ცეცხლი და თოვლი (სრულად)

დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით

შვიდი წამი 2

შემდეგი რამდენიმე კვირა ერთგვარ „ცივ ომს“ ჰგავდა, რომელიც ფინჯან ყავასა და სამუშაო მაგიდებს შორის მიმდინარეობდა. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის საქმიანი იყო, მაგრამ ყოველი სიტყვის მიღმა რაღაც სხვა იგრძნობოდა — თითქოს ერთმანეთს ვამოწმებდით, ვინ უფრო ადრე

პირობითი სიყვარული (თავი 6)

შავტუხა პირდაპირ სამზარეულოსკენ გაემართა. კაბის გრძელი კალთა იატაკზე შრიალებდა, რაც ამ მკვდარ სიჩუმეში კიდევ უფრო გამაღიზიანებლად ისმოდა. შუქი აანთო და კარადების გამოღება დაიწყო. ერთი, მეორე, მესამე... თითები უთრთოდა. ამ უცხო სივრცეში ვერაფერს

....

ჭუჭყიან ფრთებს მოვიხსნი და მერე იყოს რაც არის ... დამთავრდება როგორღაც ჩემი ავი ზღაპარი.

ფრთები ზურგჩანთაში

სიგიჟეს მაბრალებ, ამბობ, რომ ფრთები მაქვს. ზურგჩანთას ხშირად და ფარულად ამოწმებ და ეჭვი მიჩნდება, რომ ჩემი სიგიჟე არის ჯოჯოხეთიც და შენი სამოთხეც..

...

საოცრად ჰგავხარ სიზმრიდან მოსულს. შემოეხიზნე ჩემთან საღამოს და შენს სხეულზე ხალების წყებას სურს მოთმინება ჩემი ალაგმოს.

სიზმრიდან

გუშინღამ აივანზე დამეძინა, ფიქრები ისე მქონდა არეული. და მერე სიზმრიდან ამოვიდა ის ბინდი, ის ჩრდილი, ის მთვარეული

ქარი ვიყავ

ქარი ვიყავ, ვეხლებოდი სარკმელს. ვოცნებობდი მის თითებში ქროლვას... უიმედო იყო ჩემი სევდა, მას ხომ სხვისი სიყვარული ჰქონდა....

სამი ღამე (სრულად)

ვაკვირდებოდი მის თავისუფალ ქროლვას პოსტიდან პოსტზე, ადამიანიდან ადამიანზე, კომენტარიდან კომენტარზე და მივხვდი, ის მაღალ და მჭიდროდ ნაგებ გალავანს მიღმა სრულებით უწყინარი, ფაქიზი და ადვილად მსხვრევადი იყო. ამიტომ მაშინვე გავიფიქრე, რომ საკუთარი

ცხრა ცას იქით (სრულად)

კარი შევაღე და სიგარეტის ბოლოთ გამჭვარტლულ ოთახში ამოვყავი თავი. ბარს მივუახლოვდი და სანამ ბარმენს სიტყვას ვეტყოდი ოთხიოდ წყვილი თვალი უკვე საცერში მცრიდა. შეუმჩნევლად ჩამეღიმა. ნეტავ მათთვის უფრო ვიყავი მე ახალი სისხლი თუ ისინი ჩემთვის?!