ნათელიბნელში ნაწილი 28- ფინალი

— ისევ და ისევ ვამაყობ შენით. შენ დაამტკიცე, რომ არა მხოლოდ კარგი მამა და ქმარი ხარ, არამედ დიდი გულის მქონე ადამიანიც ხარ. მიყვარხარ იმდენად, რომ ამას გულში ვეღარ ვიტევ.

მებაღე - თავი 28

თითქმის მოსაღამოვებულიყო. "ალბათ უკვე მიცდის, მაგრამ ეს ჩემი საქმე არ არის." წამში გააქნია თავი და ლეპტოპში ცქერა განაგრძო. ნერვიულად აკაკუნებდა თითებს მაგიდაზე. თითქოს გულს საგულეში მოსვენება არ ჰქონდა, მაგრამ გადაწყვეტილება გონებამ უკვე ხმამაღლა

მანათობელი გრძნობა - თავი 14

ლალიმ თავისთან დამიტოვა რამდენიმე დღით. არაფრის დიდებით არ გამიშვა სახლში, არ უნდოდა მარტო დავეტოვებინე. მისი მზრუნველობა, სითბო და სიყვარული თავს კარგად მაგრძნობინებდა. მართალია, არც ის იყო დედაჩემი და არც დედობრივი სიყვარული გამოუცდია ოდესმე,

პირობითი სიყვარული (თავი 12)

ნინას დივანზე, მისაღებ ოთახში ჩასძინებოდა. პლედში ისე იყო გახვეული, რომ მხოლოდ მისი აჩეჩილი თმები და ცხვირის წვერი ჩანდა. მთელი ღამე ნერვიულობაში გაატარა, ყოველ ხმაურზე ეღვიძებოდა, მაგრამ დილისკენ დაღლილობამ მაინც თავისი ქნა და ღრმა ძილში გადაეშვა.

დუმილის ფიცი (თავი 2)

ფანჯარასთან იდგა ისევ, მაგრამ ახლა სვანეთის მთებს სხვანაირად უყურებდა. ადრე ისინი ძლიერებას ნიშნავდა მისთვის, რაღაც მტკიცეს, ურყევს. ახლა კი თითქოს გრძნობდა, რომ ამავე მთებში იყო ჩაკეტილი, როგორც უხილავ კედლებში.

პირობითი სიყვარული (თავი 11)

ბათუ მისაღებ ოთახში კი არ შემოვიდა, შემოიჭრა, როგორც გრიგალი, რომელიც გზად ყველაფერს ანადგურებს. მისი თვალები, ჩვეულებრივ ცივი და გაწონასწორებული, ახლა გააფთრებით ელავდა. ნინა დივანზე მიიკუნჭა, მაგრამ ბიჭის მზერამ ისე მიაჯაჭვა სკამს, რომ განძრევაც

მანათობელი გრძნობა - თავი 13

ყველა პირველი შეხვედრა არ იწყება ხმაურით, არც დრამატული მოვლენებით, არც მოულოდნელი ქარიშხლებით. ზოგჯერ ორი ადამიანი უბრალოდ ჩნდება ერთმანეთის ცხოვრებაში. ეს არის ამბავი ორი ადამიანის შესახებ, რომელთა გზები შემთხვევით გადაიკვეთა, თუმცა მათი

მებაღე - თავი 27

ჩუმად, ნაწილებად დაშლილი ხმით თქვა: -მე შენ მიყვარხარ… იოანემ თვალიც არ დაახამხამა. -ეგ შენი პრობლემაა. პაუზა. -ჩემი არა. ანამარიამ უკან დაიხია. სახე მთლიანად დაენგრა. მერე მოტრიალდა და სწრაფად წავიდა, თითქმის გარბოდა.

ჩემპიონი (ნაწილი 7)

მარიამს თავზე ხელები ჰქონდა შემოწყობილი და ოთახში აქეთ-იქით დადიოდა, ნაბიჯები არეული ჰქონდა, სუნთქვა აჩქარებული.. თვალებში შიში, შოკი და სიძულვილი ერთმანეთში ირეოდა. კობა კი თითქოს ვეღარ აკონტროლებდა საკუთარ თავს. ერთი და იგივე ფრაზას იმეორებდა,

სად არიან?

სად არიან თეთრი გვირილები? რაც ჩვენ გვავიწყებს ანთებულ სევდას… და ამ ტალღებში რომ ვიძირები, გზააბნეული ბინდი კვლავ მდევდა.