობილს მჭიდროდ მიჭერდა, ტუჩები კისერზე დაცურავდა, თითები ხალათის შიგნით ისევ ჩემს გახურებულ კანზე მოძრაობდა. - ლიზა… მაგიჟებ! - ხმა

მებაღე - თავი 7

რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. მილენა გრძნობდა, როგორ აფასებდა ის კაცი მას - არა როგორც კაცები აფასებდნენ ადრე, არამედ უფრო ღრმად, თითქოს ცდილობდა დაენახა, რა იმალებოდა ზედაპირის ქვეშ. -ხანდახან, – უპასუხა მილენამ მშვიდად, თუმცა ხმა ბოლომდე

იასამნის ხესთან (ნაწილი 2)

გაზაფხულის შემოსვლა უკვე აშკარად იგრძნობოდა - ახალი წამოსული ბალახის და აყვავებული ხეების სუნი ტრიალებდა ყველგან: ნენეს ოფისში, დამიანეს სამუშაო მაგიდასთან, მომთაბარე თამარის, ზუკას და ლილეს სულში, თორნიკეს წამლების სუნით გაჟღენთილ კაბინეტშიც კი.

თილისმა (თავი 1)

ერთ დღეს, ერთ თოვლიან საღამოს ის გაქრა. გავიდა სახლიდან ცხელი ყავის და ალუბლის ტორტის ამოსატანად და აღარ დაბრუნებულა. მისი კვალი სახლიდან სამ ნაბიჯში გაქრა. დარჩა მხოლოდ სამი ღრმა ფართე ნაკვალევი თოვლში და მისი გაუჩინარებით გამოწვეული ტკივილი. ....

თეთნულდს გასძახე (სრულად)

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში. სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც

ალუბლის არომატი (ნაწილი 12)

ნავი ნელა ირწეოდა წყლის ზედაპირზე..ირგვლივ სიჩუმე იყო, ზღვის მსუბუქი სურნელი, მზე ჩავიდა.. უკვე დაბნელდა.. ღამის ნოტიო ჰაერი იგრძნობოდა… და ლიზას თბილი კანის არომატი, რომელიც დანიელს გონებას უმღვრევდა..ცა ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი..

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა (თავი 9)

გასროლის ხმამ ყურები დააყრუა. მარიამმა თვალები დახუჭა, სხეული უცნაურად გაუმყარდა, სუნთქვა შეეკრა, ელოდა იმ ერთ წამს…ცივ, გამანადგურებელ დარტყმას… მაგრამ მის ნაცვლად დათას სხეულის სიმძიმე იგრძნო. დათა მას გადაეფარა,

უიმედონი (VII თავი)

-უცნაურია როგორ გინდა სიცოცხლე და მაინც იმ საწამლავისკენ მიილტვი რომელიც იცი რომ მას შეგიმოკლებს. -დაე შემოკლედს. ამ მომენტში, ამ ბოლო პერიოდში დრო ისე იწელება , რომ მასში მარადისობით ცხოვრებასც კი მოვასწრებ ნაკანი.

ალუბლის არომატი (ნაწილი 11)

დედას მკლავებიდან ოდნავ რომ მოვშორდი, ისევ მის სახეს ვუყურებდი, თითქოს მეშინოდა, რომ თვალს დავხუჭავდი და გაქრებოდა. თითებით ლოყებს ვეხებოდი, თმას ვუსწორებდი. - მართლა შენ ხარ? - ჩავიჩურჩულე ბავშვივით.

იასამნის ხესთან (ნაწილი 1)

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება. ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი. წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.