თეთნულდს გასძახე (სრულად)

დიდი გლოვა იყო ჩხოროწყუში. სოფელს თავზე შავი ცა ჩამოწოლოდა. ჰაერში სიჩუმე იდგა, ისეთი რომ ფუტკრის ბზუილიც კი არ ისმოდა. ქარი ნელა არხევდა შავ თავსაფრებსა და ჭიშკარზე ბანტივით ჩამოკიდებულ შავ ნაჭრებს, რომლებიც გლოვის ნიშნად გამოეტანათ. ქუჩები, სადაც

ალუბლის არომატი (ნაწილი 12)

ნავი ნელა ირწეოდა წყლის ზედაპირზე..ირგვლივ სიჩუმე იყო, ზღვის მსუბუქი სურნელი, მზე ჩავიდა.. უკვე დაბნელდა.. ღამის ნოტიო ჰაერი იგრძნობოდა… და ლიზას თბილი კანის არომატი, რომელიც დანიელს გონებას უმღვრევდა..ცა ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი..

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა (თავი 9)

გასროლის ხმამ ყურები დააყრუა. მარიამმა თვალები დახუჭა, სხეული უცნაურად გაუმყარდა, სუნთქვა შეეკრა, ელოდა იმ ერთ წამს…ცივ, გამანადგურებელ დარტყმას… მაგრამ მის ნაცვლად დათას სხეულის სიმძიმე იგრძნო. დათა მას გადაეფარა,

უიმედონი (VII თავი)

-უცნაურია როგორ გინდა სიცოცხლე და მაინც იმ საწამლავისკენ მიილტვი რომელიც იცი რომ მას შეგიმოკლებს. -დაე შემოკლედს. ამ მომენტში, ამ ბოლო პერიოდში დრო ისე იწელება , რომ მასში მარადისობით ცხოვრებასც კი მოვასწრებ ნაკანი.

ალუბლის არომატი (ნაწილი 11)

დედას მკლავებიდან ოდნავ რომ მოვშორდი, ისევ მის სახეს ვუყურებდი, თითქოს მეშინოდა, რომ თვალს დავხუჭავდი და გაქრებოდა. თითებით ლოყებს ვეხებოდი, თმას ვუსწორებდი. - მართლა შენ ხარ? - ჩავიჩურჩულე ბავშვივით.

იასამნის ხესთან (ნაწილი 1)

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება. ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი. წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.

მებაღე - თავი 6

მხოლოდ იმ საღამოს, როცა დერეფანში გადიოდა და ოთახის ნახევრად ღია კართან გაიარა, რაღაც ტონმა გააჩერა - მშვიდმა, მაგრამ მკაცრმა, და მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვებს ბოლომდე ვერ არჩევდა, იგრძნო, რომ საუბარი რაღაც ზღვარს ეხებოდა, რაღაც წესს, რომელიც

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა (თავი 8)

ტელევიზიები, სოციალური ქსელები და საინფორმაციო სააგენტოები აფეთქდა. ეკრანებზე ერთი და იგივე ფრაზები ტრიალებდა - 
„გაუთვალისწინებელი გეოლოგიური პროცესები“
„შესაძლო დივერსიული აქტი“

ალუბლის არომატი (ნაწილი 10)

სწორედ მაშინ დანიელმა ისევ შეიშმუშნა, უფრო ძლიერად შემოხვია ხელი და ჩუმად ჩაიბურტყუნა: - არ გაიქცე… - ლიზა შეკრთა, გონს მოვიდა, სწრაფად გასწორდა, თავი მოაშორა. - ძალიანაც რომ მინდოდეს, ვერ გავიქცევი იდიოტო… გაწიე შენი ტორები! - ისევ სცადა

მებაღე - თავი 5

მილენა ნელა ამოძრავდა, სხეულში ჯერ კიდევ სიმძიმე ჰქონდა, თითქოს თითოეული კუნთი ცალკე ახსენებდა, რომ რაღაც მოხდა, და როცა ხელის აწევა სცადა, შეამჩნია თხელი ნემსის კვალი კანზე, რამაც წამის მეასედში გააღიზიანა, თუმცა არ შეიმჩნია, უბრალოდ წამოჯდა და